logo dementie.nl/forum
platform van Alzheimer Nederland

Geen diagnose....

Voor vragen, tips, advies en ervaringen over het omgaan met dementie

Geen diagnose....

Berichtdoor onderzoeker30 (vrijwilliger), 21 November 2019

Bericht geplaatst door Pantertje » 21 Nov 2019, 14:02

Wie ik ben...
Hallo ik ben partner van een man met psychotische verschijnselen en omdat hij een zorgmijder is, is er geen diagnose. Hij heeft geen ziektebesef en wordt steeds vijandiger tegen mij en eigenlijk is elk negatief gevoel aan mij toebedeeld als de oorzaak en wilt mij dus niet in zijn buurt hebben. Deze klachten worden steeds ernstiger en er is eerlijk gezegd geen land meer te bezeilen met hem.
Omdat de symptomen van dementie zoveel overlap hebben met hersenletsel of psychische problemen zoals psychose of dissociatieve stoornis blijf ik een beetje zoeken naar informatie en ervaringen van anderen. Momenteel zijn we al een jaar bezig, nou we eigenlijk niet, ik voornamelijk om in te lezen wat er toch kan zijn maar sinds een maand of 5 staan bij hem de hakken in het zand en lijkt op katatoon gedrag. Onrustige opwinding verschijnselen met verbale agressie, ontkennen dat er iets is, en blijft gewoon doordenderen en ja, ik denk voor hoe lang nog? Hij stevent recht op een gedwongen opname af want van ziektebesef is geen sprake. Desorganisatie, negativisme en waanbeelden en onbegrijpelijke gruwelijke angsten. En nog steeds volhouden dat er niks met hem aan de hand is. De huisarts probeert om hem uit te nodigen voor een bezoekje op de praktijk en echt hoop dat er snel iets gebeurt. Hij woont op zichzelf en ik heb ook geen toegang tot zijn flat, omdat hij de relatie plotseling ook nog verbrak anders had ik allang ervoor gezorgd dat de huisarts er naar gekeken zou hebben maar ik kan geen vent van 1.85m op mijn nek nemen om hem te dwingen om de huisarts te bezoeken.
Moedeloos wordt je er wel van en doodmoe....
Angela
Pantertje

Gestart via: viewtopic.php?f=20355&t=3619
onderzoeker30 (vrijwilliger)
 
Berichten:
1087
Geslacht:
Vrouw

Berichtdoor john22, 22 November 2019

Machteloosheid
Onze moeder is zorgmijder.
Ze is niet ziek, er is niks aan de hand. Wat we ook doen ze zal dit volhouden.
Misschien heeft ze die afwijzing ook nodig om haar leven te kunnen blijven "controleren", om haar illusie in stand te houden en de angst op afstand te houden.
We hebben het er zo weinig mogelijk over. Haar confronteren met haar ziekte werkt niet. Dat doen we alleen als het functioneel is.
We proberen de relatie goed te houden en accepteren dat dingen (huishouden, eten etc) soms niet gaan zoals we zouden willen, maar zolang er geen gevaar dreigt zijn we bereid om met haar mee te lopen.

Ze gaat wel mee naar artsen e.d
Gelukkig lukt het ons wel om heel langzaam zorg te organiseren en te introduceren.

Bij jou is het veel moeilijker
Het loopt door elkaar, die dementie en de pschyische problematiek, versterkt elkaar wellicht.
En je kunt niks.
Je partner wil niks.
De huisarts is ingeschakeld, en je man is dus wel in het vizier van de zorgverlening.
Het lijkt alsof je doet wat je kunt en dat is niet genoeg.

Er zijn een paar zaken waar ik aan denk:
-Denk aan jezelf. Je doet wat je kan!. Zoek eventueel op tijd zelf hulp. Er zijn genoeg voorbeelden van partners die te lang doorgaan.
-Een gedwongen opname kan rust in brengen.

Ik wens jullie sterkte

John
john22
 
Berichten:
11
Geboortejaar:
1958
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie


cron