logo dementie.nl/forum
platform van Alzheimer Nederland

Wanneer iemand wel op een wachtlijst verpleegtehuis?

Voor ervaringen, tips en advies over opname of het wonen in een verpleeghuis of verzorgingshuis

Re: Wanneer iemand wel op een wachtlijst verpleegtehuis?

Berichtdoor Martijn, 23 November 2019

Dank voor de mooie woorden, ook nu na haar overlijden, ben ik diegene die alles voor haar herdenkingsdienst en begrafenis aan het regelen ben geweest.

Het enige waar mijn broers en aanhang in mijn ogen interesse hebben is de inboedel verdeling en het ouderlijke huis , waar ze hun deel van hun erfenis in geld willen hebben.

Je leert je familie wel kennen , de afgelopen jaren, bijna geen enkele praktische steun aan gehad, voor en na het overlijden van mijn moeder, ik ploeter ondertussen in mijn eentje verder.
Martijn
 
Berichten:
27
Geboortejaar:
1963
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor josha, 23 November 2019

Dag Martijn

Alsnog gecondoleerd met je moeder. Ik ben net terug van een vakantie en zie je bericht nu pas.
Het is achteraf toch nog snel gegaan met je moeder, wees daar maar blij om...eindelijk RUST voor jullie beiden!

Maar wat zal het vreemd voor je zijn om haar ineens te moeten missen, je bent zo lang met haar samen geweest en hebt zolang in je uppie voor haar moeten zorgen! Dat je geen steun kreeg van je familie, betekend alleen maar dat ze het bewustzijn {nog} niet hebben wat jij al wel hebt.. je bent zoveel verder in je ontwikkeling.
Je kunt met een goed gevoel terug kijken , je weet dat je alles hebt gedaan om je moeder te ondersteunen en dat is jouw winst. Je ging zo ver dat je er zelf bijna aan onder door ging en dat allemaal uit liefde voor je moeder. Je bent een kanjer!

Neem je tijd om haar sterven te verwerken, ik hoop dat het gevoel overheerst bij je dat het goed zo is, het is volbracht en nu is het jouw beurt om vrij te gaan leven.. Dat is ook wat je moeder je zo gunt. Ook zij is verlost van deze vreselijke ziekte.

Heel veel sterkte bij dit proces!

Lieve groet
Josha
josha
 
Berichten:
481
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
In het verleden betrokken

Berichtdoor Margaret, 23 November 2019

Beste Martijn,

Ik krijg kippenvel van je verhaal. Wat mooi dat je haar tot op het laatst thuis hebt kunnen verzorgen. Dat zal voldoening geven. Neemt niet weg dat je haar nu moet missen. En zeker als je tegelijk afstand voelt naar je familie, dan ligt eenzaamheid op de loer. Sommige mantelzorgers geven soms ongemerkt veel van hun sociale leven op, of in ieder geval toch hobbies buitenshuis. Merk je dat nu ook? Of heb je nog geen behoefte aan sociaal contact? Dat kan natuurlijk ook. Het verlies is nog heel vers.
Margaret
 
Berichten:
118
Geboortejaar:
1974
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
In het verleden betrokken

Berichtdoor Martijn, 23 November 2019

Margeret, dank voor de bemoedigende woorden.

De uiteindelijke verlossing voor haar om thuis de ziekte van Alzheimer achter zich te laten en haar daar naar het einde te begeleiden is iets wat ik altijd in mijn achterhoofd heb gehouden, ze is vredig ingeslapen.

De houding van mijn broers heb ik vorig jaar al een plek gegeven en die had ik al begin dit jaar afgeschreven. Ik heb wel heel veel steun mentaal en in daden gehad van de hulp van mijn moeder, die erg betrokken was ( werkte al bijna 35 jaar voor haar in de huishouding ) een schat van een mens en nog steeds maar die houdt er einde van dit jaar met 72 jaar mee op.

Ik heb ook veel hulp gehad aan mijn casemanager en mijn huisarts, die ook de huisarts van mijn moeder is geweest. De thuiszorg organisatie + Saar aan Huis , om mij toch 6 uur te kunnen ontlasten.

Het gemis van mijn moeder is groot, ze was toch een soort soulmate voor mij, zeker toen mijn vader ook Alzheimer heeft gekregen in 2003 ( hij is uiteindelijk in 2013 overleden ).
Maar uiteindelijk onhandelbaar werd en opgenomen moest worden in een verpleegtehuis en daar met valpartijen en een heup breken aan zijn einde is gekomen na 5 jaren ( dit was een spookbeeld voor mij ).

Ik zal het geheel een plaats moeten geven, ik distantieer mij met gepaste afstand van mijn directe familie, die hebben niet alleen mij maar ook beide ouders in de kou laten staan. Maar ik geloof in karma, als ze enigszins een geweten hebben gaat dit uiteindelijk toch knagen.

Het einde , de laatste maanden waren de mooiste met mijn moeder en had ik voor geen goud willen missen, hoewel ze me soms aanzag voor mijn vader. Ze is altijd lief gebleven, met een aai over bol of een kusje op mijn wang. Dat was haar manier om mij te laten zien hoe fijn ze het vond dat ik voor haar zorgde, daar kan geen geldbedrag tegenover staan, onbetaalbaar. Ik heb haar tot het einde kunnen troosten , met deze ellendige ziekte.

Ik koester de mooie momenten met haar met de uitstapjes etc. Ik ben zelf niet religieus maar heb wel het gevoel dat ze nog steeds in mijn nabijheid is en mij kracht geeft om door te gaan met mijn ´nieuwe ´ leven.

Ik ben in de ogen van mijn omgeving met de hulp en verzorging van beide ouders stil blijven staan in de 12 1/2 jaren , maar heb het gevoel innerlijk enorm gegroeid te zijn, maar zien wat de toekomst gaat brengen.

Wellicht iets doen voor de samenleving als Mantelzorg Makelaar, daar heb ik proefondervindelijk gezien dat er in de zorg toch wel beter en helderder opgetreden kan worden.

We leven momenteel in een kille materialistische leven waar mensen meer bezig zijn met doekoe en ike , ike , dan zorgzaam te zijn naar je directe familielid of medemens.

Wat ik gedaan heb , is voor mij altijd vanzelfsprekend geweest, mijn moeder heeft mij in de begin jaren van mijn leven alle liefde en wijsheid gegeven die ze had ( ook naar haar andere twee kinderen ) , die heb ik gelukkig terug kunnen geven aan haar.
Martijn
 
Berichten:
27
Geboortejaar:
1963
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie