Alzheimer, verhaal van Hannah

Beschrijf hier je eigen verhaal of plaats je gedicht

Alzheimer, verhaal van Hannah

Berichtdoor Mia (vrijwilliger) » 25 Mei 2012

Eerder geplaatst door Hannah:

Onze moeder heeft denk ik al 5 jaar Alzheimer. Ze is nu 85. Mijn vader was 11 jaar ouder en overleed in 2000. Sinds september woont ze in een verzorgingshuis, een ellendig verhaal. Direct vanuit een ziekenhuis ergens heen, alles wat fout kon gaan ging fout. Ze was een gezellige vrolijke moeder met een moeilijk verleden en ook in haar leven na haar huwelijk waren veel moeilijke dingen, o.a. 3 auditief gehandicapte kinderen. Een man die lange tijd van huis was als zeeman en een moeder die stierf toen ze 3 was, haar vader toen ze 27 was. Ik kan dementie niet los zien van de geschiedenis van iemand.

Dat komt omdat ik in de Alzheimer van mijn moeder dingen terug zie. Met Pasen lag ze op sterven, ze kwam erdoor.... Zij wilde graag gaan, wilde naar haar Heer en Heiland. Haar Schepper. Wij gunden het haar. Hebben 9 dagen en nachten continue gewaakt. Ze is er fysiek erg zwak, maar vooral qua Alzheimer nog veel erger uitgekomen. Toch blijft het emotioneel afhankelijke kind dat ze eigenlijk altijd is gebleven, er nog steeds. Dat heeft op ons alle 5 haar kinderen invloed gehad. Een proces dat al jaren duurt. Ik ga er met lood in mijn schoenen heen. En alles gaat vanzelf in de volgende fase.

Decorum verlies. Sinds de longontsteking met Pasen nu ook afasie. Ik moet anderhalf uur reizen met openbaar vervoer. Ga 2 x per week 4 a 5 uur en dat put me uit. Ook mijn 2 zussen. En 2 broers, die mannen zijn en er anders instaan. En daarmee ook een noodzakelijk evenwicht vormen. Als anderen op dit forum schrijven dat ze de rest zo sterk vinden... snap ik dat. Maar hoe kun je uitleggen dat de druk van mijn moeder op ons zo zwaar is, dat we er bijna ziek van worden. Mijn oudste zus heeft een herseninfarct gehad, nadat ze perse ergens op tijd wilde zijn met mijn moeder. Mijn bloeddruk is torenhoog geworden. En mijn jongste zusje kan er ook niet los van komen, temeer omdat juist zij in haar leven al een ingewikkelde relatie met moeder had. Ze vloog voor haar omdat ze zich schuldig voelde doof te zijn. Omdat mijn moeder zo verdrietig erover was.

Ik word er soms moedeloos van. Ook van alle berichten op het forum. Het zijn allemaal verschillende mensen met een ander verhaal en een ander leven. Ik weet daar geen antwoord op omdat ik hun leven niet ken. De laatste 8 maanden is onze moeder, van zelfstandig wonen met 4 thuiszorg momenten, veranderd in een vrouw die elk moment van de dag ongelukkig is waar ze nu woont. Ze snapt het niet en zal het nooit meer snappen. We konden het niet voorkomen. Het is zoals het is. Van hallucinaties, van ik wil eigen, nog steeds..., van 20 tot 30 keer bellen per dag (we hadden allang een aangepaste telefoon, op het laatst weer nog meer aangepast en hoefde ze alleen nog maar toetsen met onze naam in te drukken), naar niks meer kunnen. Maar we beseffen eigenljik alle 5 haar kinderen dat dit al jaren zo is. Dat ze alleen maar ons wil. Na het sterven van mijn vader al. Daarvoor al. Het hele proces waarin langzaam duidelijk werd dat er mogelijk sprake was van Alzheimer. Ik zou er een boek over kunnen schrijven.

