logo dementie.nl/forum
platform van Alzheimer Nederland

Moeite met acceptatie

Voor vragen, tips, advies en ervaringen over het omgaan met dementie

Moeite met acceptatie

Berichtdoor Emily, 04 Januari 2020

Mijn moeder van 84 heeft de ziekte van Alzheimer in een vergevorderd stadium en wordt zeer goed en liefdevol verzorgd door mijn vader. Ik ben enig kind en probeer te steunen waar ik kan. Als ik daar kom dan ben ik de sterke dochter, die alles regelt en zich opgewekt bij haar moeder voegt om mijn vaders' rol even over te nemen. Ik merk dat ik van binnen steeds verdrietiger word door de hele situatie. Ik voel ontzettend veel rouw en verdriet omdat ik mijn moeder mis zoals ze was en ook omdat zie ik dat mijn vader geen eigen leven meer heeft. Het begint me op te breken, maar ik moet sterk zijn en blijven, want wat heb ik te klagen, ik, die elke keer weer weg kan gaan en mijn vader en moeder in een soort van gevangenschap samen achterlaat. Ook als ik niet bij ze ben houdt het me steeds bezig. Ik zou graag in contact willen komen met anderen in dezelfde situatie en horen hoe zij omgaan met hun gevoelens.
Emily
 
Berichten:
3
Geboortejaar:
1961
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Overige familie/vriend(in) heeft dementie

Berichtdoor josha, 04 Januari 2020

Dag Emily

Het is zo herkenbaar wat je beschrijft, ik denk dat de meeste kinderen van een ouder die dementeert hier mee te maken krijg. Je bent inderdaad bezig met het rouwproces.. het wordt nooit meer zoals het voor die rotziekte was..Dus alle reden om je zo te voelen als je nu doet. Het is in en in triest om dit te zien gebeuren bij je ouders.

Maar je hebt de eerste stappen al gezet tot acceptatie door er bij te blijven, ze tot steun te zijn en samen met je vader beslissen of er andere stappen genomen moeten worden als het te zwaar voor je vader wordt en/ of te onveilig voor je moeder. Ik hoop dat je al de nodige ondersteuning hebt aangevraagd en een casemanager hebt voor de begeleiding.. Een goede casemanager ondersteunt ook de familie met raad en daad.

Je hoeft natuurlijk niet steeds sterk te zijn. juist door het verdriet te delen kom je dichter tot elkaar is mijn ervaring. Mijn moeder is vorig jaar overleden na 18 jaar in het verpleeghuis te hebben gewoond door haar dementie. Vooral in het begin van haar ziekte konden we nog leuke dingen doen en werd ze veel spontaner en opener en kregen we een veel beter contact.

Probeer ook naar de positieve dingen te kijken, zodat je meer in balans komt en het verdriet niet zo overheerst. Je zit gewoon in een rouw-proces, je maakt je terecht grote zorgen.... kijk naar wat er is en niet hoe je het graag had willen hebben.
Ik denk dat dat het begin van de acceptatie is.

Ik hoop voor je dat je nog veel reactie`s krijgt hoe anderen hier mee om gaan, al zal dat voor ieder weer anders zijn.. dat zal ook afhangen van de relatie die iemand heeft met de persoon met dementie.

Heel veel sterkte met de acceptatie van dat wat er is. Daar horen ook tranen/ verdriet/ boosheid/ woede/ onrust/ onzekerheid bij.
Je wordt gedwongen een andere fase in te gaan, [ door de dementie van je moeder] terwijl je het " oude" had willen vast houden.

Lieve groet
Josha
josha
 
Berichten:
481
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
In het verleden betrokken

Berichtdoor Emily, 05 Januari 2020

Dank je wel Josha voor je fijne en wijze woorden. Het helpt me echt.
Hartelijke groet, Emily
Emily
 
Berichten:
3
Geboortejaar:
1961
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Overige familie/vriend(in) heeft dementie

Berichtdoor Margaret, 05 Januari 2020

Welkom op het forum Emily. Ik denk door hier je verhaal te doen, je ook een uitlaatklep krijgt.

Dat je je voor je moeder opgewekt voordoet kan ik goed begrijpen. Ik vraag me af of het ook bij je vader nodig is. Misschien kun je je verdriet bij hem delen en hij bij jou? Ook al is de relatie anders, jullie zitten allebei in het rouwproces.

Ik heb in de tijd dat m'n vader nog thuis was samen met hem het boek 'Pap, vertel 'ns' ingevuld, waar veel vragen in staan over vroeger. Zowel zijn jeugd als je eigen jeugd met hem. Door samen over vroeger te praten en herinneringen op te halen kom je het dichtste bij wat er was. Dat was ten minste mijn ervaring. Praat je met je moeder ook over vroeger?
Margaret
 
Berichten:
110
Geslacht:
Vrouw

Berichtdoor Emily, 05 Januari 2020

Dank je wel Margaret, voor het delen van jouw ervaring. Ik zou wel meer met mijn vader kunnen praten, maar onze manier van omgang samen is er vooral één met veel humor en relativering. Met mijn moeder valt er helaas in het geheel geen dialoog meer te voeren. Ons contact is geheel ''in het moment''. Liefdevol elkaars handen vasthouden bijvoorbeeld.
Emily
 
Berichten:
3
Geboortejaar:
1961
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Overige familie/vriend(in) heeft dementie

Berichtdoor Johanna , 09 Januari 2020

Hoi Emily,
Moeite met acceptatie....het trof mij gelijk, weet dat je gevoelens en je verdriet zo herkenbaar zijn, zo is het immers ook voor mij.
Mijn moeder woont nu sinds ruim 3 jr niet meer thuis, dat ging op een gegeven moment niet meer, ze woonde alleen, en het 7 dgn per week ophalen brak mij op , de
dagelijkse momenten en ondersteuning van de thuiszorg was ook niet meer voldoende ,maar het verdriet was niet te beschrijven, idd ...ook ik kreeg te horen dat het een rouwproces is, dat het stukje acceptatie zich moet ontwikkelen maar deze ziekte ( Alzheimer) neemt je moeder weg, hoe kun je dat accepteren, ik kon en kan het nog steeds maar zeer moeizaam, ook bij mij zoals je zegt speelt het altijd in je hoofd, ik heb altijd schuldgevoelens dat ik haar tekort doe....dat ik "doorleef" en dat mijn moeder in een huis zit " door" mij en daar eigenlijk niet wilt zijn ook al is er geen andere oplossing enz....
Wat hadden we samen nog kunnen en moeten genieten , wat was enz....
De weg naar acceptatie is zwaar en lang, terugkijkend groei je daar wel in, met vallen & opstaan, erg veel tranen & verdriet, maar idd je komt er doorheen alleen kost het de een meer van zijn levensvreugde dan de ander, al geven wij je nog onze goedbedoelde raad en beleving, iedereen verwerkt het toch anders, we zijn allemaal uniek.
Je moet idd ook wel goed aan jezelf denken, voor jezelf zorgen, je zorgen en verdriet uiten ook al is dat soms zo makkelijk gezegd , jij ervaart immers al je zorgen en verdriet.
Weet dat ik je verdriet voel, zeker met je meeleef, en je ontzettend veel kracht toewens in dit vreselijke ziekteproces.
Liefs Johanna.
Johanna
 
Berichten:
24
Geboortejaar:
1965
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Margaret, 11 Januari 2020

Wat bijzonder dat je vader haar nog steeds liefdevol verzorgt als ze al zo ver is in het dementieproces is dat je niet met haar kan communiceren. Het zou me niet verbazen dat hij het stiekem ook erg zwaar vindt, ook al doet hij er luchtig over. Ligt het onderwerp dat ze (uiteindelijk) naar een verpleeghuis zou moeten gaan al op tafel? Een casemanager kan ook helpen om dat voorzichtig aan te snijden.
Margaret
 
Berichten:
110
Geslacht:
Vrouw