leo's topic

Beschrijf hier je eigen verhaal of plaats je gedicht

leo's topic

Berichtdoor jannieka » 04 April 2014

In afwachting van het verplaatsen van de berichten aan Leo onder Geerts topic, even een reactie. Ik weet niet of ieder eigen topic kan hebben, het gesprek loopt zoals het loopt natuurlijk. Maar voor de overzichtelijkheid en terugvindbaarheid is het soms makkelijker een nieuwe topic te starten. Bij deze dan. Een heel verhaal en dan nu waarvoor ik schrijf.

Beste Leo, je gaat wel door een heel moeilijke periode heen! Een burn out hebben, is niet zomaar iets. Zowel mijn man als dochter hebben het gehad.
Een van de belangrijkste dingen is dat je gaat sporten. Dat klinkt alledaags en tegenstrijdig en je hoofd zal er niet naar staan. Je hebt wel andere problemen!! Je bent ws TE moe om maar een been te verzetten. Toch zal het je helpen. Begin rustig. Vraag desnoods bij de plaatselijke sportclub om een coach. Maar ga sporten. Je raakt niet alleen de enorme hoeveelheid stress kwijt, die in je zit...je hoofd wordt er leeg van.

Daarnaast zou je niet in je eentje hoeven blijven tobben. Een burn out vraagt begeleiding, ondersteuning. Je hebt het wel gehad over de hardheid en beoordeling van je omgeving maar zijn er misschien lieve vrienden of vriendinnen of familie die je kunnen ondersteunen?

Een burnout is NIET:...ik ben oververmoeid, dat gaat wel over als ik uitrust!!

Huil maar veel, dat is nodig.
En misschien kan je bedenken dat je je vrouw nog steeds 100% ondersteunt en liefhebt maar nu op een andere manier. Jij blijft echter de belangrijkste persoon voor haar, zelfs als ze het niet meer weet.

Zoals mijn schoonmoeder laatst tegen mij zei: "jij bent mij" waarmee ze bedoelde dat ze niet meer voor zichzelf kan opkomen en dat ik dat moet doen.

Een verpleeghuis is een geweldige instelling en ik ben zeer tevreden over die van mijn schoonmoeder maar toch moet ik af en toe een klein gesprekje hebben over kleine dingen met de verzorging.

Leo, veel sterkte, je hebt het even echt heel erg nodig...dus aanvaard alle hulp! vriendelijke groeten, Jannieka

jannieka
 
Berichten:
363

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 04 April 2014

Goede morgen allemaal,

Ik draai inmiddels al zo'n 2.5 jaar mee bij het Forum en helemaal aan het begin heb ik wel een eigen site gehad.
Wist ik veel.
Toch was het verrassend voor mij om de laatste tijd ineen dit fenomeen weer te zien opduiken.
Ik ben er niet mee begonnen hoor, ik reageerde onder mijn verhaal.
Leuk als ik jouw advies voor sporten lees Jannieka,
In het donkergrijze verleden was ik een aardige tafeltennisser, maar dat is wel meer dan 60 jsar geleden.
Mijn SPORT tegenwoordig beperkt zich tot 4 trappen op en aflopen dagelijks en iedere dag een half uurtje wandelen.
Ik heb 4 jaar geleden geprobeerd om te fietsen, maar dat is bij 2 keer gebleven.
Ik voel mij veel veiliger in de auto.
MAAR ik heb het idee dat er enige verbetering is.
Inderdaad het is niet alleen de dodelijke vermoeidheid, maar bijvoorbeeld, toen ik gisteren tegen het avondmaal weer vertrok, wilde mijn vrouw pertinent niet blijven, .......dus had ik weer een slechte nachtrust.
Bedankt voor alle steun en ja de lieve vrienden hebben de eerste 6/7 jaren ook niet direct staan te dringen hoor.
Groet,
leo

Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor Rob (Alzheimer Nederland) » 04 April 2014

Gekopieerde reactie van Leo: (Dit bericht is van 4 dagen geleden, en daarmee ouder dan de berichten hierboven)

Beste mensen,

Vandaag heb ik besloten mijn vrouw definitief in het verpleeghuis te laten inschrijven.
Ik jank de hele avond.
Ik heb overal steun gevraagd, ik weet echter dat ik geen kant uit kan.
Mijn vrouw sloopt mij onbewust 's nachts.
Als ik haar naar huis haal, weet ik zeker dat ik binnen twee maanden weer tot het bot gesloopt ben.
We zijn nu 3 maanden verder en ik kan nog nauwelijks op mijn benen staan.
burned out heet dat,

Mijn vrouw zegt regelmatig dat ze gelukkig is in haar huidige situatie, terwijl ik denk, dat ze die situatie helemaal niet kan inschatten.

