logo dementie.nl/forum
platform van Alzheimer Nederland

gedicht dementie

Plaats hier je gedichten

gedicht dementie

Berichtdoor isabron, 13 Juli 2017

Dementie.

Soms vraag ik mij af,
Gaat de hele familie in het graf,
met die ziekte van vergeetachtigheid,
Is dat waar het einde naar toe leidt/lijdt?

Niet meer weten wie je bent,
Je man en kinderen niet meer kent,
De dagen bent vergeten
Niet meer weet of je al hebt gegeten.

Naar de wc moet of toch niet,
Vergeet of je de kinderen nog wel ziet,
Heb ik een man of toch geen
Waar woonde ik voorheen?

Dat wijs je moeiteloos aan
En kan er ook als vanzelfsprekend naar toe gaan.
Je leeft in een sluier van mist
En denkt dat je je af en toe vergist.

Je omgeving blijft in nevelen gehuld,
Je dagen zijn met herinneringen gevuld.
Er glijdt een traan over je wang,
Maar het verdriet duurt nooit lang.

Je weet niet meer waarom je huilt,
En waarom je die traan voor een lacht verruilt.
Je herinneringen uit het verleden hebben een plek,
Je omgeving denkt hij of zij is gek….

Maar zo simpel is het niet,
Je geheugen is een vergiet
Maar er zijn ook momenten dat je geniet,
Van de simpele dingen in het leven
Ook al duren ze maar even

Ook je lichamelijke gezondheid neemt af
En helpt je snel richting graf.
Het bewegen gaat moeizaam en traag
Hoelang ben je nog mobiel is de vraag?

Vaak is een verpleeghuis de laatste gang
En daarvoor ben je juist zo bang!
In de sporen van Annie, Mien en Joop.
O nee, help ik straks ook…..


Ik hoop niet dat dit ooit gaat gebeuren.
Ik kan er nu al om treuren.

Heb ik ook dat erfelijke gen,
Dat ik niet mag blijven wie ik ben.
Een verpleeghuisopname in het verschiet,
Geen mens die je daar nog ziet.

Een fleece vest en grijze piekharen,
Iets dat me nu al zorgen kan baren.
Ook al heeft mijn dochter een paarse jurk beloofd,
En een kleurtje over mijn grijze hoofd.

Geborduurde laarzen en een paarse legging,
Zilveren oorringen, armbanden en een ketting.
Het idee gaat mij verschrikkelijk benauwen
Omdat ik graag alles bij het oude wil houden.

Alzheimer, sla mij alsjeblieft over, deze keer,
De gedachten pijnigen mij te zeer.
Ik kies niet voor dit erfelijke gen
En blijf graag wie ik ben!
isabron
 
Berichten:
4
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
Niet (direct) betrokken

