Nieuw begin

Beschrijf hier je eigen verhaal of plaats je gedicht

Nieuw begin

Berichtdoor ernst » 10 Maart 2014

Wekelijks schrijf ik op mijn website een column (zie: www.ernstbuning.com/column).
Deze week iets dat ik met jullie wil delen:

Terwijl ik het zaaltje rondkijk, luister ik naar de woorden van de ‘Kwartiermaker’. Hij vertelt over de plannen om in Almere een Gedachtenkamer te beginnen voor kwetsbare ouderen, voor mensen met beginnende dementie. Vandaag is de aftrap. In zijn woorden klinkt het nieuwe beleid door: eigen kracht, dicht bij de mensen in de wijk, zelforganisatie, zelfredzaamheid, eigen regie.
Hij geeft mij het woord en de aanwezigen kijken mij verwachtingsvol aan. Ik aarzel, want een verhaal over de ijskoude realiteit van dementie, het verval, het verdriet, de frustratie, de machteloosheid, daar zitten deze mensen niet op te wachten! Ik denk aan het ritje naar Almere, de lentezon, de leegte van de polder, de nieuwe gebouwen en opeens weet ik het.

Ik vraag: ‘Kennen jullie nog die leus uit de jaren zestig: ‘Today is the first day of the rest of your life?’
Er wordt enthousiast geknikt.
‘Jullie beginnen met een nieuw project, jullie creëren vandaag iets nieuws. Ooit zijn jullie naar Almere gekomen, een nieuwe stad op een plek waar vroeger alleen maar water was. Waarschijnlijk heb je toen, nadat je je spullen had uitgepakt en je woning had ingericht, gedacht: een nieuw begin, ik ga er iets moois van maken. Nou, vandaag is het weer zo’n dag!’
Ik hoor instemmende geluiden en begin met de Eenakter.

Ik vertel hen het verhaal over de dementie van Ann en probeer daarbij steeds aan te geven dat er keer op keer mogelijkheden waren voor een nieuwe, andere benadering. Natuurlijk had ik me in het begin verzet, de werkelijkheid ontkent, ik wilde het niet, ik wilde Ann weer terug zoals ze ooit was. Maar toen ik het uiteindelijk had aanvaard, waren er als vanzelf nieuwe mogelijkheden ontstaan.
Ik praat over de fase, dat het steeds moeilijker werd contact met elkaar te maken. We gleden weg van elkaar en zaten soms tijdenlang in de huiskamer verloren voor ons uit te staren. Dat was veranderd nadat Ann op een nacht wakker was geworden en had gezegd: ‘Evening shadows make me blue’. Dat bleek een regel uit een liedje te zijn en was uiteindelijk voor mij de aanleiding geweest mijn gitaar weer op te pakken, weer muziek te maken. Het was een nieuwe start geweest: we hadden een manier gevonden om toch weer contact met elkaar te maken.
Ik vertel over de opname van Ann in het verpleeghuis. Dat ik me geen raad had geweten met de bezoekjes en hoe ik stiekem op mijn horloge had gekeken, me afvragend wanneer ik weer weg kon. Dat was veranderd toen ik een speelgoedwinkel binnenliep, een Winnie de Poeh beertje kocht, oude kinderboeken van zolder haalde en haar ging voorlezen. Daarmee was een nieuw begin aangebroken: zij leek het prettig te vinden dat ik haar voorlas en ik kon mijn bezoekjes inhoud geven.
En ik vertel hen, dat we zelfs bij haar overlijden een onverwacht aanknopingspunt hadden gevonden. Zij had altijd vol trots verteld dat haar grootvader half Indiaan was. Wij hadden dat nooit in haar kunnen zien, maar de dag na haar overlijden zagen wij tot onze grote verbazing wel het Indianenbloed in haar. Voor ons was dat aanleiding geweest om in de afscheidsceremonie te praten en te zingen over de reis die ze nu ging maken, misschien wel de reis van een Indiaan naar de eeuwige jachtvelden, maar in ieder geval een nieuw begin.

Wanneer we na de Eenakter met elkaar in gesprek gaan, blijken de deelnemers in mijn verhaal dingen gehoord hebben, die passen bij de Gedachtenkamer, waar je- ook al word jijzelf of je partner vergeetachtig en dement- probeert er met elkaar iets moois van te maken, steeds open te staan voor de ‘nieuwe dag’.

Na afloop leg ik mijn gitaar in de auto en blijf nog even staan kijken naar de kinderen die achter het hek van de crèche spelen. Een meisje van een jaar of twee komt met een loopfiets naar het hek. De laagstaande zon schijnt op haar gezicht, op haar lichtgetinte huid. Met grote bruine ogen kijkt ze me aan. Misschien verbeeld ik het mij, maar heel even zie ik een blik die ik denk te herkennen. Dan glimlacht ze en draait zich om. Met haar korte beentjes geeft ze de loopfiets een forse duw en rijdt weg. ‘Ja’, denk ik, ‘er is altijd en overal een nieuw begin!’
ernst
 
Berichten:
15



cron