logo dementie.nl/forum
platform van Alzheimer Nederland

Omgaan met de pieken en dalen bij Lewy Body Dementie

Re: Omgaan met de pieken en dalen bij Lewy Body Dementie

Berichtdoor Faith, 16 September 2014

We zijn inmiddels weer een aantal weken verder.
Vorige week weer naar logopedie geweest. Het ging wonderbaarlijk goed. Mijn man was redelijk duidelijk, maakte grapjes en kwam redelijk uit zijn woorden. Echt leuk om mee te maken en te zien.
De neuroloog belde nog en ik kon niet anders dan zeggen, dat de extra 4,6 exelon pleister goed zijn werk doet.Niet dat de hallucinaties weg zijn, maar hij voelt zich beter. Nou, zei ze, dan houden we het voorlopig hier bij. Omdat ook de Parkinson minder lijkt, gaan we die medicijnen nog niet inzetten. Die schijnen toch ook wel weer nadelen te hebben. Als er wat was kan ik altijd contact met haar of de geriater opnemen. Dat is natuurlijk goed en fijn te weten.

De dag na logopedie gingen we met het gezin van onze zoon naar de dierentuin. Meteen die ochtend merkte ik al, dat het veel minder was met mijn man. Hij liep als een zombie door de dierentuin, wist volgens mij niet waar hij was en sprak weer zeer onduidelijk en zacht. Tijdens de lunch had ik het idee dat hij weer veel anderen zag. En dan vooral kleinkinderen. Hij had het idee dat alle kleinkinderen mee waren. En dat was niet zo, het waren er maar 2. Toen we 's middags weer thuiswaren hield de onrust aan. Hij wilde maar luiers verschonen, want anders krijgen ze zere billen. Dat is dan wel weer lief en zorgzaam. Alleen vervelend dat er geen kinderen zijn. Hij kon het moeilijk naast zich neerleggen.

De dag erna had ik een feestdag van mijn werk. Van 's morgens vroeg tot een uur of half 11 's avonds. Mijn man ging zelf om een uur of 10 naar zijn zus. Daar ging hij koffiedrinken en later lunchen. Onze dochter haalde hem daar op. Daar zou hij ook 's avonds eten en zij bracht hem weer thuis. Onze dochter heeft 2 kleine jongens en mijn man kan goed met ze worden. Ze zijn ook gek op opa, maar nu ging het toch niet helemaal goed. Kennelijk vond mijn man het toch te druk worden tijdens het eten en toen werd hij boos op ze. Zodanig dat ze beiden ervan schrokken en erg moesten huilen. Onze dochter schrok er ook van en moest er later ook van huilen. Dit had ze nog niet zo meegemaakt. Ik eigenlijk ook niet. Mijn man is nooit boos of agressief. Ze zei, dat het misschien beter is, als we dit een volgende keer andersom doen. Lunchen bij de kleinkinderen en 's avonds eten bij zijn zus. Daar is het rustiger. Zo'n dag vraagt ook veel van hem natuurlijk. We blijven een lerend gezin.

Ik merk nu wel dat ik beter doorheb hoe zijn gesteldheid is. Alleen komt het nog steeds wat onverwachts. Kan nog moeilijk inschatten van "zo dit waren een paar goede dagen, nu zal het wel weer wat minder worden!' Die goede dagen kunnen zomaar langer aanhouden. Zelfs zo lang dat je denkt dat het weer heel lang goed zal gaan. En van het ene op het andere moment is het weer veel minder. Hij praat dan zachter en minder, begint, als hij de woorden niet kan vinden, in het engels! Dat is wel heel kennelijk bij hem. Op slechte dag spreekt hij veel engels.
Ik kan nog niet aangeven of hij me meer of minder ziet als mezelf in zijn goede of in zijn slechte dagen. Dat blijft een lastig verhaal.
Hij heeft dan 's nachts ook moeite met het vinden van het toilet. Tot nu toe slechts 2 keer een ongelukje gehad. Dat valt dus mee. Helaas wordt ik niet altijd wakker. Slaap waarschijnlijk diep. Pas als er lichten aangaan merk ik dat hij eruit gaat of eruit is geweest. Ik hoop dat dat voorlopig nog goed blijft gaan. Kan slecht tegen veel gebroken nachten.

Qua gewicht naderen we de kritische grens van 75 kg. Hij doet echt zijn best en wij ook . Zetten veel lekkers voor hem klaar, bieden het aan, geven extra drinken. Maar hij verbruikt heel veel energie. Het is ook een beetje genetisch bepaald. Er zijn geen dikke mensen in zijn familie. Eerder veel te magere.
Het fietsen en wandelen gaat nog steeds goed. Hoewel hij in de dierentuin wel heel erg liep te "sloffen". Hij valt niet en houdt het ook best lang vol.

Volgende week komt de casemanager weer langs. Ik ga dan toch de dagopvang weer ter sprake brengen. Misschien is het een goede zaak om daar eens te kijken. Hoewel, vanmiddag was hij ook alleen en toen heeft hij zich prima vermaakt en de aardappels geschild. Het blijft een lastige afweging. Wanneer start je dit op? Je wilt niet veel te vroeg, maar ook niet te laat zijn. Dilemma, dilemma.

@madeleine. Dat woord zoeken herken ik ook bij mijn man. Ik zoek dan naarstig naar aanknopingspunten, maar kan heel vaak niets vinden. Mijn man begint dan in het engels. Heel raar, maar in die taal kan hij de woorden wel vinden. Bizar niet.
We doen zoveel mogelijk leuke dingen, maar je wilt ook structuur aanbrengen in de dag en week, niet teveel onverwachte dingen. Daar gedijt hij ook goed bij. Het is een voortdurende afweging en zoeken wat het meest prettig is voor hem, voor mij en voor ons!
Faith
 
Berichten:
46
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger), 16 September 2014

Goede morgen Faith,

Sorry dat ik een beetje onverwacht binnenval, maar ik reageer omdat de Dagopvang ter sprake kwam.
Ik wil je heel nadrukkelijk adviseren om dit in gang te zetten.
Mijn vrouw startte met twee dagen in de week en na verloop van tijd werden dat er drie.
Het is heerlijk om na verloop van tijd te merken dat je een beetje kan bijtanken.
Mijn vrouw is inmiddels al weer 9 maanden opgenomen in een verpleeghuis waar ik ook twee typische Lewy body patiënten meemaak. Frappant ook vaak Engels en/of Duits. En de pieken en dalen zijn ook hier heel herkenbaar.

Verder il ik je nog even wijzen op bewegingssensors. Zodat jij een signaal krijgt als je man het bed verlaat. Bespreek dit ook met je Casemanager

Succes allen en veel sterkte.
leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1992
Geslacht:
Man

Berichtdoor Faith, 24 September 2014

Vanmorgen is de casemanager geweest. Ik heb een map aangemaakt met voorin wat blanco papieren. Als er wat is, of als ik vragen heb, dan schrijf ik het er al vast in. Dan vergeet ik het niet op het moment dat ze langskomt. Je kunt vragen ook altijd via de mail stellen natuurlijk, maar soms heeft het geen haast Ook noteer ik zaken betreffende de gezondheid van mijn man, doktersbezoek en dergelijke.
We hebben het lijstje doorgenomen en de dagopvang kwam ter sprake. Het lastige is, in mijn beleving, dat mijn man op dit moment best aardig is. Hij doet zijn ding en is redelijk ontspannen. Veel beter dan de dag dat we naar de dierentuin waren. Hij ziet het dus echt nog niet zitten. Ook toen we aangaven dat het misschien wel handig is om op voorhand er eens langs te gaan, bood dat geen opening. Hij bedenkt wel zelf dingen om dan 's middags te gaan doen. "Ja, mijn oud-collega gaat dan wel met me langs de tuinders, waar ik altijd kwam. Ik had er wel 40, dus we kunnen bijna een heel jaar rond". Maar die collega doet dit 1 x per maand of zo. Heel lief natuurlijk. Daarnaast zegt mijn man, ga ik biljarten. Dat mag natuurlijk, maar dat heeft hij nog nooit gedaan. Hij kon ook moeilijk aangeven met wie hij dat ging doen. De casemanager gaat wel al voor een aantal dagdelen dagopvang aanvragen. Mijn bijzonder verlof is bijna voorbij. Dan is hij de middagen weer alleen. Ben heel benieuwd hoe hij dit dan gaan invullen. Hij geeft zelf aan dat hij dan lekker gaat lezen. Ik begrijp dat hij dat benoemt. Hij las altijd graag, maar ik ben bang dat hij daarvoor niet meer de concentratie kan opbrengen. Dat is wel verdrietig.

De casemanager heeft via de mail een lijst gestuurd met diverse hulpmiddelen. Bewegingssensoren zitten daar ook bij. Er is heel veel. Als het zover is, ga ik daar zeker gebruik van maken.

Omdat ik zelf nog werk en ook mijn vrijetijdsbesteding aanhoud, heb ik, vind ik zelf, nog voldoende ontspanning. Kom nog redelijk los van alles. Ben uiteindelijk voor mijn eczeem toch naar de dokter gegaan. Mijn zelf helend vermogen is kennelijk onvoldoende in deze tijden. Ben bijna een week nu aan het smeren met hormoonzalf en het helpt wel. Het is nog niet over, maar het typen gaat alweer veel beter. En belangrijker, praktisch pijnloos;-)

Ben afgelopen week weer een hele dag weggeweest. Deze keer is het zonder problemen verlopen. 's morgens bij zus koffie en lunchen. Dochter haalde hem op en bij haar diner. 's Avonds haalde ik hem op. Hij zat nog lekker in het avondzonnetje appeltjes te schillen voor de moes. Niet onrustig of zo, gewoon goed. Fijn als dat zo goed gaat.

Voor mijn man houd ik wel een strak schema aan. Per dag vertel ik alles wat er staat te gebeuren. Bijzondere dingen ga ik niet van te voren zeggen. Ik merk dat dit goed gaat bij hem. Als ik zeg, kom we gaan daar en daar naar toe, gaat hij mee, zonder dat hij daar van te voren al onrustig over is. Je kunt het niet altijd zo plannen natuurlijk. Een vriend belde op om te vragen of onze compacte koelkast kon gebruiken. Mijn man nam dat telefoontje aan en natuurlijk kan dat. Vanaf dat moment, een paar dagen voordat de koelkast weggebracht werd, ging het bier in de koelbox en uit de koelbox. Nee, schat, alleen de koelbox, niet het bier. En de volgende dag, stond de koelkast weer aangesloten en het bier er weer in. Dit sterkt mij om de informatie op het moment te geven en niet ver van te voren. Ten minste als het iets is dat niet in de reguliere week hoort. Dat kan hij wel handelen.

Voor wat betreft het feit dat hij mij niet herkent en hoe daar mee om te gaan, kreeg ik een tip. Ik paste het toe en.....het werkte! Ik vroeg of hij meeging boodschappen doen. Dat doen we alle weken samen. Hij wilde wel, maar moest andere schoenen aan. Ik het kader van zelfredzaamheid, gaf ik hem de tijd om andere schoenen te zoeken en aan te doen. Na een kwartier of zo zei ik, dat de schoenen, die hij aanhad, heel goed konden om naar de supermarkt te gaan. Hij was van mening dat Faith dat niet goed vond. Toen ik zei, Joh, dat vindt Faith wel goed hoor, vond hij het ook goed. Was op dat moment wel weer meteen duidelijk dat ik "die ander" was!
Blijft dat het verdrietig en moeizaam is dat ik nooit weet, of ik "ik" ben of "die ander"

Mijn man meent in zijn goede dagen ook het onderhoud weer ter hand te moeten nemen. Een lamp in de douche die kapot is, moest eruit gehaald worden en vervangen. Vervelend is dan wel, dat hij bolletjes haalt uit diverse slaapkamerlampen en niet uit de douche. "Nee, joh, alleen het bolletje van de douchelamp". Uiteindelijk heb ik alles weer terug gedaan, want dat lukte hem dan weer niet. Het was nog een heel gedoe, met van die lampjes zonder schroefdraad, maar met pennetjes. Maar goed het lukte en alles deed het weer. Toen de buitenlamp, die is al een aantal weken kapot. Mij stoort het niet zo, maar hem kennelijk wel. Haalt hij ook daar de verkeerde lamp eruit! Was nog veel lastiger om terug te plaatsen. Ik word gelukkig steeds handiger. Ook weer gemaakt en toen meteen de kapotte lamp vervangen natuurlijk. Is zijn hart ook weer gerust.

We gaan in oktober met 6 andere een weekendje weg. Ben heel benieuwd hoe of dat dan gaat! Dan weten we wel meteen of we deze winter wel of niet naar de sneeuw kunnen!
Faith
 
Berichten:
46
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger), 25 September 2014

Dag Faith,

Een gloeilamp met pennetjes heet een bajonetlamp en de anderen zijn met een schroefdraad.
De een kan niet in de ander.
Knap hoor zoals je er meer om gaat.
leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1992
Geslacht:
Man

Berichtdoor jostrol, 25 September 2014

Hallo Faith,

Knap zoals jij het allemaal op papier hebt beschreven.
Ja, heel herkenbaar gedrag van je man, hij denkt dat hij heel veel dingen nog gewoon doet of zal gaan doen.
Helaas komt het er meestal niet meer van door concentratie vermindering/ niet kunnen handelen van de actie/ organiseren van de uit te voeren actie(lampjes) hij wil wel, kan het alleen niet meer. Maar in zijn beleving kan en doet hij alles nog
daardoor ben ik sommige dingen ook niet meer gaan benoemen van zoals jij aangeeft buitenlamp is kapot, maar dit zelf even doen.
Manlief zou niet op trapje kunnen of vallen als hij dit toch zou gaan doen.