Berichtdoor Leo (vrijwilliger), 13 Juli 2017

Dag Isabron,


Ik ben niet zo van de gedichten, maar dat komt hoofdzakelijk omdat ik meer een B type ben.
Ik moet zeggen dat ik je gehele gedicht heb gelezen en onder de indruk ben hoe je een en ander verwoordt.
MAAR
Ik vind ook dat ik een andere kant van de Dementerenden wil belichten.
Ik verkeer sinds 3.5 jaar inmiddels dagelijks ca.2.5 tot 3.5 uur tussen dementerenden, omdat mijn vrouw 3.5 jaar
geleden opgenomen moest worden met een verregaande Alzheimer.
Allengs heb ik geleerd om met deze cliënten om te gaan in al hun diversiteit van hun dementie.
De eerste jaren zat mijn vrouw op een afdeling met 28 patiënten en januari j.l. is zij verhuisd naar een kleinere afdeling met 9 cliënten.
De verhuizing heeft mijn vrouw een enorme klap achteruit gezet en heel heel langzamerhand begint er enige gewenning
te ontstaan. Ze zoekt nog dagelijks haar oude stekkie en zit dat ook regelmatig op een andere afdeling, vaak een beetje afgezonderd.
Ik kom iedere ochtend bij haar, zij is rustig, herkent mij nog bijna iedere keer, maar dat gaat wel wat achteruit.
Ze zegt dagelijks dat ze zo gelukkig is, kortom er is rust rondom haar, ze weet niet meer waar ze is, maar het is ook geen vraag meer voor haar. Ik zoek iedere dag haar breiwerkje weer op en tegenwoordig moet ik ook steken opzetten, want dat is ze vergeten. In haar situatie gaat het proces dus heel langzaam.
De hele oude groep is inmiddels wel heen gegaan in de afgelopen 3..5 jaar en we hebben inmiddels de laatste maanden er 7 nieuwe cliënten voor in de plaats gekregen. De gemiddelde leeftijd is ongeveer 80 jaar.
Als er nieuwe cliënten komen zoek ik contact en ik kan zeggen dat er slechts 2 cliënten zijn waar ik niet meer door hun pantser heen kom.
Ik wordt dagelijks buiten mijn vrouw om door 4 nieuwe cliënten herkend en ik heb dan ook duidelijk gesprekken met hen. Ook maken we onderling grappen, ik neem ze wekelijks mee naar het gezamenlijk zingen en de cliënten vragen mij met enige regelmaat om duidelijkheid waar ze wonen, waar ze slapen, waar het toilet is en als e.e.a. niet in orde is word ik door ze er ook bijgehaald.
Ik wil maar zeggen, ze zitten nog in hun beginfase van opname in een verpleeghuis en dat is meestal een hele stap,
maar ze zijn niet gek!
Zoals ik het verwoord:" Je bent gewoon wat vergeetachtig en daardoor kun je niet meer alleen thuis zijn". Dat gaat er meestal wel in, ook al zijn ze het 2 minuten later weer vergeten.
Ik pleit bij nieuwe opnames altijd bij de mantelzorgers, kom met regelmaat en bouw het dan indien nodig in de loop der tijden langzaam wat af . Vooral die overgang van THUIS naar dit is zo'n grote stap.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1992
Geslacht:
Man

Berichtdoor Leo (vrijwilliger), 13 Juli 2017

Lees ook hoe Frans hier over schrijft, het proces beleefd en ervaart als Alzheimerpatiënt.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1992
Geslacht:
Man

Berichtdoor josha, 14 Juli 2017

Dag Isabron

Heel treffend en mooi verwoord je gedicht en dit is dus de kijk die familie/ vrienden/ meestal op het proces dementie hebben. Zo wordt er meestal tegen aan gekeken door de "buitenwacht" Wat jij beschrijft is dan ook zeker waar en voor iedereen is dit een verschrikkelijke rot ziekte, die je niemand gunt

Maarrrr.er is inderdaad ook een andere kant waar ik me wel ervaringsdeskundige in mag noemen. Mijn moeder woont al meer dan 16 jaar met dementie in het verpleeghuis, ik heb me behoorlijk verdiept in deze ziekte om alles beter te kunnen begrijpen, veel gelezen en veel mee gemaakt in de praktijk .Natuurlijk ging er veel tijd over heen voor ik deze ziekte kon accepteren bij mijn moeder maar door het te accepteren [ het is wat het is] kwam er ook ruimte om er het beste van te maken.
Voor mij heeft elke ziekte een geestelijke oorzaak en vooral in het boek van Hans Stolp "De zin van dementie" vond ik de antwoorden waar ik heel veel van leerde en volledig achter kon staan.

En ik kan je zeggen dat ik het niet had willen missen! Ik wist helemaal niet wie mijn moeder precies was, ze zei nooit haar mening en was altijd ondergeschikt aan mijn vader / broers. Terwijl ik wist dat ze ontzettend sterk was, liet ze dat nooit blijken.Ze wou het misschien wel maar door haar opvoeding/ tijdgeest. [ze is van 1919] kwam dat er nooit uit. Haar stelregel was "ik denk heel veel maar zeg het nooit" ..... daar moest ik het mee doen.Je begrijpt dat we niet erg close waren met elkaar..
Tot ze dement werd!

Ineens kwam daar een openhartige, humorvolle fantastische vrouw tevoorschijn, ze kon de "schijn"niet meer ophouden door haar dementie en daardoor werd ze eindelijk zichzelf....
Wat hebben we nog gelachen met elkaar, wat zijn we elkaar in de laatste 16 jaar nader gekomen, wat een respect heb ik gekregen hoe zij zich staande hield in een voor haar vreemde steeds wisselende groep mensen.Eindelijk kon ze tegen me zeggen dat ze van me houdt, zonder gene me een kus geven. Ook ik kon eindelijk dicht bij haar komen, al mijn liefde voor haar kon ik uiten. Beter laat dan nooit, is hier zeker van toepassing!

Wat heb ik geknokt in het verpleeghuis voor betere zorg, door haar kwam ik hier mee in aanraking, zij bracht mij in deze bizarre wereld, ik wou dat ze er goed bleef uitzien, mooie kleren aan, parfummetje , op tijd naar de kapper .

Door de lange duur van haar ziekte bleven mensen weg, ze konden het niet meer aan zien hoe ze achter uit ging, ze kon niet meer praten en lopen en daardoor dacht familie dat ze ook niets meer voelde of kon horen.... ? " ze weet niet eens wie ik ben..." dus kan ik net zo goed niet komen, was/ is hun verweer voor het afhaken.
"nee maar jij weet wie zij is en was" Ik had in het begin veel moeite met het afhaken van familie maar zie het nu als hun onvermogen om er mee om te gaan. Nu moeten ze zelf het gesprek aan gaan, zonder antwoord nog te krijgen...maar gewoon rustig aanwezig zijn, haar hand vast houden, je liefde, belangstelling tonen is al genoeg.

En ik kan je verzekeren dat ze veel meer mee krijgen als wij denken, elke beweging, elke toon wordt gevoeld, niet meer de woorden maar de toon waarop is zo belangrijk.Feitelijk leren ze ons om ons hart open te stellen en dit meer te laten zien.
Zorgen voor liefde en rust om hun heen, hun centraal stellen, niet jezelf.maakt dat ze straks in vrede en harmonie over kunnen gaan.

Dus dementie kan zin hebben, hoe vreselijk de aftakeling ook is om aan te zien, het is de kunst om steeds voor ogen te houden dat ze MENS zijn, hun brein is ziek maar hun geest is kerngezond!
Ik heb diep respect voor deze mensen en vind ze ongelooflijk moedig om dit proces aan te gaan. Maar goed, dit heeft ook met mijn levensovertuiging te maken en zal niet door iedereen zo gezien worden,dat realiseer ik me heel goed.

Ik hoop ook elke dag dat ik gebeld wordt dat ze over is gegaan, dat het voorbij is maar wat ben ik gegroeid de afgelopen 16 jaar door de ziekte van mijn moeder, als mens, wat heb ik veel geleerd over mezelf, ik had het niet willen missen!

Lieve groet
Josha
josha
 
Berichten:
481
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
In het verleden betrokken

Berichtdoor isabron, 14 Juli 2017

Dag Josha,

Dank je wel voor je bijzondere mail .
Wat fijn dat je zo liefdevol over je moeder praat. Waarschijnlijk zal zij ooit als deze moeder in je herinnering voort leven.
Heel veel mensen krijgen geen liefde van hun moeder en dat laat een bittere smaak na en vooral onbegrip.
Zoals je waarschijnlijk uit dit gedicht begrijpt heb ik heel veel mensen in mijn familie met dementie ( gehad).
Dat zet een mens aan het denken.
Ook heb ik tien jaar in een verpleeghuis gewerkt en van nabij mee gemaakt hoe het proces van dementie gaat. Ik betreur de weinige handen aan het bed en het tijdgebrek. Schrijnend.
Fijn dat o.a. Hugo Borst zich hiervoor ingezet heeft.
Dank je wel voor de tip over het boek.
Ik ga het zeker lezen.
Ik wens je nog vele mooie momenten met je moeder en als het moment van afscheid gekomen is zul je hopelijk met een glimlach aan haar terug denken....

