logo dementie.nl/forum
platform van Alzheimer Nederland

Iemand een mening over euthanasie?

Alles wat dementie op jonge leeftijd betreft

Iemand een mening over euthanasie?

Berichtdoor Rob (Alzheimer Nederland), 06 Maart 2012

Gekopieerde reactie van 'Hannie':

Ik ben een vrouw van 54 jaar. Ik behoor tot de groep jong dementerende. De diagnose heb ik 27 januari 2012 gekregen.
Na een zoektocht van bijna een jaar met allerlei testen en scans e.d. hebben mijn man en ik deze zware toekomst voor ons. Op dit moment zijn we bezig dit een plaatsje te geven in ons leven. Nu gaat alles nog redelijk goed. Werken kan ik niet meer. Mijn korte termijn geheugen is weg. Ik ben bezig om vrijwilligers werk te gaan doen. Ook doe ik mee met het onderzoek naar de invloed van bewegen op Alzheimer.

Ik ben bang voor de toekomst, de aftakeling, de afhankelijkheid en de claim die uitendelijk moet gaan leggen op man en kinderen.

Ik denk over euthanasie. Heeft iemand daar een mening over?
Rob (Alzheimer Nederland)
Site Admin
 
Berichten:
772
Geboortejaar:
1981
Geslacht:
Man

Berichtdoor Rob (Alzheimer Nederland), 06 Maart 2012

Gekopieerde reactie van 'Leo':

Dag Hannie,

En dat is jou en je man nu juist overkomen. Alzheimer is uiteindelijk een verschrikkelijke ziekte.
Er zijn evenveel vormen van Alzheimer als er patiënten zijn.
Niemand kan voorspellen hoe het verloop in jouw situatie zal zijn.

Ik ben mantelzorger voor mijn vrouw die het is overkomen, maar mijn vrouw en ik hebben altijd geweten dat het min of meer willekeur is wie het krijgt.
Ik ben de laatste tijd veel meer jong dementerenden op dit Forum tegen gekomen
en ik vind het verschrikkelijk, zo jong en dan dit.

Maar nu concreet, wij zijn inmiddels al zo'n 15 jaar lid van het NVVE.
Nederlandse vereniging voor Vrijwillige Euthanasie.
Voor directe alles omvattende informatie moet je daar heen.

Wij, die de papieren rondslomp al hebben door genomen, weten inmiddels dat als
een mens Euthanasie wil hij dit besluit bij zijn volle verstandelijke vermogens, duidelijk te constateren door zijn arts , moet nemen.

Wij weten inmiddels dat wij te laat zijn voor deze beoordeling en heb, met onze arts en onze verpleeghuisarts voor een paliatieve begeleiding gekozen.
Niemand wil zo maar dood, maar ik heb met deze vorm inmiddels vrede.

Heel veel sterkte wens ik jou en je man voor de komende periode.


Leo
Rob (Alzheimer Nederland)
Site Admin
 
Berichten:
772
Geboortejaar:
1981
Geslacht:
Man

Berichtdoor Leo (vrijwilliger), 06 Maart 2012

Hannie,

Ik vergat om uit te spreken dat ik hoop dat ik je nog lang op deze site vmag ontmoeten.
Toy, toy,toy.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1992
Geslacht:
Man

Berichtdoor Hannie, 06 Maart 2012

Bedankt voor je reactie, ik ben al lid geworden en heb inmiddels begrepen dat je al in een vroeg stadium alles moet regelen. Dat vind ik juist zo moeilijk. Wanneer je het moment moet kiezen,. Daar moet je toch wel heel veel moed voor hebben. Ik weet niet of mij dat lukt. Wanneer weet je of genoeg ook genoeg is. De tijd zal het uitwijzen.
Hannie
 
Berichten:
1

Berichtdoor Jan Fred, 12 Maart 2012

Beste Hannie: ook jouw verhaal is net zo schokkend als dat van mij,ik loop ook al 2.5 jaar rond met deze gedachte de enige reden dat het nog niet gebeurd is ,is dat ik mijn dierbare het verdriet niet aan wil doen want vooral je klein kinderen houden je overeind.

o,ja ik ben een man van 60 jaar en heb de diagnose nu bijna 3 jaar.
wat ik er op dit aan doet is onder behandeling van een psychologe die is gespecialiseerd in dementie en dat werpt wel z'n vruchten af want van je afpraten is toch het beste wat er is,
ik ben er vanaf het begin al zeer open over geweest en dat helpt toch het beste, wat ook erg veel helpt is bewegen bijv. wandelingen maken.
We moeten toch de periode door totdat we het helemaal niet meer weten en ik heb dan de afspraak dat ze mij niet te lang thuis mogen houden want de naasten hebben ook nog een leven!
hopende dat ik je hiermee een beetje kan helpen , wens ik je veel sterkte .

Jan Fred.
Jan Fred
 
Berichten:
1

Berichtdoor Leo (vrijwilliger), 13 Maart 2012

Lieve mensen,
Het er nog zijn voor je kinderen en kleinkinderen, het is genieten van het moment.
Ieder mensenleven is eindig, wij hebben indertijd onze keuze gemaakt omdat wij in ons leven geconfronteerd werden met ondraaglijk lijden ( volgens ons ) van een naaste en dat wilden wij dus zeker niet. Inmimiddels zijn wij in de loop der jaren bevestigd in
onze keuze, maar we weten ook dat het niet zo maar wat is.
Ieder mens zal zelf zijn afwegingen moeten maken.
Mijn vrouw heeft Alzheimer, oke, maar dat wil nog niet zeggen in ons geval dat wij dan nu maar voor Euthanasie kiezen. Wij zijn midden zeventigers en wij genieten van onze kinderen en kleinkinderen zoveel als maar mogelijk is.

Mijn vrouw heeft totaal geen ziekte besef, maar wordt helemaal afhankelijk van mij.
Maar ze is nog zo gelukkig.Voorlopig hebben wij al weer ruim 5 jaar gewonnen.
Het verloop van de ziekte is zodanig dat ik besef dat het besluit voor Euthanasie
problematisch is, maar ik kan met een Pateatieve aanpak leven.

Heel veel sterkte.

leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1992
Geslacht:
Man

Berichtdoor Rob (Alzheimer Nederland), 13 Maart 2012

Beste lezers,

Dit zijn erg intieme en persoonlijke zaken. Ik vind het dapper dat jullie dit hier durven en willen schrijven. Ik hoop dat jullie hier met je omgeving over kunnen praten, want voor zo'n beslissing is steun en begrip uit de omgeving erg belangrijk.

Ik wens jullie veel sterkte.
Rob
Rob (Alzheimer Nederland)
Site Admin
 
Berichten:
772
Geboortejaar:
1981
Geslacht:
Man

Berichtdoor Vergeetmijnietje, 13 Maart 2012

Ik ben het helemaal eens met wat Rob hierboven schrijft.
Ik wil nog toevoegen dat ik in mijn werk als case manager dementie ook huisartsen tegen gekomen ben die in de situatie als door Hannie beschreven een hele belangrijke rol kunnen en willen spelen!
Vergeetmijnietje
 

