logo dementie.nl/forum
platform van Alzheimer Nederland

Vasculaire dementie

Hier kun je je jezelf voorstellen aan anderen op het forum

Vasculaire dementie

Berichtdoor Francina, 01 Juli 2020

Mijn meisjesnaam is F. Adriana Groenenboom. Ik ben sinds vijf jaar mantelzorger voor mijn echtgenoot.
Als gevolg van een paar kleine herseninfarcten is mijn man dementerend. Daarnaast kan hij niet meer lopen, zijn gezichtsvermogen is slecht en hij is behoorlijk doof. Ook zijn lichamelijke gezondheid is ronduit slecht.
Hij heeft inmiddels 24/7 zorg nodig.
Dat betekent dat ik mijn kleine baantje en mijn vrijwilligerswerk niet meer kan uitoefenen. Dat onze sociale contacten afnemen en dat gevoelens van eenzaamheid de kop op steken. Ik heb gemerkt dat de meeste mensen zich - hoe goed ze ook hun best doen - niet kunnen inleven in onze situatie.
Ik hoop via dit forum erkenning en herkenning te vinden.
Francina
 
Berichten:
8
Geboortejaar:
1955
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor Hetty Jorritsma, 01 Juli 2020

Hoi Adriana, ook ik verzorg mijn moeder 24/7. Heb jan 2019 mijn full time baan opgezegd om er voor haar te zijn. Het is zwaar, heel heftig en zwaar. Toch wil ik je adviseren te blijven praten met familie, vrienden en buren. Je hebt inderdaad geen sociaal leven meer, want je bent ZORGENDE en dat begrijpen sommige mensen niet want die maken jouw man wellicht alleen mee als het net even iets beter gaat, nooit als het slecht gaat. Ook is men vaak angstig omdat ze niet weten hoe ze met de situatie moeten omgaan en blijven ze dan maar weg. Ik merk dat ook. Probeer het een plaatsje te geven en te accepteren. Wij hebben de keuze gemaakt er te zijn voor onze naaste en geef het maar toe....het is ongelooflijk zwaar maar er zijn ook vele liefdevolle momenten, althans bij mijn situatie, ik hoop ook bij jou. Ik wil je heel veel sterkte wensen, hou vol! Heel veel liefs voor nu, Hetty
Hetty Jorritsma
 
Berichten:
8
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Francina, 01 Juli 2020

Hetty Jorritsma schreef:
> Hoi Adriana, ook ik verzorg mijn moeder 24/7. Heb jan 2019 mijn full time
> baan opgezegd om er voor haar te zijn. Het is zwaar, heel heftig en zwaar.
> Toch wil ik je adviseren te blijven praten met familie, vrienden en buren.
> Je hebt inderdaad geen sociaal leven meer, want je bent ZORGENDE en dat
> begrijpen sommige mensen niet want die maken jouw man wellicht alleen mee
> als het net even iets beter gaat, nooit als het slecht gaat. Ook is men
> vaak angstig omdat ze niet weten hoe ze met de situatie moeten omgaan en
> blijven ze dan maar weg. Ik merk dat ook. Probeer het een plaatsje te geven
> en te accepteren. Wij hebben de keuze gemaakt er te zijn voor onze naaste
> en geef het maar toe....het is ongelooflijk zwaar maar er zijn ook vele
> liefdevolle momenten, althans bij mijn situatie, ik hoop ook bij jou. Ik
> wil je heel veel sterkte wensen, hou vol! Heel veel liefs voor nu, Hetty

Beste Hetty,

Dank je wel voor je bemoedigende woorden!
F. Adriana
Francina
 
Berichten:
8
Geboortejaar:
1955
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor Janneke85, 01 Juli 2020

hoi Francina, welkom op het forum.

Wat moeilijk dat je man zoveel gezondheidsklachten heeft. Je schrijft dat hij 24/7 zorg nodig heeft. Komt deze zorg dan volledig op jou neer? Hebben jullie een casemanager dementie die zowel jouw man als jou kunnen ondersteunen?

En is er al eens gekeken naar dagbesteding of andere zorg voor je man voor een aantal momenten in de week, zodat jij je vrijwilligerswerk weer kunt doen of even een moment voor jezelf hebt? Dat is erg belangrijk om het te kunnen volhouden. Heel veel sterkte gewenst.