Ik wens je alle goeds en dank voor je reactie!
Isa.
isabron
 
Berichten:
4
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
Niet (direct) betrokken

Berichtdoor josha, 15 Juli 2017

Dag Isa

Bedankt voor je lieve woorden en fijn dat je me zo begrijpt. Tenminste mijn intentie goed aanvoelt. Het is altijd maar afwachten hoe mensen het op dit forum oppakken.....

Ja het is soms schrijnend wat je hoort over de ouderenzorg en dan met name over verpleeghuizen voor mensen met dementie. Maar toch zie ik heel langzaam, [uiteraard door de publiciteit hierover, ook door Hugo Borst o.a.] de verbeteringen, die noodzakelijk zijn om vooral belevings-gerichte zorg te kunnen geven aan deze bewoners.

En deze verbeteringen komen echt niet van boven af hoor, veel organisatie`s denken nog steeds in geld verdienen, een bedrijf rendabel houden, overal op bezuinigen waar maar enigszins mogelijk is... op personeel bezuinigen is zo`n grote fout en miskleun, de kwaliteit gaat achteruit van de zorg, personeel raakt in een burnout[ kost nog meer geld]..werken is dan zeer onplezierig als het alleen over de verzorging gaat.. de meesten willen juist wat extra`s doen waardoor het leuker wordt op de werkvloer, zowel voor hun zelf als de bewoners.

De verandering moet echt komen van de werkvloer, van onderen af dus. Personeel wordt vindingrijk, is niet meer zo bang om "regeltjes"van het management te negeren., bang voor evt ontslag want er zijn banen genoeg in de zorg! Er zijn meer vacatures dan werkzoekenden in deze sector....

Ik zie in het verpleeghuis van mijn moeder de grote veranderingen, die personeel door zet. Sinds 20 jaar zijn er weer een paar bewoners op vakantie geweest naar een vakantiepark in de buurt, samen met een paar personeelsleden! Ook een familielid ging mee.
Het was èèn groot sukses!

Er is een kleine "camping"in de tuin van het verpleeghuis gecreeèrd met een oude caravan, 2 tenten, een waslijn met wasgoed hangt er te "drogen" na ja nat te worden met deze regen.... ook helemaal ingericht met oude nastolgische spullen wat voor veel herkenning zorgt bij de bewoners. Veel verhalen komen los en daar komen weer hele gesprekken van..
En de eerste bewoner heeft er al een nachtje mogen SLAPEN!! Met ontbijt op bed en al!! Natuurlijk werd er wel gecontroleerd eventjes`nachts, de bewoner noemde dat de "campingbeheerder"en zo veilig mogelijk natuurlijk, geen olielampje maar een zaklantaarn.

Dit zijn toch verbeteringen waar ik heeeel blij van wordt, de bewoner behoort ook centraal te staan, het zijn de laatste jaren van hun leven dus kom op mensen/ personeel maak het ze zo aangenaam mogelijk. Personeel heeft nu ook meer lol en plezier in hun werk door deze activiteiten aan te gaan En zo wordt de focus van alleen maar verplegen/ verzorgen , verlegd naar waar het om gaat in het leven,welbevinden, contact en veel liefde en aandacht

Het hele ziekenhuis/ verpleegmodel is niet meer van deze nieuwe tijd, het gaat ook om andere belangrijke zaken in het leven van verpleeghuisbewoners.

Lieve groet
Josha
josha
 
Berichten:
481
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
In het verleden betrokken

Berichtdoor isabron, 15 Juli 2017

Goedemiddag Josha,

Wat een goed initiatief van die caravan! Top van het personeel.

