logo dementie.nl/forum
platform van Alzheimer Nederland

Dementie of medicatie?

Voor ervaringen, tips en advies over opname of het wonen in een verpleeghuis of verzorgingshuis

Dementie of medicatie?

Berichtdoor SandraL, 10 April 2020

Beste lezer,

Op 14 februari jl. werd botmetastasen (uitzaaiingen) ontdekt bij mijn 84-jarige moeder. Helaas bood een biopt niet genoeg weefsel om te kunnen kijken waar het vandaan komt. Mijn moeder was niet direct toe aan een tweede biopt, verliet het ziekenhuis en ging revalideren in een zorghuis.
Pijnbestrijding was de eerste prioriteit. Dit is gelukt. Ze heeft nu ongeveer 20 mg oxycodon en 75 mg morfinepleister. Komt de vergeetachtigheid daarvan of is er een andere reden? De medicatie zal ze moeten waarschijnlijk moeten blijven slikken, maar ik zou toch een medische reden willen uitsluiten.

Ze verblijft dus om te revalideren in een zorghuis. Een kamer met spullen van het zorghuis.
De termijn van opname loopt ten einde, dwz de zorgverzekering vergoedt op een gegeven moment niet meer. De vraag is wat nu?
Haar geheugen is ontzettend achteruit gegaan en ze is soms ook behoorlijk in de war.
Ik sta voor de keuze een permanent verblijf aanvragen of terug naar huis met thuiszorg. Dit laatste is niet verantwoord en ik krijg ook niet voldoende thuiszorg nu met de corona.

Zij is alleen ontzettend ongelukkig daar waar ze nu is en wil alleen maar terug naar huis (ze woont daar 50 jr, het is een portiekwoning, dus ze moet 30 treden omhoog). Ze huilt en neigt soms naar depressief.
Maar soms is ze zichzelf en heel grappig. Zo had ik uit haar huis twee klokken meegenomen. Ik had er nieuwe batterijen in gedaan. Nu drie dagen later zegt ze dat de klokken stilstaan omdat ze daar niet willen zijn.

Zelf slaap ik al geruime tijd heel slecht omdat ik de keuze niet kan maken. Wil haar niet ongelukkig zien.

Wat een afschuwelijk dilemma! Hoe moet ik dit aanpakken?
Ik hoop op een reactie, want ik ben ten einde raad.

Hartelijke groet,
Sandra
SandraL
 
Berichten:
3
Geboortejaar:
1962
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Herfst, 11 April 2020

Hallo Sandra,
Ja, ik begrijp je dilemma! Bij mij is het ook zo gegaan met mijn man, hij heeft vasculaire dementie en kreeg blaasontsteking met delier waarna hij werd opgenomen in het ziekenhuis. Toen hij daar was uitbehandeld moest hij ergens heen en ik kon hem toen niet thuis hebben wegens verwardheid, ook heeft hij een lichamelijke handicap vanwege een dwarslaesie en zit hij in een rolstoel. Dus tijdelijke opname in verpleeghuis voor revalidatie en observatie. Inmiddels heeft hij een indicatie voor permanente opname. Omdat hij op een revalidatie afdeling zit, tijdelijk, mag hij daar niet langer blijven en moet dus nu weer verhuizen.
Hij was in het begin ook boos en opstandig, vooral tegen mij, omdat hij werd opgenomen in het verpleeghuis, 'het ging thuis toch goed' , ja, in zijn beleving.
Dus ik begrijp heel goed dat je daar verdrietig van wordt! Je kunt niet helpen, hoe graag je ook wilt, want ook in jouw geval is thuiszijn voor je moeder denk ik niet verantwoord. En terecht zeg je: er is nu ook weinig thuiszorg! Ik moet er niet aan denken dat ik mijn man nu thuis zou hebben, dat kun je als mantelzorger gewoon niet aan!
Ik ben geen dokter, dus of de verwardheid komt van medicatie of (beginnende) dementie kan ik niet beoordelen, maar verwardheid geeft grote problemen als iemand alleen thuis woont, cq is.
Hoe jij het wilt/moet aanpakken weet ik niet, maar ik weet wel dat er een grens is aan het mantelzorgen. Op een gegeven moment gaat dat gewoon niet meer, jij hebt ook een leven en moet voor jezelf zorgen, anders ga je er onder door.
Opname geeft wel een zekere rust voor jezelf, de 'zorgen' of alles goed gaat vallen weg, het verdriet blijft natuurlijk. En nu mogen we ook nog eens niet op bezoek.
Als het goed is zorgt het verpleeghuis wel voor afleiding, en er komt bij de meeste mensen ook wel een soort gewenning, ze wennen aan de omgeving en de mensen. Thuis zit je alleen, dus de sociale contacten zijn goed voor mensen. Verdrietig zijn om het niet thuis kunnen zijn, ja, hopelijk wordt dat minder.
Ik moet nu de beslissing nemen of mijn man op korte termijn verplaatst kan worden, heb er moeite mee, hij in een andere omgeving en ik mag niet op bezoek.
Je gaat een moeilijke tijd tegemoet, zeg ik eerlijk, want de emotionele beslissingen zijn vreselijk. Je voelt je onmachtig omdat je weet dat er iets moet gebeuren, maar je hart huilt.
Ik hoop dat je iets aan mijn verhaal hebt, uit je zorgen en vragen, ook dat helpt, en ik wens je heel veel sterkte...… Foke
Herfst
 