Berichtdoor Philipa, 15 Mei 2012

Ik kan me helemaal aansluiten bij Rob dat dit heel intiem en persoonlijk is. Ontzettend knap om dit zo te schrijven!
Mijn moeder heeft Alzheimer, ze is nu 61 jaar. Enkele jaren geleden heeft ze een euthanasie verklaring opgesteld. In mijn ogen was deze erg vaag. Mijn moeder wilde er niet meer zijn als ze niet meer was zoals ze altijd geweest is. Ik vond toen al dat ze er niet meer was zoals ze altijd geweest is. Ze zei zelf bijvoorbeeld dat ze er niet meer wilde zijn als ze incontinent zou zijn. Ik werkte toen in de zorg en begeleidde dagelijks kinderen die vanwege een lichamelijke beperking incontinent waren, dat zij daardoor ondragelijk aan het lijden waren zag ik anders, dan kun je nog steeds van alles doen met je leven. Ik was er in die tijd dus niet voor. Als ik nu zie hoe ze is geworden en helaas hoe ongelukkig en angstig mijn moeder is dan denk ik soms wel eens: hoefde ze dit maar niet mee te maken. Toch moet ik zeggen dat ik het ook heel onnatuurlijk zou vinden als ze er niet meer zou zijn nu. Ik kan nog erg met mijn moeder lachen en het feit dat ze incontinent is, afasie heeft en in een kleinschalig wonenproject woont maakt haar leven nog niet ondraaglijk. Ik neem haar overal mee naar toe en help haar gewoon wat extra, het is zwaar maar ik vind dat ik dat kan doen, ze heeft immers altijd voor mij en mijn broertje gezorgd.
Ze beseft veel dingen niet meer en het is meer in onze ogen pijnlijk als ik bijv. zie dat mijn moeder een tijdschrift op zijn kop aan het doorbladeren is dan voor haar. Zelf heeft ze dat blijkbaar niet door en dus ook geen last van. Het moeilijkste moment is in mijn ogen wanneer je achteruit gaat en het zelf door hebt maar eigenlijk nog te goed bent lichamelijk en geestelijk om afscheid te nemen van het leven. Misschien komt er een tijd dat mijn moeder in een rolstoel zit en niets meer meekrijgt. Voor ons als familie is dat een schrikbeeld maar zij heeft daar waarschijnlijk niets van door en zal vooral slapen.
Als ik aan mezelf denk, wat ik zou doen over 30 jaar en ik zou in dezelfde situatie zitten dan denk ik in eerste instantie ook: dat wil ik niet meemaken. Aan de andere kant zou ik niets willen missen van de levens van mijn toekomstige kinderen en kleinkinderen. Ik merk dat mijn moedet nu heel graag wil knuffelen en soms zegt ze na een lange zucht: fijn zo samen! Dan weet ik dat ze weer een leuke dag heeft gehad.
Ik wens jullie veel sterkte met gesprekken hierover voeren.
Groetjes Philipa
Philipa
 
Berichten:
5

Berichtdoor dick01, 16 Mei 2012

Mijn vrouw is 54 jaar en eind 2010 is Alzheimer geconstateerd. Haar moeder is in een vijf jaar eerder ook aan dementie overleden. Direct na de diagnose zijn we op zoek gegaan naar mogelijkheden voor euthanasie, want een ding was duidelijk: zo weg te kwijnen met alle onzekerheden, angsten en vooral onwaardigheid was geen optie voor mijn vrouw.
Het ondertekenen van de euthanasie verklaring en deze af te leveren bij onze (nieuwe) huisarts en het VU Alzheimer Centrum bracht een enorm gevoel van opluchting. Pfff daar hoeven we ons geen zorgen meer over te maken en daarmee konden we doorgaan met leven. Ons doel was namelijk om zo min mogelijk bezig te zijn met de ziekte en zo veel mogelijk de dagen te plukken die er nog zijn. Wel gaan we elke 4 weken langs de huisarts om even de maat te nemen. Dat zijn dan heftige bezoeken en geeft mijn vrouw ook telkens aan om bij haar besluit van euthanasie te willen blijven.
Toch is het niet zo eenvoudig. De essentie van euthanasie is dat je wilsbekwaam bent op het moment van de euthanasie. En daar ligt nu de crux, want wanneer is een dementerende nog wilsbekwaam en wanneer niet? De discussie die onlangs in de pers, voornamelijk door ethici, is gevoerd, is wel een heel erg theoretische die ver van de werkelijkheid staat. Men ging er daarbij van uit dat je tijdens de dementie een andere persoon bent geworden, waardoor eerdere wensen ten aanzien van euthanasie niet meer van toepassing kunnen zijn. De realiteit is nu dat we uit voorzorg, dus in een stadium dat we nog veel plezier in het leven kunnen hebben, maar alvast het besluit tot euthanasie nemen, voordat ze daar niet meer toe in staat zijn. Dat is toch krom?
dick01
 
Berichten:
2