Jullie casemanager heeft je goed op dreef en goede handvatten gegeven, je vragen opschrijven of mailen. geeft jou rust, want dan hoef je er niet meer over na te denken.

Dagbehandeling, je zal zien de 1e keer is ws een 'ding', maar daarna acceptatie en zoals mijn man zegt: hij gaat naar zijn werk.
Komt ook weleens uit' zijn werk'met de mededeling dat er binnenkort toch wel mensen weg zullen gaan, want die zijn toch veel te oud om nog te werken.

Fijn dat je nog aan je eigen vrije tijds dingen toekomt, zolang mogelijk blijven doen.
Ja, afwachten als hij weer alleen is, als jij werkt...
jostrol
 
Berichten:
619
Geboortejaar:
1952
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Niet (direct) betrokken

Berichtdoor Faith, 05 Oktober 2014

Ik blijf het lastig vinden en niemand weet wat het beste is. Het zal wel maatwerk zijn, de ene keer is dit de beste manier en de andere keer iets anders.Lekker cryptisch hé;-)
Ik zal het uitleggen. Ik was naar sport geweest en mijn vriendin kwam na afloop even mee naar huis. Mijn man stond in de deuropening (zei later dat hij daar al wel een uur had gestaan), zeer geagiteerd. Er waren een stuk of 10 mensen die naar binnen wilde, maar hij hield ze allemaal buiten. Hij reageert dus echt niet logisch meer, hij doet niet gewoon de deur dicht. Mijn vriendin zei: "zijn ze nou helemaal belatafeld, Opzouten jullie, weg". Mijn man keek er heel tevreden naar en de deur kon dicht. Ja, zei hij, er was er zelf eentje bij die nog langer was dan hij! We gingen samen wat drinken en de rust keerde weer.
Mijn probleem is nu, dat ik niet altijd weet of ik moet reageren op de hallucinaties, zoals mijn vriendin deed. Of moet aangeven, "lieverd er is niemand".
Dit, waarop mijn vriendin reageerde, was redelijk duidelijk. De volgende dag echter had hij het over een bezoekende kennis en die had iemand meegenomen. Heel vervelend vond hij het dat deze mevrouw niet werd voorgesteld. Mijn verbaasd dat dus niet, want alleen hij zag deze dame. Of als we samen thuis zijn en hij begint zomaar te praten, onduidelijk tegen wie. Wat moet ik dan zeggen? Meestal zeg ik nu: Ik hoor je praten, heb je het tegen mij? En dan zegt mijn man, "o, niets hoor" Want kennelijk realiseert hij zich dan dat hij tegen iemand praat, die er niet is.
Dilemma, dilemma. Iedere dag keuzes maken en je weet niet altijd of je het wel goed doet. We zijn een lerend echtpaar.

Vanmorgen met mijn man gesproken over de dagopvang. Zullen we daar een keer heen gaan om eens te kijken. Dat vond hij een prima idee. Maandag maar even bellen dat we vrijdagmiddag langskomen.
Wat gaat de tijd toch akelig snel het is alweer oktober. Ik moet voor hem ook nog een afspraak maken bij de opticien. Ook maar meteen maandag doen.

