Intens leven, Wubbo Ockels en meer

Beschrijf hier je eigen verhaal of plaats je gedicht

Intens leven, Wubbo Ockels en meer

Berichtdoor ernst » 31 Maart 2014

Wekelijks schrijf ik een column op mijn website (www.ernstbuning.com/column). Mijn vrouw had FrontoTemporale Dementie en overleed in 2011. Nav haar ziekte heb ik een Eenakter gemaakt, waarin ik met liedjes en anekdotes ons verhaal vertel. Ik treed op in Alzheimer Café's, tijdens trainingen van professionals en op symposia.
In de columns geeft ik aandacht aan mijn ontmoetingen met mensen die met dementie te maken hebben. Dit keer (week 14) was Wubbo Ockels de aanleiding en maakte een utizending van Ivo Niehe allerlei herinneringen los. De column gaat over intens leven.

Intens
Het is prettig om met de trein te reizen: het ritmische geluid van de wielen over de rails, het landschap dat voorbij glijdt en het geroezemoes van andere passagiers die in gesprek zijn. Net als ik begin weg te dommelen wordt mijn aandacht getrokken door een gesprek dat twee vrouwen aan de andere kant van het gangpad met elkaar voeren.
‘Hij wil zo graag blijven leven, hij vecht ervoor, nog zoveel te doen, zoveel strijdlust, zoveel levenslust...’
Ze hebben het over Wubbo Ockels, die in het tv programma van Ivo Niehe over zijn kanker had gesproken. Ik had de uitzending ook gezien en was aan de tv gekluisterd geweest, geïntrigeerd door de manier waarop hij aan het vechten was tegen zijn ziekte, steeds op zoek naar iets positiefs. Naast de reguliere behandeling, probeerde hij van alles en nog wat. Zo zag je hem met ontbloot bovenlijf een besneeuwde berg beklimmen in de hoop zijn ingedutte immuunsysteem wakker te schudden, om de ‘oermens in zichzelf los temaken’. Bij de keuze vechten of vluchten had hij duidelijk gekozen voor vechten.
Automatisch gaan mijn gedachten terug naar het laatste levensjaar van Ann. Bij haar was dat heel anders geweest: zij had in die laatste periode helemaal niet meer gevochten. Zij had veel geslapen, wilde zo min mogelijk externe prikkels en had alles op zijn beloop gelaten. Het was een soort zen-dementie geweest, een zachte geestesgesteldheid, waarin ze tevreden leek, zonder iets te hoeven doen of na te jagen.
‘Hij noemt het zelfs ‘bof-kanker’, omdat hij nu zo intens leeft.…’, hoor ik één van de vrouwen zeggen.
Ook ik had ervaren hoe intens het voelt wanneer het om leven en dood gaat. Terwijl Ann weggleed naar het niets, was bij mij juist een omgekeerd proces gaande geweest: dagelijks was ik bezig geweest met existentiële vragen, over wie je eigenlijk bent wanneer je hersenen langzaam verdwijnen en wat het betekent om van zo iemand te houden? Mooie gesprekken had ik gevoerd met familie en vrienden over het stellen van grenzen, over egoïsme en altruïsme en in die periode had ik ook een intense verbondenheid gevoeld met mijn kinderen.
Het zou mij te ver gaan om van ‘bof-dementie’ te spreken, maar het was zondermeer waardevol geweest om met zaken bezig te zijn die er echt toe deden en een grote intensiteit te voelen.
De twee dames zijn inmiddels van onderwerp veranderd en ik mijmer nog even door over die periode.
Na Ann’s overlijden was die intensiteit verdwenen en had ik me soms leeg gevoeld, miste ik diepgang.
Ik bleek niet de enige te zijn waarbij zo iets gebeurt. In die tijd vertelde iemand dat zij zich ook zo had gevoeld. De artsen hadden haar tiener zoon die kanker had opgegeven, maar hij was op miraculeuze wijze toch weer helemaal hersteld. Natuurlijk was ze dolblij geweest, maar soms had ze de bijna verslavende adrenaline kick gemist van de angst, de spanning, het gevecht voor zijn leven en de grote liefde en verbondenheid in het gezin. Het was een periode geweest dat ze voelde dat ze er echt toe deed. Later ebde dat gemis weg en ging ze weer over tot de orde van de dag. Met een glimlach had ze me verteld dat ze wist dat ze weer helemaal ‘terug’ was toen ze zich in de rij bij de kassa van de supermarkt stond op te winden over iemand die traag betaalde.
Ik kijk uit het raampje. De trein rijdt door, laat dorpen en stationnetjes achter zich, op weg naar de volgende bestemming. Het is eigenlijk net als het leven: ook daar passeer je mooie en minder mooie plekken, leef je soms intens, dan weer minder intens en laat je herinneringen achter je.
De conducteur komt langs om de kaartjes te controleren en wenst me nog een prettige reis. Ja, het is een mooie reis…
De uitzending van de TROS TV show met het interview met Wubbo Ockels is te zien op uitzending gemist: http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1406343

ernst
 
Berichten:
15



cron