Ik voel mijn beslissing als een vonnis, ik houd zoveel van haar en haar totale aanhankelijkheid aan mij, het is om te janken.


Het enige dat mij steun geeft is dat de verpleeghuisarts mij zegt, dat e.e.a. niet definitief is, maar dat ik haar altijd naar huis kan helen.

Ik geloof daar tegen beter weten in.

Ze is heel gelukkig in haar huidige situatie zegt ze steeds,

leo
Rob (Alzheimer Nederland)
Site Admin
 
Berichten:
759
Geboortejaar:
1981
Geslacht:
Man

Berichtdoor Rob (Alzheimer Nederland) » 04 April 2014

Gekopieerde reactie van Jostrol:

Leo, jij bent zo sterk geweest en hebt alles gedaan en gegeven wat in je vermogen lag. Zie het niet als vonnis dat jij je vrouw in haar huidige situatie in en verpleeghuis laat verblijven. Zij is daar gelukkig, merkt het niet meer op. Jij moet ook beter worden en energie opdoen. Zowel in je eigen belang als ook om er te zijn voor je vrouw. Zij is idd afhankelijk van je, maar die afhankelijkheid gaat zij overhevelen op anderen die haar verzorgen. Kijk of het mogelijk is dat er een paar vaste personen zoveel mogelijk haar gaan verzorgen. Huilen mag, alweer een afscheid en een stap genomen in korte tijd.
Ik wil je heel veel sterkte wensen.
Rob (Alzheimer Nederland)
Site Admin
 
Berichten:
759
Geboortejaar:
1981
Geslacht:
Man

Berichtdoor Rob (Alzheimer Nederland) » 04 April 2014

Gekopieerde reactie van Geert43:

Hoi Leo Heel veel sterkte en volg je hart Ik weet zeker dat jij de beslissing hebt genomen uit liefde en de onmacht speelt hier altijd een rol in maar jammer genoeg werkt het meestal op die manier
Rob (Alzheimer Nederland)
Site Admin
 
Berichten:
759
Geboortejaar:
1981
Geslacht:
Man

Berichtdoor Rob (Alzheimer Nederland) » 04 April 2014

Gekopieerde reactie van Very:

Hallo Leo, Heel veel sterkte en niet vergeten we nemen de beslissingen die we moeten nemen uit liefde voor onze partner hoe moelijk we het er zelf ook mee hebben. Very
Rob (Alzheimer Nederland)
Site Admin
 
Berichten:
759
Geboortejaar:
1981
Geslacht:
Man

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 11 Augustus 2014

Lieve mensen,
We zijn nu ruim 7 maanden in de verpleeghuis situatie en deze week, zie ook elders, constateerde ik dat ik 's nachts weer regelmatig doorsliep.
Verdomd het was mij niet eerder op gevallen.
Dus........er is verbetering in de situatie van mij.

Wat mij ook stimuleert is dat ik door mijn dagelijks bezoek aan de afdeling van mijn vrouw, meer inzicht krijg in de structuren die er werken, het is fascinerend om te zien en te ervaren hoe de mensen op de werkvloer zich inzetten voor hun cliënten.
Je merkt ook de druk op het personeel vanwege de vele onzekerheden over hun toekomst in de zorg.
Om het maar zo te zeggen, niemand weet of hij volgend jaar nog zijn baan heeft.
Ik verwacht dat er in de toekomst meer gevraagd zal worden van de directe naasten van de cliënten.
Ik ben daar ook heel druk mee, zonder dat men mij momenteel een etiket kan opplakken. Ik doe veel gesprekken
en probeer op die manier meer kennis te vergaren.
Als je je hoofd boven het maaiveld steekt, krijg je soms ook reacties. Ik wacht voorlopig nog maar even af.
Ik houd jullie wel op de hoogte.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor jostrol » 12 Augustus 2014