Ik prijs mezelf gelukkig met het feit dat ik altijd de financiën in dit huishouden doe en heb gedaan. Dat hoef ik niet meer te leren. Maar ik begrijp wel dat ik toch nog het een en ander moet regelen. Ik heb begrepen dat ik de volgende zaken moet regelen:
- Volmacht, c.q. bewindvoerder regelen. Hoewel we in gemeenschap van goederen zijn getrouwd blijk je dit toch te moeten regelen. Het kan het meest handig gewoon als aanvullen op ons langstlevende testament.
- Ook in het testament een clausule opnemen. Deze clausule is nodig bij de langstlevende. Wij hebben het zo geregeld dat de langstlevende het vruchtgebruik heeft van alle bezittingen ed. Echter als deze langstlevende in een verpleeghuis wordt opgenomen, dan is daar tegenwoordig een eigen bijdrage verplicht. Deze is afhankelijk van inkomen en vermogen. Dat vermogen is dan gedeeltelijk de erfenis van de kinderen. Met de clausule in het testament wordt de erfenis voor de kinderen opeisbaar (door de kinderen) op het moment dat er sprake is van opname in het verpleeghuis van de langstlevende.
- Het kenteken van de auto al vast op mijn naam laten zetten
- Nagaan hoe het is geregeld met de no-claim van de autoverzekering!
- een brief schrijven naar het pensioenfonds van mijn man, want ze wilde geen informatie aan mij geven. Hoewel ik alles regel en geregeld heb betreffende het pensioen. Maar goed, heb ook wel begrip voor de privacy gevoelige informatie die zij beheren. In die brief aangeven dat mijn man mij toestemming geeft om zaken betreffende zijn pensioen te regelen.

Heb ik zo alles benoemd? Of zijn er nog meer zaken die ik nu al moet, cq. kan regelen.

We genieten nog wat van het mooie weer. Maken regelmatig nog een fietstochtje. Hoop dat het deze maand ook nog kan. We nemen de fietsen in ieder geval mee op ons weekendje weg.

Groet Faith
Faith
 
Berichten:
46
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor jostrol, 05 Oktober 2014

Faith,
ik weet niet wat je al hebt geregeld, onder de link is er info geplaatst die hier op nageslagen kunnen wordn.
Behandelen/ niet behandelen(wanneer wel/niet)
Reanimeren/nonreanimeren
en nog meer, kijk op je gemak en zie wat je nodig hebt.

Sterkte,
jostrol
 
Berichten:
619
Geboortejaar:
1952
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Niet (direct) betrokken

Berichtdoor Faith, 08 Oktober 2014

Hoi Jostrol,

Het ligt vast aan mij, maar ik zie geen link? Welke link bedoel je?

De link op de website geeft hoofdzakelijk info over de volmacht ed. Of lees ik er te snel overheen?

Het behandelen / niet behandelen, reanimeren of niet gaan we binnenkort bespreken met de huisarts. Zij neemt in oktober hierover contact met ons op en komt langs. Tenminste dat heeft ze toen beloofd. We wachten het even af. Vindt dit op dit moment nog niet zo belangrijk. Maar misschien ben ik hierin wel te naïef, Mijn man vroeg wel, wat ga jij doen? En dat vind ik dan weer lastig. In mijn beleving liggen de zaken voor mij anders dan voor hem. Af en toe komt het ter sprake, maar we zijn er nog niet uit.

- Inmiddels is de afspraak bij de dagopvang gemaakt.
- Voor de autoverzekering ben ik nu de hoofdbestuurder.
- De vraag naar het RDW is gesteld.

Afgelopen maandag had ik het zo te doen met mijn man. Toen ik thuis kwam van mijn werk, stond hij buiten te leunen tegen een muur. Hij had gelukkig een dikke trui aan en stond in de luwte. Ik vroeg waarom hij niet gewoon naar binnen ging, hij had toch een sleutel van het huis! Dat had hij inderdaad, maar er waren een paar vervelende kerels langs geweest en hij mocht er niet in! Ik zei, zijn ze nou helemaal gek, dit is jouw huis, jij mag daar altijd in. Dat vond hij op dat moment ook, maar als hij alleen is dan laat hij zich door de hallucinaties toch overbluffen. Hij had al wel koude handen, maar verder viel het mee. Ik vind dat zo zielig, verdrietig en heb het dan zo met hem te doen. Wat een onrust en wat een stress.
Faith
 
Berichten:
46
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor jostrol, 08 Oktober 2014

faith,

ik heb je een privé bericht gestuurd met linken, kijken of dit wel aankomt.

gewoon vreselijk om te lezen hoe die hallucinaties bij je man een gat slaan in zijn emotie en handelen/ angsten oproepen.

zeer stressvol, voor hem en voor jou om te zien wat dit met je partner doet.
Kun je meer mensen inschakelen die bij hem zijn als jij werkt?
Zo zou hij minder alleen zijn en diegene kan hem helpen om de hallucinaties- stress te reduceren.

veel sterkte, zijn er nog medicatie besprekingen geweest om die hallucinaties te verminderen?
jostrol
 
Berichten:
619
Geboortejaar:
1952
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Niet (direct) betrokken

Berichtdoor Faith, 26 Oktober 2014

Ik heb even wat teruggelezen van de laatste keer. Wat gaat de tijd toch ontzettend snel. Gelukkig kan ik een aantal acties afstrepen.
- Bericht gehad van het RDW. Overschrijven kan redelijk eenvoudig.
- Bij de opticien geweest. De ogen zijn nog prima.
- Met de huisarts een gesprek gehad over niet of wel reanimeren, wel of niet opname intensive care, wel of niet behandelen met medicijnen, wel pijnbestrijding. Over deze zaken hebben we een beslissing genomen. We kunnen dit altijd nog aanpassen als we dat nodig vinden. Voor nu geeft het rust dat de zaken daarover zijn vastgelegd.
De huisarts had bericht gehad van de neuroloog en er is nog een medicijn dat voorgeschreven kan worden. We gaan een afspraak maken met de geriater om dit te bespreken,

We hebben een prima weekend op de Veluwe gehad. Het was echt super mooi weer. De ene dag hebben we 45 km gefietst en de tweede dag, toch nog een km of 25. We waren best tevreden. 's avonds deden we een spel met z'n achten, maar daar deed mijn man niet zo erg aan mee. Hij zat er wel bij en dat is op zich al gezellig. De nachten waren wat vermoeiend voor mij, want hij was best onrustig. Maar ik kan zeggen dat we een lekker weekend hebben gehad.
Wel denk ik toch dat we niet naar wintersport gaat. Dat is toch een heel andere reis. Meestal doen we dat in tweeën en dan een heel andere omgeving. Dat lijkt me voor hem te veel veranderingen.

Voor de dagopvang zijn we naar 2 zorgboerderijen geweest. De eerste is nog in de opstartfase. Toen we daar waren, waren we er best wel enthousiast over. Toen gingen we bij de tweede kijken en daar zijn we pas echt enthousiast over. Zo'n geweldig gestructureerde omgeving. Veel verzorgende en en kleine groep. Verschillende dieren en een bloemen-, groente- en fruittuin, knutselmogelijkheid, biljart en een plek waar je op een luie stoel een tukkie kan doen. Iedere dag een A4tje, met wat foto's en een klein verslag van die dag, voor de partner. Mijn man wil hier wel heen zei hij. Nou, ik laat hem daar met een gerust hart heengaan. Maar helaas..... er is een wachtlijst. En het is vervelend maar waar, die wordt alleen maar kleiner als er iemand overlijdt of zo slecht wordt, dat hij/zij naar een gesloten afdeling van een verpleeghuis moet. En daar wachten we nu op. Ik heb nog even aan de casemanager gevraagd of het handig is dat hij eerst naar die andere zorgboerderij gaat en dat, zodra hij aan de beurt is, naar die andere. Daar heb ik nog geen antwoord op.

Het feit dat we wat haast maken met de dagopvang heeft onder andere te maken met de volgende observatie door een oud collega van mijn man. Naast het feit dat ik hem buiten vond, omdat de hallucinaties zeiden dat hij niet meer naar binnen mocht. De oud collega was met mijn man naar een klant van vroeger gegaan. Het was erg gezellig geweest en mijn man praatte, maakte grapjes en was in goede doen. De collega was blij verrast hem zo te zien. Hij liep nog even mee in huis en hij zag mijn man omslaan als een blad aan de boom. Schichtig keek hij om zich heen zodra hij in huis was. Van ontspannen werd hij gespannen. De collega vond het bizar om te zien. Ik vind het verdrietig te zien dat mijn man zich onveilig voelt in ons huis. Juist daar zou het toch veilig moeten zijn, maar de hallucinaties zijn daar altijd. En als hij weg is, dan zijn ze er even niet.

Ik ben tegenwoordig onder de middag thuis. Ik merk dat mijn partner dat toch wel heel prettig vindt. We eten dan samen een broodje, kopje thee, glaasje melk erbij en soms een soepje of een gebakken eitje. Gelukkig heb ik hier nog voldoende verlof voor. Volgend jaar extra verlof kopen dan kan ik het blijven doen. Misschien dat hij dan voor 1 of meer dagen naar de opvang kan gaan en dan red ik dat wel weer.

Mijn eczeem is nog steeds niet over. Het belemmert me enorm in mijn doen en laten. Gelukkig kan ik begin volgende maand naar een dermatoloog. Hopelijk kijk die en zegt, "Oh, maar dat is eenvoudig op te lossen";-) Als het maar minder zeer gaat doen, dat zou al geweldig zijn.
Faith
 
Berichten:
46
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie


cron