Berichten:
62
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor Peet, 12 April 2020

Hoi Sandra,
Helemaal herkenbaar. Mijn moeder is pas verhuisd naar kleinschalig wonen. Ze zijn daar ontzettend lief en doen veel met de mensen.
Maar s avonds krijgt mijn moeder het moeilijk.
Belt mij dan op, of ik koffer mee wil nemen, want ze wil naar huis. Heeft nu lang genoeg geduurd, ze heeft het wel gezien. Ze redde het thuis nog makkelijk, vind ze.
Dat zijn hele moeilijke momenten, ik slaap er slecht van en ben er in mijn hoofd aldoor mee bezig. Hebben we toch te snel deze keuze gemaakt? De twijfel blijft en soms ben ik er ziek van. Toch schijnt het dat het overdag goed gaat, ze is niet meer alleen, doet leuke dingen en wordt verzorgt. Thuis was ze ook vaak verdrietig, alleen, verward en kwijnde ze wat weg. Nu leeft ze! Helaas ziet ze dat zelf niet zo.
Iedereen zegt het kost tijd, maar ik lig er wakker van of dit de juiste keuze is. Ze was altijd op zichzelf en nu zijn er altijd mensen om heen.
Ik wacht nog maar af, hoop dat het goed komt. Lees wat berrichten op deze site. Veel gaan over deze moeilijke beslissing. wanneer haal je iemand uit zijn vertrouwde huisje?
We maken een keus waarvan we denken dat goed is.
Ook al is dit ontzettend moeilijk omdat je je naasten gelukkig wil zien.
Peet
 
Berichten:
4
Geboortejaar:
1974
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Margaret, 12 April 2020

Lastige situatie, Sandra. Ik vraag me af: kun je niet overleggen met haar huisarts? Hij kent haar goed.
Margaret
 
Berichten:
125
Geboortejaar:
1974
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
In het verleden betrokken

Berichtdoor SandraL, 15 April 2020

Dank jullie wel! Het helpt echt te lezen dat ik niet de enige ben (dat weet ik natuurlijk wel, maar de wanhoop grijpt me soms naar mijn keel).
Iedere dag een ander dilemma. Mijn moeder moet naar een permanent verblijf binnen hetzelfde verzorgingshuis. Dit appartement is niet gemeubileerd. Nu mag ik een stoel en een tv komen brengen omdat het niet is toegestaan te ‘verhuizen’. Weer zo’n verdrietig iets. Ik heb dit geweigerd. Met een beetje goede wil moet er toch iets meer van te maken zijn?

