logo dementie.nl/forum
platform van Alzheimer Nederland

Ontkenning

Alles wat dementie op jonge leeftijd betreft

Ontkenning

Berichtdoor Catootje, 15 Januari 2012

Ik ben een jonge vrouw van 21 jaar oud en heb nog een zusje van 19 jaar en een broer van 24.
Wij wonen alle drie nog thuis bij mijn vader en moeder.
Sinds drie jaar nu is mijn vader gediagnosticeerd met dementie.
Hij is nog maar 63.
Dit kwam voor ons niet als een verrassing, want wij zagen al veel eerder dat er iets niet klopte.
Wel was het voor ons een hele grote schok. Want wat konden we verwachten.
Hoe moet je hier mee omgaan. Wij zaten met heel veel vragen.
Dit was heel anders voor mijn vader. Die leek nergens last van te hebben.
Hij heeft zelf nog heel goed door dat hij aan het veranderen is.
Aankleden lukt niet meer, ook een boterham smeren of koffie zetten kan hij niet meer.
Wij houden maar in ons hoofd dat dit hoort bij de ziekte.
Voor mijn vader ligt dit heel anders.
Mijn vader ontkent namelijk dat hij iets heeft.
Mijn vader ontkent dat hij dement aan het worden is.
Mijn moeder, mijn zusje, mijn broer en ik liegen. Er is niks met hem aan de hand.
Dit zorgt nog al eens voor de nodige irritaties en ruzies.
Waarom ontkent hij dat hij iets heeft, dat is toch duidelijk!
Hoe moeten we hier mee omgaan?
Is er een manier dat we hem langzaam maar zeker duidelijk kunnen maken dat er wel iets met hem aan de hand is?

Catootje
 
Berichten:
2

Berichtdoor Leo (vrijwilliger), 16 Januari 2012

Dag Catootje,
Jullie gezin is een ramp overkomen. Heel triest.
Dementie begint meestal met het verlies van het korte geheugen.
Dat zal dan ook wel de verklaring zijn, dat je vader iedere vorm van ziekte ontkent. Hij weet het gewoon niet meer.
Het ontkennen van zijn ziekte is zijn laatste gevecht.
Als je het namelijk ontkent dan heb je het ook niet denkt hij nog.
Daarna is hij het weer vergeten.
Het hem voorzichtig duidelijk maken dat hij iets mankeert heeft geen enkele zin,
het beklijft niet en hij heeft zijn eigen waarheid.
Probeer zoveel mogeklijk over deze ziekte te lezen.O.a. hier op het forum.
en probeer conflicten te vermijden, want het lijd tot niets. Alleen maar irritatie.
Probeer zoveel mogelijk nog te nenieten van jullie samen zijn.
Heel veel sterkte.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1992
Geslacht:
Man

Berichtdoor Maureen1, 23 Januari 2012

Dag Catootje,
Heel herkenbaar, mijn man (50 jaar) en vader van kinderen van jouw leeftijd heeft de voorlopige diagnose Frontotemporale dementie (FTD).
De kinderen en ik hebben begeleiding van een Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige(SPV-er) zij luistert naar ons verhaal en geeft hele duidelijke praktische tips. Misschien iets voor jullie.
Veel sterkte
Groet,
Maureen
Maureen1
 
Berichten:
3

Berichtdoor Mia (vrijwilliger), 02 Februari 2012

Hallo Catootje,
Wij zitten in hetzelfde schuitje en proberen ook ons scheepje overeind te houden.
Mijn man heeft FTD en wij hebben ook kinderen in dezelfde leeftijd als jullie.
Bij FTD is er een groot gebrek aan inzicht veroorzaakt door de hersenbeschadiging. Een bizarre ziekte!
FTD heb je niet alleen, net als Alzheimer, je hebt het als gezin allemaal.
Tegen mij wordt vaak gezegd: Fijn dat je man nergens last van heeft. En dat is ook zo. Stel je voor, en je was je bewust van de aftakeling en de slechte vooruitzichten.
Probeer als gezin sterk te zijn…. praten, praten, praten. Vermijd conflicten met je vader, net als Leo zegt. Hij beleeft de dingen heel anders dan wij. Voor ons is dat moeilijk te beredeneren. Zijn gedrag zegt niets van jouw,ook niets van hem, maar alles van FTD.
Probeer niet verder te kijken dan vandaag. Leef van moment naar moment. ‘Vandaag , nu, los ik de problemen zo op en straks zie ik wel weer’. Want wat er nog komt en hoe dat dan weer moet , is niet te overzien.
Maar het allerbelangrijkste wat jij nu moet doen is wel: doorgaan met je eigen toekomst! Maak je plannen, leef, werk , ga uit en maak plezier met vrienden en geniet van het leven! Hoe triest het ook is, die kansen hebben je ouders ook gehad en jij hebt ze nu. Dus pak ze aan! Dat mag best en het moet zelfs!
Mia (vrijwilliger)
 
Berichten:
211
Geboortejaar:
2015
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger), 24 Februari 2012

Dag Catootje,

Hoe gaat het met je?
Ikzelf ben partner van een Alzheimer patiënt.
Als ik alle verhalen lees in dit Forum, dan hebben wij voorlopig nog een geluk bij een ongeluk.
Mijn vrouw weet dat zij deze ziekte heeft, zij heeft bewust meegedaan aan de onderzoeken en was natuurlijk ook bij de uitslag.
Mijn vrouw heeft het na de eerste schok een plaatsje gegeven en sinds ruim 5 jaar leven wij ons leventje voort.
Een heel groot goed is dat mijn vrouw geen ziektebesef heeft, wel af en toe constateerd dat er wat aan de hand is, maar dan ook snel zegt, wat stelt het nu helemaal voor. Ik merk het bijna niet.
Zij voelt zich in deze fase dus buitengewoon gelukkig.
Ik wil mij dan ook aansluiten cbij het advies van Polderdyk.
Laat het leven komen zaoals het komt, de moeilijke periodes komen ongetwijfeld, maar leef ook je eigen leven.
Je vader heeft ook momenteel geen ziektebesef. Fijn toch.
Steun ook je moeder, die zal het ook moeilijk hebben.

Veel liefde en geduld. Sterkte.

Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1992
Geslacht:
Man

Berichtdoor jesjoh74, 04 April 2012

Beste Catootje,

Mijn vader ontkent ook in alles dat hij ziek is.
Jou verhaal is erg herkenbaar.
Alleen ik woon niet meer thuis. Ik woon een uurtje bij mijn ouders vandaan.
Dat is niet altijd even makkelijk. regelmatig heb ik mijn moeder huilend aan de telefoon omdat mijn vader erg boos op haar is geworden schelen slaan.
Daarom ga ik regelmatig naar hun toe om mijn moeder te ontlasten en met mijn vader wat te gaan doen.
Mijn vader is nog (te ) goed om naar een verzorgingshuis te gaan. Lichamelijk mankeerd hij niks. maar helaas geestelijk gaat er een hoop mis.
Ga niet in discurssie met je vader blijf spontaan reageren blijf zelf rustig. Hoe moeilijk het ook is . Ik heb er zelf ook last van. De ene dag gaat het beter dan de andere dag.

Geniet van je vader steun elkaar dat hebben jullie hard nodig sterkte.
Gr. Jessica
jesjoh74
 
Berichten:
4

Berichtdoor Josee, 16 Juli 2012

Hoe gaat het nu,Catootje?

Groetjes Josee
Josee
 
Berichten:
44

Berichtdoor onderzoeker30 (vrijwilliger), 18 Juli 2012

Beste Jesjoh74,

De situatie voor je moeder lijkt me erg zwaar, slopend zelfs als je daar alle dagen inzit.
Kan de dokter niet eens met je vader gaan praten, onder het mom van een smoesje?
Je vader zou namelijk ook 2 middagen naar een dagbehandeling kunnen gaan, hij kan daar
biljarten,schilderen ofzo. Dan is je moeder even ontlast.
Maar dan moet er natuurlijk wel een diagnose worden gesteld, is dat al gebeurd?
Een psychologische test en de gesprekken met een geriater kunnen ook helpen om de ziekte
onder ogen te zien. Zo'n test is namelijk nogal confronterend. Mijn vader kon toen gewoon niet
meer ontkennen dat er wat mis was. Het heeft nog een paar weken geduurd, nog een pittig gesprek met de geriater
die heel duidelijk was over de diagnose, maar daarna accepteerde
hij het dan toch.
Wel is hij nog weleens opstandig als hij iets niet meer weet of kan, maar het is nu tenminste bespreekbaar.

Sterkte,
onderzoeker30 (vrijwilliger)
 
Berichten:
1087
Geslacht:
Vrouw

Berichtdoor Catootje, 01 November 2012

Ik vind het heel fijn om jullie reacties te lezen.
Wij leven als gezin echt met de dag. En merken dat het iedere dag ook steeds een beetje slechter gaat met mijn vader. We beleven dit met een lach en een traan. We zoeken veel steun bij elkaar, maar ik merk dat we er als gezin wel een klein beetje door heen zitten. Vooral mijn moeder. Mijn vader ontkent nog steeds, alhoewel hij nu af en toe wel eens zegt tegen mijn moeder: Ben ik dan echt gek aan het worden?
Dit is natuurlijk hartverscheurend en aan de andere kant soms ook wel heel grappig, vooral de manier waarop hij het zegt.
Catootje
 
Berichten:
2

Berichtdoor Leo (vrijwilliger), 02 November 2012

Dag Catootje,

Fijn om te lezen dat er wat rust bij jullie is gekomen.
Dat wil niet zeggen dat de dementie nu ook verdwenen is.

Je zou ook naar je vader toe kunnen reageren ,als hij vraagt of hij gek aan het worden is, dat dat niet aan de orde is, maar dat het langzaam verdwijnen van het korte geheugen nu eenmaal een behoorlijke impact heeft op zijn functioneren.

Waarschijnlijk kan ook onze zeer gewaardeerde "Dementmaarnietgek"daar zijn licht nog eens over laten schijnen.

Het bovenstaande werkt ook goed in onze situatie.
Confronteren is zeker niet goed.

Sterkte.

leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1992
Geslacht:
Man