Vandaag was een heerlijke zomerdag met veel aktiviteiten in mijn huis met verschillende mensen. Ik heb lang buiten gezeten en genoten van mijn tuin, mijn honden. Heb mijn oudste zus aan de lijn gehad die vertelde over bezoek vandaag aan mijn moeder. Eigenlijk niks nieuws. Ik ben eerste kontaktpersoon voor het verzorgingshuis. Gisteren was ik er, er was duidelijk iets akeligs gebeurd. Het duurt dan uren voor ik het boven heb. Dat zou ook weer een heel subonderwerp kunnen laten draaien. Ben ik te moe voor. Ik heb gedaan wat ik kon. Ook expres mail gestuurd naar het tehuis voor documentatie. Ik kan er geen 24/7 zijn. 2x per week 5 uur is al meer dan ik aan kan.

Vanuit mijn tuin naar bed, kon ik het toch niet laten weer even op het forum te neuzen. En bleef dus... Uiteindelijk deze mail.

Harteljke groet, Hannah

Mia (vrijwilliger)
 
Berichten:
211
Geboortejaar:
2015
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 26 Mei 2012

Dag Hannah,

Als je maar weet dat ik niet de enige ben die jouw verhaal leest.
Wat ben je sterk dat je dit verhaal zo kunt schrijven. Super.

Natuurlijk is de situatie uitermate triest, maar verbeteren is nauwelijks of niet mogelijk.
Ik denk ook dat als je meerdere keren naar je moeder gaat in de week, dat ze dat helemaal niet beseft.
Ze gebruikt de oude communicatie, dat weet ze kennelijk nog.
Probeer je niet teveel te laten meeslepen met alle verhalen hier op deze site, bedenk dat er ook veel positieve dingen over te vertellen zijn.
Zoals ik elders vandaag schreef, geen inzicht hebben over de ziekte is nog veel kwalijker. Het gevoel dat je er alleen voor staat.
Jij, ik en velen van ons wisselen onze ervaringen, schrijven ons verdriet van ons af, delen dat ook. Het zijn allemaal functies van dit Forum.
En je voelt je dan soms niet alleen.
Geniet dit weekend van het mooie weer. Doe iets met je gezin, al is het alleen maar gezellig samen in de tuin zitten.
Daarmee laad je je weer een beetje op en volgende week kun je er dan weer iets beter tegen aan.
Met somberheid los je niets op hoor.
Groetjes,
leo
Een heel fijn weekend , sterkte en toi,toi.
leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor Katjana » 27 Mei 2012

Lieve Hannah,

Veel, heel veel herkenning voor jouw heldere verhaal.
Leo (ook zo,n lieverd) heeft het hierboven al zo mooi verwoordt, daar wil ik me graag bij aansluiten.

"ik vind jou een dijk van een vrouw" zuster xxx
Katjana
 
Berichten:
136
Geboortejaar:
1960
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 27 Mei 2012

Weet je Jose, ik ben ook heel gelukkig dat het Forum op gang is gekomen.
De reacties genereren ook meer bezoekers.Indirect dus meer aandacht, indirect
En velen kunnen hun verhaal kwijt.
Dat is natuurlijk fantastisch, maar realiseer je je ook dat er volgens de laatste berichten we een bezoekersaantal van Alzheimer Nederland hebben van over de 5500 per maand, maar dat er maar een paar tientallen werkelijuk durven te reageren.
Natuurlijk niet iedereen voelt zich geroepen om dat te doen, maar het zou zo mooi kunnen zijn.
Jij zegt dat je kracht ontleent aan de reacties, maar voor ons is dat precies hetzelfde.
Wij zijn ook grotendeels mantelzorgers en worden ook thuis geconfronteerd met situaties waar we niet op voorbereid zijn. En met zijn allen krijgen we door het Forum meer inzicht in deze ziekte.
leo

leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor Hannah » 29 Mei 2012

Dag Katjana, Jose en Leo,

Zo blijf ik natuurlijk niet iedereen aanspreken als er meer rekaties komen :)

Ik herken me in de reaktie van Jose, in die zin dat ik ook al tijden het forum volg en er het mijne mee deed. Fijn, Katjana, dat jij dingen herkent. In meen me te herinneren dat bij jou de verhouding onderling met broers en zussen wat moeilijk ligt t.a.v. je moeder. Althans, dat het komen tot een gezamenlijke aanpak eerst een klus is, hoewel jullie allemaal het beste willen voor je moeder. Dat heb ik eerder gelezen en ben dan weer dankbaar dat dat met ons vijven goed lukt. Natuurlijk zijn er verschillen, maar toch zijn we 1 front. Ik merk wel dat de dochters er anders mee omgaan dan de zonen. Wij kunnen het soms nauwelijks van ons afzetten, wat ook niet gezond is. Maar ik weet dat het ook mijn broers erg raakt.
Leo, voor jou misschien een open deur. Ik heb je reakties op andere dingen gelezen en dat het bezoekersaantal zo ver omhoog is gegaan. Dat vind je fijn, maar je zou meer reakties willen. Waarom? Om zo de zorgen met elkaar te delen? Om meer bekendheid te krijgen en zo ja, waarvoor dan? Om meer subsidie voor onderzoek? Dat laatste begrijp ik.
Bij de rest heb ik mijn vraagtekens.


Hannah
 
Berichten:
52

Berichtdoor Hannah » 29 Mei 2012

In mijn eerste reaktie, die door Polderdijk naar mijn verhaal is geplaatst, prima..., heb ik al gezegd dat ik er soms moedeloos van word. Omdat elke Alzheimer of dementie patient anders is. Ik lees zulke schrijnende verhalen. Daar heb ik dan voor mijn gevoel echt niets aan toe te voegen of kan ik op wat voor manier dan ook helpen.
Het verhaal van onze moeder is ook schrijnend. En lijkt voor ons nogal bijzonder, omdat we nergens een dergelijk verhaal tegenkomen. Dat vereist dan ook achtergrondinformatie over de patient en zijn omgeving.
Hannah
 
Berichten:
52

Berichtdoor Hannah » 29 Mei 2012

...........nou ja, te lang doorgetypt. Was net bij mijn moeder vandaan. Oeps, dat is heel veel tijd weg en info. Groeten allemaal, ik ga lekker slapen.
Hannah
 
Berichten:
52

Berichtdoor Vergeetmijnietje » 29 Mei 2012

Hannah, ik denk dat het al heel belangrijk is dat je je verhaal hier vertelt zodat je voor jezelf alles op een rijtje zet en ook anderen begrip voor je situatie krijgen. Ieder mens is uniek en het is zoals je zelf al schrijft, de dementie is niet los te koppelen van iemands verleden. Je wordt gevormd door je verleden, en door de dementie zie je bepaalde karaktertrekken soms versterkt terug komen.
Ik vind dat je al heel veel voor je moeder betekent. De momenten die je niet bij haar kunt zijn zul je moeten proberen los te laten en op je eigen manier proberen te genieten (wat je ook al doet bijvoorbeeld van je tuin) Op die manier kun je je weer op laden voor het volgende bezoekmoment (wat leo ook al schrijft). En probeer van zo'n bezoek niet te veel te verwachten.
Blijf voor je zelf voor ogen houden dat de hersenen van je moeder ziek zijn. En blijf proberen je ervaringen met anderen/lotgenoten te delen. Je schrijft aan het begin dat je moeder vroeger een vrolijke vrouw was, misschien kun je iets vinden waarin je moeder nog wel plezier kan vinden.
Waarschijnlijk worden er in het verzorgingshuis waar je moeder woont regelmatig mdo's georganiseerd (multi-disciplinair-overleg) hierbij is ook een psycholoog aanwezig. Misschien wil hij of zij eens bij je moeder langs gaan en wellicht kan hij/zij jou handvatten geven in de benadering van je moeder? De verantwoordelijke verzorgende of teamleider kan je hierin wegwijs maken. Heel veel sterkte toegewenst.
Vergeetmijnietje
 

Berichtdoor dochter39 » 30 Mei 2012

hanna dank je wel voor het delen van je verhaal .

gelukkig begrijpen we elkaar allemaal wel wel hoe we ons voelen , ook al is elk verhaal uniek en anders .

uiteindelijk kom het op het zelfde neer en dat is dat we iemand aan het verliezen zijn terwijl hun lichaam er nog is .
we dingen los moeten laten die we graag voor onze ouders hadden blijven doen maar wat gewoon niet meer lukt omdat we het geestelijk niet aan kunnen .
dan heb je weer het schuldgevoel ,

sterkte en blijf je hart luchten xxx


dochter39
 
Berichten:
127




cron