Wat ik ook erg lastig vind is de wisselvalligheid van mijn moeder. De ene dag heel helder en de volgende dag praat ze met mensen die er niet zijn. Wat een vreselijke tijd!
De suggestie om met haar huisarts te praten werkt niet. Eenmaal in een verzorgingshuis draagt de huisarts het over aan de arts van het huis. Raar maar waar!
SandraL
 
Berichten:
3
Geboortejaar:
1962
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Herfst, 15 April 2020

Hallo allen,
Wat mij verbaasd dat er verhuisd wordt in deze periode! Ook ik moet mijn man volgende week gaan verhuizen naar een permanente plek. Het is gewoon een financieel plaatje. Er wordt na zoveel tijd idd niet meer betaald voor tijdelijke opvang, en er staan kamers leeg. Gevoelsmatig vind ik het lastig om hem nu uit zijn vertrouwde omgeving weg te halen en als hij in zijn nieuwe omgeving is mag ik daar niet op bezoek. Maar je staat met je rug tegen de muur, het gaat toch gebeuren. Ook summier, we kunnen niet echt in gaan richten, we mogen maar met 2 personen komen, gelukkig mogen we die dag wel een poosje blijven als we maar op z'n kamer blijven. Allemaal dubbel toch? Iedereen 'moet' binnen blijven en wij worden gedwongen om te gaan verhuizen. Kunnen deze regels niet versoepeld worden, nee dus, het gaat weer om geld.
Sandra en Peet, ik lees bij jullie allebei het schuldgevoel, en ook wel het niet begrijpen van het gedrag. Nogmaals, er is genoeg literatuur, heel begrijpelijk uitgelegd, wat dementie met een mens doet. Wisselend gedrag hoort er zeker bij, het wisselt zich vaak in hoog tempo af, dan weer verdrietig, dan weer verward, dan weer helder, enz. Ik was een keer op bezoek, hij was behoorlijk helder voor zijn doen, mijn dochter kwam een kwartier nadat ik weg was en hij wist niet wie zij was. Als jullie naaste verdrietig of boos is, bedenk dan dat het ook zomaar weer kan omslaan naar een andere stemming. Zelf rol je ook van de ene emotie in de andere, maar schuldgevoel moet je niet hebben, je doet, met liefde, wat je denkt dat goed is voor je moeder. Zelf kan zij dat niet meer beoordelen, in haar beleving gaat alles goed. Ook het zien van mensen die er niet zijn (hallucinaties?) hoort bij het ziektebeeld. Mijn man heeft zijn leven lang bij de Marine gewerkt en hij 'zag' de kolonels en andere bemanningsleden in het ziekenhuis, alleen raar dat ze allemaal in het wit lopen, zei hij. Ook zat er regelmatig een hond onder zijn bed. We zijn beiden dol op honden en ik heb toen een 'robot pup' aangeschaft die hij kan aaien en mee praten, de pup geeft geluidjes terug en kwispelt met zijn staartje. Het is een uitkomt, hij praat ermee en het geeft rust. Een dier, kan ook poes oid zijn, er zijn verschillende varianten, ook een baby die geluidjes maakt, is werkelijk voor sommige mensen rustgevend en ze hebben gezelschap. Te koop bij de dementie winkel, speciaal ontwikkeld voor mensen met dementie. Ik hoop echt dat jullie zelf een beetje rust krijgen in je hoofd, er zijn moeilijke momenten, maar ook goede en fijne, probeer daarvan te genieten. Nog even dit: vandaag was mijn man jarig. Een vreemde verjaardag, niet thuis en niet op bezoek mogen. Wilde er toch iets feestelijks van maken, heb (natuurlijk!) taart laten bezorgen vanochtend voor de hele afdeling en vanmiddag zijn we met kinderen, familie en vrienden bij het verpleeghuis in de tuin samengekomen, ik had een draaiorgel gehuurd, en we hebben ons eigen 'tuinfeest' gehouden, slingers opgehangen, zingen en dansen in de zon, dat zijn de gouden momenten! Probeer het negatieve om te zetten in positieve momenten, en accepteer dat het is zoals het is, anders heb je echt geen leven!! Dit is geen preek maar goed bedoeld, wens jullie sterkte!! Foke
Herfst
 
Berichten:
62
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie