medicijnen

Beschrijf hier je eigen verhaal of plaats je gedicht

medicijnen

Berichtdoor Blauwe Lelie » 04 April 2014

Goedemiddag,

Al enige tijd loop ik met het idee rond hier iets op te schrijven over het proces van mijn moeder. Al jaren lijdt zij aan alzheimer en vasculaire dementie.Ze woont in een verpleeghuis en wordt daar goed verzorgt. Er is goede betrokkenheid richting mijn moeder. Er is echter een groot probleem. Mijn moeder heeft veel angsten, het lijkt wel een basisangst voor het leven. Ze is achterdochtig,vaak erg boos en soms zelfs hysterisch, bang voor mannen, voor alleen zijn etc. Ze woont nu bijna een jaar in het verpleeghuis maar nog zoekt ze haar eigen huis. Dag in dag uit vraagt ze waarom ze niet naar huis mag etc. De laatste maanden neemt de onrust en achterdocht toe en dat gaat gepaard met extreme boosheid. Het is zo erg dat ze iedere avond uit de groep wordt gehaald en apart wordt gezet waar ze vervolgens de hele boel bij elkaar schreeuwt. Ze is vaak totaal wanhopig omdat ze nog net begrijpt dat het niet goed gaat. Ze zegt dan voortdurend, ik wordt helemaal gek in mijn hoofd, alles verdwijnt en ik kan er niet meer bij, raakt in paniek en is totaal ontredderd. Ze krijgt medicijnen voor de rust, haldol en citalopram. Ik weet niet exact de dosering. Al een paar maand probeer ik in gesprekken met de behandelend arts meer medicatie te vragen voor mijn moeder maar dit wordt geweigerd. Mijn moeder heeft een zeer complex verleden met angststoornissen en een ronduit lastig karakter. Toch vind ik dat ze zo ernstig lijdt aan haar eigen wanhoop dat meer medicatie wenselijk is. Er wordt mij gezegd dat er geen middelen zijn die kunnen helpen omdat het deels een gedragsprobleem is, wat mijn moeder haar hele leven heeft gehad, en de dementie of de arts vindt het niet wenselijk omdat ze anders te suf gaat worden met nieuwe problemen zoals het niet goed kunnen sikken. Heeft iemand hier ervaring mee?
Blauwe Lelie
 
Berichten:
8

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 04 April 2014

Dag Blauwe lelie,

Zoals wij hier reageren op elkaars berichten, zijn wij allemaal amateurs, met divers ervaringsniveau. Maar zelden een medische kennis of achtergrond.
Ik ben nu inmiddels bijna 4 maanden dagelijks op een afdeling van een verpleeghuis.
Ik zie en hoor diverse niveau's waarin de cliënten verkeren.
Dus ook bang voor mannen en het veel naar huis willen.
Ook zijn er cliënten die extreem fel zijn.
Een aantal hebben een vorm van afasie en anderen spreken in diverse talen.
Ik probeer contact te maken, maar het is net of er een scherm om ze heen staat.
Dat alles moet door een steeds kleiner team worden begeleid. En dat is niet niks.
Je schrijft dat je moeder op een grens zit waardoor ze nog net beseft dat het allemaal niet is zoals ze denkt dat het moet zijn.
Over de medicatie die de cliënten toegediend krijgen weet ik niets, maar verpleeghuisarts is de verantwoordelijke. Dus ook het aanspreekpunt.
in ons verpleeghuis regeert de mening wees zuinig en voorzichtig met de medicatie.
Het moet toch mogelijk zijn om een goed gesprek met de arts te hebben, die dan met redenen zijn/ haar beleid kan uitleggen.
En vergeet niet iedere patiënt is uniek en ook zijn ziektevorm wil nog al eens wisselen.
Succes en probeer begrip te hebben voor de mensen die in deze sector werken.
Groet.

leo

Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor Blauwe Lelie » 04 April 2014

Hallo Leo,

Hartelijk bedankt voor je reactie.
Laat ik beginnen met te zeggen dat ik zeer veel begrip en waardering heb voor een ieder die in de zorg werkt. Wanneer mijn verhaal jou het gevoel heeft gegeven dat niet te zijn dan spijt me dat oprecht.

Ik heb al meerdere gesprekken met de arts gehad verdeeld over een jaar. Het probleem is een verschil van mening over of mijn moeder last heeft van extreme angsten die ze al haar hele leven heeft gehad en die door de dementie sterk verergeren, of het moeilijke karakter wat zij heeft. De gesprekken geven geen opening omdat de arts vind dat angst niet is te verhelpen met medicatie en een karakter niet is bij te sturen, dat laatste is natuurlijk ook zo. Het gaat mij echter om haar zeer extreme angsten en niet om het karakter van mijn moeder. Het enige wat ik wil voor mijn moeder is dat de scherpe kantjes van haar wanhoop en angst er wat af gaan zodat het voor haar dragelijker is. Ik begrijp heel goed de ingewikkelde problematiek van dementie. Ik begrijp heel goed waarom men zuinig is met medicatie. Ik begrijp echter nog beter dat het voor mijn moeder vreselijk moet zijn om zo lange tijd dagelijks met deze angsten en wanhoop te moeten leven. Wanneer er dan geen mogelijkheden zijn om te praten over andere medicijnen en welke er geschikt voor zouden kunnen zijn vindt ik dat een kwalijke zaak.
Hartelijke groeten



