Mijn verhaal; vooralsnog mág ik voor hem zorgen

Beschrijf hier je eigen verhaal of plaats je gedicht

Mijn verhaal; vooralsnog mág ik voor hem zorgen

Berichtdoor Rob (Alzheimer Nederland) » 16 April 2014

Via de e-mail kreeg ik dit verhaal binnen. Dat wil ik graag met jullie delen!

Martha: “Mijn man Wim is gevorderd dement. Sinds in 1995 de ziekte van Alzheimer zich openbaarde, hebben we samen veel meegemaakt. In het begin is er alleen het vergeten. Daarna komt de verwarring. Wim kon in die tijd rustig twee uur bij onze eigen voordeur staan met zijn jas en kussen onder de arm. ‘Ik wil naar huis,’ zei hij. De eerste keer raakte ik in paniek en kreeg ik hem geenszins bij die deur weg. Later liet ik hem zijn gang gaan.
Een nieuwe fase was het toen hij door het huis ging banjeren: dingen oppakken en elders weer neerleggen. Alleen wáár, was vaak de vraag. Ik heb eens uren naar mijn handtas gezocht, die ik uiteindelijk onder een laag kastje gepropt terugvond. Sindsdien heb ik nooit meer mijn mobiele telefoon uit staan…
Soms ontmoet ik mensen die zeggen: ‘Ik lees niets, het verandert toch niets.’ Maar zelf koop en lees ik alle boeken die ik tegenkom over dementie. Als je de theorie kent, kun je soms beter inspelen op de praktijk. Een voorbeeldje. Soms wil Wim zich absoluut niet scheren als ik hem een scheerapparaat in handen geef, maar pak ik op die momenten het tweede apparaat dat ik inmiddels heb klaarliggen, dan laat hij wel heel rustig toe dat ík het doe. Plan B noem ik dat, steeds een alternatief voor handen hebben. Voor een demente partner zorgen is topsport. Maar zo leven we in volmaakte harmonie. Steeds bemoedig ik hem: ‘Je doet het goed!’ En als er eens iets fout gaat, is het altijd mijn schuld: ‘Wat dom van mij, hè?’

Inmiddels ben ik zijn ogen en oren en ook zijn handen, want hij kan bijvoorbeeld niet meer zelf eten. We zitten wel een uur aan tafel omdat het voor mensen met dementie heel belangrijk is dat ze flink kauwen. Dat is goed voor de hartspier en daarom dus goed voor de hersenen. Praten doet Wim nog een beetje, meestal onsamenhangend, maar ik probeer altijd goed naar hem te luisteren. Als ik een trefwoord opvang, ga ik daarop in. Dan vraag ik hem: ‘Is dat goed dat of niet?’ Als het goed is, zeg ik: ‘Gelukkig maar.’ En als het niet goed is, zeg ik: ‘Daar moeten we iets aan doen.’ Hij kijkt me dan oprecht dankbaar aan omdat ik zijn zorgen serieus neem.

Met eindeloos geduld zorg ik voor hem. Nooit word ik boos, Wim kan er niets aan doen en ik ook niet. Ik ben enkele jaren verpleegster geweest en daarna een tijd secretaresse, en laat dat de perfecte opleiding zijn geweest om nu voor Wim te kunnen zorgen. Al steek ik mijn kop niet in het zand en heb ik hem wel ingeschreven bij een verpleeghuis. Mijn Wim is een man uit duizenden, dat zie ik nog steeds. En vooralsnog mág ik voor hem zorgen.”

Rob (Alzheimer Nederland)
Site Admin
 
Berichten:
759
Geboortejaar:
1981
Geslacht:
Man

Berichtdoor onderzoeker30 (vrijwilliger) » 16 April 2014

Dag Martha,

Wat een mooi verhaal en en ik bewonder je geduld. Ik deel je mening dat met de weinige middelen een dementerende nog iets duidelijk wil maken, waar hij behoefte aan heeft, dan is het belangrijk de signalen te herkennen. Juist familie kan dat, omdat ze de patiënt zo goed kennen. Bedankt voor je verhaal, heel veel sterkte en mooie momenten met Wim.
onderzoeker30 (vrijwilliger)
 