Het boek waar je het over had heb ik opgezocht en het gaat me zeker boeien. Eerst maar kijken of het via de bieb te reserveren is.
Nogmaals bedankt voor je tip.
Ik heb pas geleden een heel ander boek gelezen, betreffende het onderwerp:"schrijnende zorg in verpleeghuis". Het was een thriller en ik had mijn focus heel ergens anders opgericht. De titel: Dagen van schaamte van Lieneke Dijkzeul.
Het verhaal start met de ontvoering van een of andere zaken man. Hij wordt ontvoerd en gevangen gehouden, door twee mensen ( naar later bleek broer en zus). Hij wordt daar volkomen respectloos behandeld. De reden van zijn ontvoering is niet duidelijk. Hij moet daar van de ontvoerders zelf achter komen. Vastgebonden in bed, smakeloos eten, joggingbroek met inco. Zelden douchen en dan te heet of juist te koud. Hij wordt buiten gezet in een rolstoel. Daar blijft hij staan ondanks onweer en regen. Het is afschuwelijk!
Bijna aan het einde van het boek, blijkt het te gaan om een verpleeghuisdirecteur ( met een giga salaris), die zich niets aantrekt van de misstanden in het verpleeghuis. Wie niet horen wil, moet voelen, is het idee van een broer en zus, van wie de moeder door onoplettendheid en slechte zorg overlijdt. De broer en zus kunnen dit niet verwerken en komen zo tot hun daad. Uiteindelijk moet de man het dagboek lezen van de dochter en haar verdriet en onmacht.
Daarna laten ze hem vrij, bij HET verpleeghuis, vastgebonden in een rolstoel. De dochter kan het niet nalaten hem een duwtje richting vijver te geven.
Afschuwelijk! Dit heeft heel veel indruk op me gemaakt.

Overigens kun je in mijn column 'Keuzes'lezen hoe aandoenlijk mensen kunnen zijn en hoe kwetsbaar en zeker ook hoeveel liefde ze nodig hebben.

Dank je voor je reactie en fijn dat je de positieve punten vooral blijft zien.
Blijf je moeder vooral veel liefde geven, dat verdient ze!

Warme groet,

Lisette.
isabron
 
Berichten:
4
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
Niet (direct) betrokken

Berichtdoor josha, 15 Juli 2017

Dag Lisette

Ja hoor het boek van Hans Stolp kun je lenen bij de bieb , doe ik ook altijd eerst. Wil ik het vaker inkijken koop ik het pas. Dit is zo`n boek om af en toe weer in te kijken voor mij, als ik de zin van dementie even kwijt ben......

Ik ga zeker het boek lezen wat jij beschrijft, al helemaal omdat op het eind de directeur in de vijver gekiept wordt.... hahaha.. hilarisch! Ik snap heel goed de gevoelens van die broer en zus maar tja het is dan wel oog om oog , tand om tand en daar win je nooit een oorlog mee.Het zal al erg helpen als de directie`s van verpleeghuizen eens een weekje mee gaan lopen/ helpen op een afdeling, met eigen ogen zien wat er goed en niet goed gaat. Ik heb ze nog nooit gezien op de werkvloer.....

Je hebt het over je column "keuzes" maar noemt geen website, dus hoe vind ik deze?

Over boeken gesproken een echt hilarisch boek om even flink te lachen is "de Vergeetclub"van Tosca Niterink.. Is af en toe ook nodig bij de toch zware kost wat dementie heet.... Zou je ook kunnen reserveren bij de bieb.

Lieve groet
Josha
josha
 
Berichten:
481
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
In het verleden betrokken

Berichtdoor Jaco, 15 Juli 2017

Beste Lisette en Joshua,

Ik lees jullie chats. Ik ga de boeken zeker lezen. Dank jullie wel voor de tips.
Hartelijke groet
Jaco
Jaco
 
Berichten:
52
Geboortejaar:
1958
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor isabron, 15 Juli 2017

Hallo Josha,

De column' keuzes' heb ik op dezelfde dag geplaatst met als titel column dementie. Geplaatst op 13 juli.
Ik heb net gekeken en het staat er nog op.
Graag hoor ik je mening. Het is een aandoenlijk en waar gebeurd verhaal.

groet,

Isa
isabron
 
Berichten:
4
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
Niet (direct) betrokken