Blauwe Lelie
 
Berichten:
8

Berichtdoor jannieka » 05 April 2014

Beste Blauwe Lelie, uit je verhaal lees ik dat de situatie muurvast zit. Dan is het tijd voor een totaal andere aanpak/denkwijze. Ik geeft je even drie dingen in handen, het zijn slechts kleine ervaringen maar misschien kom je hiermee weer op een nieuw idee waardoor je verder kunt komen in de zoektocht naar een oplossing.

Allereerst: mijn schoonmoeder is haar hele leven al bang geweest en in een bepaald stadium van haar dementie werd dat enorm. Nu is zij alweer een heel stuk verder en is haar angsten vergeten. Blijkbaar bestaat die mogelijkheid ook. Misschien kan je de mensen van de zorg ( die de echte ervaringsdeskundigen zijn) eens vragen of zij dat fenomeen herkennen.
Misschien doen ze daarom niet veel meer: misschien wachten zij gewoon af.

2. Er woonde op de afdeling van mijn schoonmoeder een mevrouw waar de andere bewoners ronduit bang voor waren. Zij schreeuwde en bemoeide en duwde en trok....kortom: ze was niet te handhaven. Er is toen besloten dat deze afdeling niet de middelen had/ niet de juiste behandeling in huis had voor deze mevrouw. Zij is overgeplaatst naar een ander tehuis waar zij wel op haar plaats was en waar men wel wist hoe hiermee om te gaan.

3. Mijn schoonmoeder werd op een gegeven moment steeds onrustiger. Altijd op dezelfde tijd van de dag: na het middageten. Het werd een probleem. Ik kwam op het idee om haar te laten snoepen: chocola. Het lijkt te simpel voor woorden maar het helpt. Ze zit nu genoeglijk een klein schaaltje bonbons leeg te eten en wordt daar heel gelukkig van.
Is er iets waarvan je weet dat je moeder ooit rustig werd? Misschien een huisdier op haar schoot? ( er zijn speciale beesten voor dit soort situaties), misschien een muziekje?

Als alles is geprobeerd, zijn niet voor de hand liggende dingen nog te proberen. Alles is geoorloofd!

Sterkte ermee. Ik hoop vooral dat je je begrepen voelt. vriendelijke groeten, Jannieka
jannieka
 
Berichten:
363

Berichtdoor Blauwe Lelie » 05 April 2014

Hallo Jannieka,

Heel erg bedankt voor je reactie. Het verplegend personeel is erg goed voor mijn moeder. Ook zij zitten met de handen in het haar. Het is, met alle respect, de arts die geen voorstander is van meer of andere medicatie. Er is hierin geen opening en daar zit de onmacht.

Ik ga nu jouw advies opvolgen. Ik zal het medicijnprobleem proberen los te laten en me concentreren op "waar mijn moeder eventueel rustig van zou kunnen worden".

Nogmaals erg bedankt.
Hartelijke groeten van Blauwe Lelie
Blauwe Lelie
 
Berichten:
8

Berichtdoor onderzoeker30 (vrijwilliger) » 05 April 2014

Dag Blauwe Lelie,

In het algemeen hoef je niet blij te zijn met meer medicatie, dan verdwijnt je moeder als het ware en verandert in een zombie.
De vraag is wat dan nog de kwaliteit van leven is. Als het hier om een gedragsprobleem gaat dan kan er een psycholoog ingeschakeld worden en heeft alles de voorkeur boven een verhoging van medicatie, dat is wat ik vergrepen heb van onze verpleeghuisarts.
Haldol is zowiezo niet echt goed voor een patiënt maar soms blijkbaar niet te vermijden. De bijwerkingen liegen er niet om. Inderdaad zijn er andere minder ingrijpende behandelingen waar je moeder baat bij zou kunnen hebben, zoals Jannieka al aangeeft. Mensen kunnen rustig worden van speelgoeddieren, poppen, muziektherapie etc. De verpleeghuisarts en verpleging zal je over die alternatieven vast willen adviseren, misschien vind je daar een opening. Heel veel sterkte en groeten.
onderzoeker30 (vrijwilliger)
 
Berichten:
1045

Berichtdoor Blauwe Lelie » 05 April 2014

Dag onderzoeker30,

Dank voor je reactie.
Ja, ik weet dat de bijwerkingen van de medicatie ook vreselijk kan zijn en het zombieverhaal is ook ernstig. Het is allemaal erg moeilijk en heel complex. Wanneer mijn moeder zo ernstig in haar angsten en wanhoop zit, dagelijks een aantal uren, vind ik dat ook niet echt kwaliteit van leven. Ik begrijp echter ook heel goed dat er niet altijd een oplossing is juist omdat het zo moeilijk is. Ik heb echter veel aan jullie adviezen en ben al bezig met iets te zoeken voor mijn moeder. Ik laat het dan weten via dit forum.