Berichten:
1062

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 22 April 2014

Dag Martha,

Wat hebben jullie een geweldige vorm gevonden om deze ziekte te lijf te gaan.
Natuurlijk we kunnen deze ziekte nog niet genezen, maar jij Martha mag jouw Wim zoveel mogelijk begeleiden in het proces. En dat doe je samen en geweldig.
Natuurlijk is dit niet voor iedereen weggelegd. Er zijn tenslotte zoveel vormen van Dementie en ook zoveel karakters van mensen.
Humor wil ook nog wel eens helpen.
En humor komt ook vaak nog wel voor.
Ik herinner mij de periode nog heel goed dat mijn vrouw nadat zij de diagnose had gekregen, eerst e.e.a. een plaats had gegeven en toen ook zei, Ik heb het nu eenmaal, maar je kunt het beter hebben dan een houten been, want daar heb je last van.
Het kwam voor buitenstaanders soms heel raar over , maar, mijn vrouw heeft Alzheimer inmiddels ruim 8 jaar, is er nooit onder gebukt gegaan en glijdt op deze wijze vredig in haar eigen wereldje weg.
Dag Martha, ik wens je nog een fijne tijd toe.
leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor deelee » 26 Juni 2014

Dag Martha, ik ben zo blij met jouw verhaal!! zelf heb ik net een verhaal met de vraag help hoe kan ik mijn vader zo lang mogelijk thuis houden geplaatst.
Mijn vader is ook vaak onrustig hij loopt dan heen en weer maar wil ook vaak naar buiten, wat doe jij dan? Ook wil hij zich 'savonds niet omkleden en naar bed, hoe doe jij dat? Wat doe jij als Wim 's avonds naar buiten wil?
Mijn moeder en ik willen onze man en vader zo graag thuis houden, tegen het advies van de behandelaar in, hebben jullie ook thuiszorg? Hoe oud zijn jij en je man? Zijn er mensen die jou helpen?
Sorry voor alle vragen, maar het lijkt jou zo prima te lukken terwijlwij vastlopen.

gr deelee
deelee
 
Berichten:
6

Berichtdoor Martha » 10 Juli 2014

Dag Deelee,
U zult begrijpen dat ik weinig tijd heb om de berichten op het Forum te volgen.
Mijn leven is behoorlijk hectisch. Ik heb uw vraag even op mij laten inwerken en wat ik als voornaamste antwoord kan geven is: bij onrust: Afleiden!
Als er iets niet gaat zoals u wilt: even weglopen, iets opruimen in de badkamer, zijn hand pakken en in het huis een eindje gaan lopen en rustig met hem praten.
Vooral steeds bemoedigen. Je doet het goed, het gaat prima!
Sinds 2005 hebben wij een casemanager, dat heette toen nog begeleidster, van de GGZ. Zij heeft ons met veel zaken op het goede spoor gezet. PGB, Thuiszorg, Dagopvang.
Een ouderenarts van de GGZ begeleidt ons met de medicijnen. In de jaren dat mijn man ook zo onrustig was heb ik daar veel aan gehad.
Sinds 2009 gaat mijn man naar een Dagopvang. In november 2011 moest hij overstappen naar iets anders, want er was geen hek om die Opvang.
Toen heb ik hem ingeschreven bij de Dagopvang van het Verpleeghuis hier in de buurt. Met als onderliggende gedachte: Deze mensen zullen met mij bespreken wanneer ik hem uit handen moet geven. Hij gaat nu nog 2 ochtenden in de week naar die Dagopvang.
We hebben 5 ochtenden in de week hulp bij het douchen en aankleden. In het weekend doe ik het zelf.
Medio maart hadden wij ook het probleem dat mijn man zich ’s avonds niet wilde uitkleden. Toen hebben we ook ’s avonds hulp gehad van de Thuiszorg. Na enkele weken lukte het weer om het samen te doen.
Op woensdagmorgen komt er van 9 tot 12 uur een mevrouw die de hele morgen bij hem blijft, dan kan ik even mijn dingen buiten de deur doen en opladen.
Mijn man heeft een ZZP5 indicatie, d.w.z. dat hij opgenomen mag worden in een Verpleeghuis. Hij is daar in 2011 ingeschreven.
Mijn man is 78 en ik 75 jaar.



Martha
 
Berichten:
2




cron