Groeten, Janneke
Janneke85
 
Berichten:
80
Geboortejaar:
1985
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
In het verleden betrokken

Berichtdoor Francina, 02 Juli 2020

Beste Janneke,

Tot nu toe heb ik het steeds alleen gedaan. We hadden wel een buddy, maar sinds het laatste infarct biedt dat geen oplossing meer, omdat mijn man intensievere zorg nodig heeft. We hebben inmiddels een casemanager, zij onderzoekt de mogelijkheid voor dagbesteding, maar ook daar moet verpleegkundige hulp aanwezig zijn. In onze woonplaats is er één locatie geschikt, maar omdat die locatie in een verpleegtehuis is gevestigd, is die nog gesloten. Men is voorzichtig weer e.e.a. aan het opstarten, maar vooralsnog alleen voor mensen met dementie.
Men heeft ons ook thuiszorg aangeboden, maar dat helpt mij niet. Ik zit dan echt niet ontspannen op de bank, bovendien ben ik dan afhankelijk van de tijden waarop zij komen.

Overigens vind ik het fysiek niet zo zwaar, maar het is emotioneel zwaar. Je moet afscheid nemen van je man, terwijl hij er nog is. Je moet ook afscheid nemen van de leuke dingen die je samen ondernam, er zijn gevoelens van onzekerheid en angst voor de toekomst en je moet dealen met kennissen die afhaken, met veel goedbedoelde maar ongevraagde adviezen, met mensen die boos worden omdat je het niet doet zoals zij het zouden doen of omdat je hun raad niet opvolgt. Met tactloze opmerkingen op momenten dat je er niet op voorbereid bent. En je loopt tegen allerlei banale praktische zaken aan die voorheen door je man werden opgelost zoals bijvoorbeeld stroomuitval, lekkage, een kapotte auto enz. enz. Bovendien loop ik tegen mijn eigen onvermogen aan om er over te praten en hulp te vragen. Ik wil niet klagen uit angst dat mensen wegblijven, maar soms wil je even leunen en begrip ontvangen van mensen bij wie je je veilig voelt.

Ik neem niemand iets kwalijk, toen ik zelf nog in het volle leven stond had ik ook minder oog voor mensen met dit soort zorgen.

Ik heb ook mijn ouders verzorgd in de laatste jaren van hun leven en ook dat was zwaar, maar dat was anders zwaar...

Het is echt niet allemaal kommer en kwel! Er zijn ook vrienden gebleven, we hebben hele jonge buren en overburen die ontzettend lief voor ons zijn. We zakken nog regelmatig een avondje door met vrienden. In de tuin op flinke afstand van elkaar gaat dat prima! Tijdens de lockdown hoefde ik geen boodschappen te doen. Heel veel lieverds om ons heen boden aan iets mee te nemen als ze naar de winkel gingen en een vriendin haalde mijn wekelijkse boodschappen.
We werden verwend met boeken, verse croissantjes in het weekend, zelfgemaakte taart enz. enz.
Ik ben er dankbaar voor en als het weer kan maak ik het goed met een feestje!
Dit zijn de dingen waar ik momenteel energie van krijg, maar altijd, echt altijd ligt er die steen op je maag. Die fysieke pijn van rouw.....

Ik weet wel dat ‘het’ er allemaal bij hoort. Dat je je verdriet uiteindelijk alleen zelf kunt verwerken.
Een keer ben ik bij een psycholoog geweest, maar hij zei dat verdere sessies niet nodig waren omdat ik het allemaal ‘prima’ op een rijtje heb. Verder heb ik ook een cursus ‘Zorg de baas’ gevolgd bij de stichting MEE. . En ook daar had ik niet zoveel aan omdat de tips die ik daar kreeg zelf ook al had bedacht.

Dank voor jullie reacties,
Francina
Francina
 
Berichten:
8
Geboortejaar:
1955
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor Ellis, 03 Juli 2020

Hoi Francina,
Wat ontzettend dapper om te lezen dat je tot nu toe alles alleen hebt gedaan.
Dat vergt veel moed, kracht en doorzettingsvermogen. Fantastisch! Let je ook wel een beetje op jezelf? Ook jij mag lekker even ontspannen van tijd tot tijd. Op welke manier zou je dat graag in willen vullen? Misschien kun je dit, als je helder hebt hoe jij even jouw rust kan pakken, bespreken met de casemanager. Dan kun je op zoek naar een oplossing voor de tijd dat jij je rust pakt.

Ik begrijp wel dat het vooral emotioneel erg zwaar is. Je ziet je man steeds minder kunnen. De ziekte houdt hem steeds een stukje steviger in zijn greep. Het is heel lastig om dat te accepteren.

Mooi dat er tijdens de lockdown zo goed voor jullie gezorgd is! Wat een fijne, warme mensen heb je om je heen.

Groeten, Ellis
Ellis
 
Berichten:
94
Geboortejaar:
1996
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Zorgprofessional / vrijwilliger