Hartelijke groeten van Blauwe Lelie
Blauwe Lelie
 
Berichten:
8

Berichtdoor jannieka » 06 April 2014

Beste Blauwe Lelie, je schrijft dat de verpleeghuisarts geen voorstander is van (meer of) ANDERE medicatie! Dat is vreemd.

Ieder mens reageert verschillend op bepaalde medicatie en het is de taak van de verpleeghuisarts daar een weg in te vinden. Het duurde bij mijn schoonmoeder echt een hele tijd, en dan heb ik het over een jaar, voordat zij de juiste medicijnen kreeg en daarna ook nog de juiste dosering. Dat werd aan de hand van de samenspraak tussen familie, verzorgsters en arts ingesteld.
Ook de verpleeghuisarts van mijn schoonmoeder is geen voorstander van veel medicatie als oplossing. Sufheid geeft grotere kans op vallen en vallen betekent een grote kans op het breken van lichaamsdelen...en dat betekent opname in het ziekenhuis......geloof me: een dementerende wil je NIET in het ziekenhuis hebben, ik heb het meegemaakt.

Mijn schoonmoeder slikte in het begin van haar dementie Mirtazapine tegen de angsten, voorgeschreven door haar huisarts, indertijd toen zij nog zelfstandig woonde........ze kreeg daar complete wanen van en werd zo nog veel en veel angstiger! Verkeerde middel, dus.

Mijn moeder met Parkinson ( geen dementie) slikte Oxazepam tegen haar paniekaanvallen en angsten.....het werd een negatieve spiraal met meer en meer slikken en steeds angstiger worden. Nu zit ze in een verzorgingstehuis en onder medicijnregiem en gaat het steeds beter. Meer is niet altijd beter!

Ik hoop dat je toch in gesprek blijft met de verpleeghuisarts. En dat er andere deskundigen, zoals een psycholoog, kunnen worden ingeschakeld en mee gaan denken en meekijken. ( het gesprek tussen profesionals verloopt anders dan een gesprek tussen een leek en een arts) En dat je daarnaast iets vindt dat dagelijks voor je moeder werkt waardoor zij zich veiliger voelt.

Er is nooit 1 oplossing, het is een heel pakketje.
sterkte ermee, vriendelijke groeten Jannieka
jannieka
 
Berichten:
363

Berichtdoor Blauwe Lelie » 06 April 2014

Hallo Jannieka,

Ik zal inderdaad in gesprek blijven. Gisteren heb ik vernomen dat een psycholoog en een psychiater worden ingeschakeld om zo breed mogelijk helder te krijgen waar mijn moeder bij gebaat zou kunnen zijn. Ik ben daar heel blij mee en het lijkt erop dat de arts er in ieder geval met andere deskundigen naar wil gaan kijken en zo een opening zoekt. Ik vind dat erg fijn.

Zelf ga ik zoeken naar iets voor mijn moeder waar ze rustig van zo kunnen worden. Ik zit te denken aan kinderliedjes. Wanneer ik bij haar ben zing ik vaak met haar kinderliedjes. In het begin is ze daar wat geïrriteerd over maar na enige tijd probeert ze mee te zingen. Ik wil een soort liedjesboek maken met een opname van de liedjes die ikzelf dan in zing. Moet even kijken hoe ik dat ga doen maar dat wil ik als eerste gaan proberen.

Ik ben jullie allemaal heel dankbaar voor jullie reacties. Het voelt zo goed dat er mensen zijn die even meedenken en voelen. Ik zal jullie op de hoogte houden.

Hartelijke groeten van Blauwe Lelie
Blauwe Lelie
 
Berichten:
8

Berichtdoor Blauwe Lelie » 30 Mei 2014

Medicijnen vervolg.
Zoals beloofd een vervolg op het onderwerp medicijnen en extreme angst en onrust bij mijn moeder. De arts heeft de hulp ingeschakeld van psycholoog en psychiater. De medicatie is aangepast waar door er een kleine verbetering heeft plaatsgevonden. De momenten van extreme onrust en angst blijven echter nog dagelijks een onderdeel van het leven van mijn moeder.

Ik heb inmiddels het volgende zelf gedaan. Mijn moeder zong vroeger graag. Ik heb nu een liedjesboek gemaakt met haar favoriete kinderliedjes. Samen met mijn zus hebben we al deze liedjes ingezongen op een cd. Vervolgens een miniset gekocht. We zijn naar haar toe gegaan en hebben alle liedjes met haar gezongen. Ze was helemaal ontroerd. Sommige liedjes zong ze mee. Bij anderen was ze helemaal stil. Wanneer mijn moeder nu onrustig is brengen ze haar naar haar eigen kamer en zetten deze liedjes op. Het is nog heel pril maar het lijkt erop dat ze hier goed op reageert.

Nogmaals dank voor het reageren en meedenken.
Een hartelijke groet van Blauwe Lelie
Blauwe Lelie
 
Berichten:
8




cron