Leo, druk neemt toe,

naasten meer zorg leveren in verpleeghuis sessie,
uiteindelijk kun je dan maar beter je naaste thuis houden, hoef je niet te reizen.
jostrol
 
Berichten:
619
Geboortejaar:
1952
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Niet (direct) betrokken

Berichtdoor Rob (Alzheimer Nederland) » 13 Augustus 2014

jostrol schreef:
> uiteindelijk kun je dan maar beter je naaste thuis houden, hoef je niet te reizen.

Beste Jostrol,
Dat klinkt soms als een goede oplossing, maar soms is dat helaas echt niet mogelijk. Wanneer je zelf door de zorg bijna (letterlijk) omvalt en niet meer aan (nacht)rust toe komt. Dan kun je meer voor iemand betekenen door vanaf een afstand bij (en samen met) iemand te zijn.
Rob (Alzheimer Nederland)
Site Admin
 
Berichten:
759
Geboortejaar:
1981
Geslacht:
Man

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 14 Augustus 2014

Dag Jostrol,

Ik heb een verpleeghuis gevonden waar ik een goed gevoel bij heb.
Ik heb het geluk, zoals mijn vrouw vanochtend bv nog zei, dat ze zo gelukkig is en dat ze veel schik heeft. ( Dat is haar beleving hè) maar het verguld de pil wel voor mij.
Ik woon slechts 4 km vanaf het verpleeghuis en ik kies er momenteel nog steeds voor om 2 keer per dag bij haar te zijn .
Ik heb in de loop van de afgelopen maanden de structuren die er gaande zijn gezien..
Ik bied dagelijks mijn beperkte hulp aan. Ik spreek veel met de overige cliënten, want daar is in dit huis nauwelijks of geen tijd meer voor. Door de bezuinigingen die van bovenaf opgelegd worden. Minder handen aan het bed.

ik dek de tafel, 's middags en 's avonds.
Ik merk dat als ik met een groep bezig ben dat er nog nauwelijks een verzorgende of verpleegkundige in de buurt is.
Deze kunnen dan elders weer hun aandacht geven. Voor mij is het een kleine bescheiden bijdrage om de afdeling gaande te houden.
Overal bemerk ik de aanstormende verschraling in de zorg.
Het voordeel voor mij is, ik ben een aantal uren per dag bij mijn vrouw en ik steek veel op over de specifieke verpleeghuis problematiek.
Inmiddels heb ik regelmatig contact met de werkers op de vloer, de verpleeghuisarts en de psycholoog.
Allemaal zaken die de leefsfeer van deze cliënten betreft.
Inmiddels zijn er al wat gesprekken geweest over waar ik mij , misschien bestuurlijk kan inzetten, maar eerlijk gezegd, ik heb daar nog geen besluit over genomen. Maar ik leer nog dagelijks.
Overigens, in onze situatie werd mijn vrouw voor een crisissituatie eerst als proef opgenomen, ( ingrijpen door een Geriater,)
ingeschakeld door een attente Casemanager. na een half jaar werd de opname definitief, omdat ik toen pas een lichte verbetering kon aangeven in mijn situatie. Mijn vrouw had zich naadloos aangepast en breit een groot deel van de dag.
Ik kon weer een beetje beter lopen, alhoewel ik nog steeds niet met losse handen kon staan, dit alles ten gevolge van ruim een jaar dag/nachtstoornis van mijn vrouw, waardoor ook mijn nachtrust volkomen ontregeld was.

Ik zie dagelijks om mij heen een grote verscheidenheid van de gevolgen van de voortschrijdende dementie, waarbij het proces uiteindelijk maar een kant uit gaat, we weten allemaal dat er nog steeds geen remedie tegen is en ik ben er van overtuigd dat we ten gevolge van de opgelegd bezuinigingen we allemaal ons steentje zullen moeten bijdragen.

Allemaal sterkte.
leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man




cron