Verhaal van een mantelzorger

Beschrijf hier je eigen verhaal of plaats je gedicht

Verhaal van een mantelzorger

Berichtdoor Rob (Alzheimer Nederland) » 27 Juni 2013

Namens een anonieme mantelzorger:


Mijnheer Alzheimer,

Vandaag wil ik eens even met u praten.
Ik had daar heel lang geen tijd voor, omdat u ongevraagd bij ons kwam logeren en ook 8 jaar lang niet meer bent weggegaan.
Wij waren niet blij met uw komst, helemaal niet zelfs.
Toch heb ik, omdat u zo lang bij ons bleef, in die jaren ook heel veel geleerd.
En daar wil u het een en ander over vertellen, hoewel ik er bij blijf, dat u onuitgenodigd binnen kwam en we nooit blij zijn geworden dat u er was.
Toen we bij de huisarts kwamen, en die op haar beurt ons doorstuurde naar de geriater, begon alles van lieverlede duidelijk te worden.
De geriater en zijn medewerkers deden allerlei onderzoek, en de uitslag was: een begin van de ziekte van Alzheimer (naar later bleek vasculaire dementie).
Dat is niet fijn mijnheer Alzheimer, als je zo,n bericht krijgt, en dan zeg ik het maar heel voorzichtig.
Met de psycholoog hadden we regelmatig contact en ook de geriater hield ons aan een touwtje. En dat hadden we beiden hard nodig.
De situatie werd langzamerhand moeilijker, mijnheer Alzheimer, en wij kwamen in contact met een maatschappelijk werkster, die ons in de toen volgende periode begeleidde, en uiteindelijk ons beiden bereid vond om mee te werken aan dagbehandeling.

Mijn man en ik deden dit beiden met frisse tegenzin en u zorgde er ook voor dat we er samen niet meer over konden overleggen, omdat, als ik liet merken hoe erg ik dit alles vond, dit de situatie alleen maar zou verergeren.

En ja hoor, eerst 1 dag, al snel 2 dagen en later 3 dagen per week naar de dagbehandeling. Het bleef frisse tegenzin van zowel de kant van mijn man als van mij, want wat is het moeilijk mijnheer Alzheimer om de regie uit handente geven als je al zo,n 60 jaar samen alles hebt kunnen regelen.

Maar van lieverlede kwam er toch gewenning en bleken de dames bij de dagbehandeling engelen in mensengedaante te zijn, die ons beiden ontzettend hebben geholpen in deze toch wel heel zware periode.

Allemaal akelig, mijnheer Alzheimer, maar ik moet u wel zeggen, dat wij het dank zij al die mensen, die ik hierboven noemde, toch hebben kunnen volhouden.

Totdat mijn man zeer onverwachts overleed, en u ook op slag uw logeerpartij beeindigde.

Naast alle verdriet en zorg, ben ik toch uiterst dankbaar voor alle hulp. Ik hoop dat het ooit zo ver komt, dat men over u en uw ongevraagde logeerpartijen zo veel te weten komt dat we uw komst kunnen afremmen, dan wel helemaal tegenhouden.

Dit wilde ik u allemaal eens zeggen en ook al degenen die ons geholpen hebben nog eens weer bedanken voor wat ze voor ons deden.

Ik spreek de wens uit dat de hulpverleners hun prachtige werk mogen blijven doen, en dat er alstublieft geen verdere bezuinigingen boven hun hoofd hangen. We kunnen absoluut niet zonder hun aandacht en begeleiding.



Een mantelzorger.

Rob (Alzheimer Nederland)
Site Admin
 
Berichten:
763
Geboortejaar:
1981
Geslacht:
Man

Berichtdoor Mia (vrijwilliger) » 28 Juni 2013

Mooi beschreven al die momenten dat de hulpverlening langzamerhand de regie van jouw over neemt.
Dat is moeilijk te aanvaarden en het voelt als een inbreuk op je privacy.

Ooit kreeg ik het advies om alle hulp aan te nemen die wordt aangeboden en dat is helaas nodig.
Alleen met hulpverlening red je het om mantelzorger te blijven, anders komt er een patiënt bij.

Groet Mia
Mia (vrijwilliger)
 
Berichten:
211
Geboortejaar:
2015
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor willy » 15 Juli 2013

Wat een roerend verhaal. Mooi geschreven ook.
Sterkte en een groet,
Willy
willy
 
Berichten:
28

Berichtdoor Vergeetmijnietje » 15 Juli 2013

Heel mooi verwoord. Ik hoop dat mensen die beslissingen moeten nemen op het gebied van te besteden "zorggelden" dit soort verhalen ter harte nemen!
Vergeetmijnietje
 




cron