mijn ouders... blz 9 het boek is uit.

Beschrijf hier je eigen verhaal of plaats je gedicht

mijn ouders... blz 9 het boek is uit.

Berichtdoor ramona r » 21 April 2014

Twee jaar geleden vroeg ik aan mijn vader of het geen goed idee was om huishoudelijke hulp in te schakelen, dit was volgens hem niet nodig. Dit wilde ik ook als sociale controle omdat ik merkte dat mijn moeder licht dementerend was, vergeetachtig en soms ook angstig .
Ook heb ik de huisarts gevraagd of die iets kon betekenen , een test voor moeder en mijn vader ervan overtuigen dat hulp niet verkeerd zou zijn. Maar op al mijn mailtjes in die twee jaar kreeg ik dat als ze zelf niet wilden hij niks kon doen. Papieren aangevraagd bij het zorgloket , mijn vader wilde niet en riep , ik ben er nu klaar mee , ik wil niemand vreemds over de vloer. Wij kinderen waren ook niet echt welkom meer en er waren steeds smoesjes , niet lekker of we moeten weg. De enkele keren dat ik ze zag , zag ik dat mijn moeder steeds dementer werd en onverzorgder en magerder . Ook mijn vader zag er onverzorgd uit en zijn vieze kleren hingen om zijn lijf. de laatste keer dat ik op bezoek was, 6 februari jl., heb ik foto's gemaakt van hun zeer vervuilde flat met het idee dat ik er na mijn vakantie, 2 weken later , echt werk van ging maken want dit kon zo niet. In de koelkast stond niks te eten of te drinken, alleen vieze vaat in de koelkast.
Op vakantie krijg ik mail van de huisarts, de medicijnen werden niet aangenomen. ik een van mijn broers ingeseind en kreeg 2 dagen later bericht terug. Medicijnen waren afgeleverd en huisarts was op huisbezoek geweest , niks alarmerends zei die.
Toen ik terug in Nederland was heb ik een afspraak afgedwongen met huisarts , thuiszorg en mijn ouders voor een week later. Dee afspraak hebben we niet na kunnen komen want mijn vader is de volgende dag gevallen en wel zo dat hij opgenomen moest worden in het ziekenhuis. Mijn oudste broer is met mijn moeder achter de ambulance gereden naar het ziekenhuis.Ik ben die avond naar mijn moeder gegaan want die kon niet alleen blijven, ook de volgende dag ben ik daar gebleven. De huisarts riep , neem maar vakantie op want je moeder kan niet alleen blijven....pardon.. daar moet andere hulp bij komen dus we wilden een spoedindicatie voor opname verpleeghuis. Ik had thuiszorg geregeld die medicijnen kwam geven en er was crisisopvang geregeld. Op naar het verpleeghuis met koffertje en oudste broer. We kwamen in het verkeerde huis en moesten bij de hoofdvestiging zijn , daar wilde ma de auto niet uit, ook niet toen ik wat artsen gehaald had, jonge lui in gewone kleding. Nee hoor , ze kroop steeds verder weg. wij hebben nog een rondje gereden en weer terug en inderdaad ze was het vergeten en stapte uit en mee naar binnen.Tijdens het gesprek bij intake bleek het een open indicatie te zijn dus mijn moeder mocht zo weggaan , wat ze ook deed.Dus wij hebben haar weer meegenomen en een bezoekje aan pa gebracht in ziekenhuis en mijn jongste broer kwam die nacht slapen.
Ik ben de volgende ochtend teruggekomen en we zouden die dag waarschijnlijk een gesloten indicatie krijgen voor ma. In de middag gaat de bel,een psychiater en psychiatrisch verpleger. En gesprek met mijn moeder en op aandringen van mij even een rondje flat om te laten zien hoe vervuild . Ook de koelkast waar 20 kuipjes halvarine, allemaal aangebroken voor 1 boterham,en 80 sinaasappels in lagen en verder niets, laten zien. Duidelijk reden tot gesloten opname, triest maar het kan niet anders.2 telefoontjes van de psychiater en we konden gaan maar wel die dag binnen zijn anders verliep de indicatie en zouden we opnieuw aan moeten vragen.
Broer en ik koffertje weer gepakt en op naar zelfde verpleeghuis , ma ging mee en ook mee naar binnen. Aangekomen bij de receptie wisten ze daar van niks en hadden geen aanmelding ik was des duivels ... bel de huisarts riep ik .. tja die neemt niet op om 17.00 zei de receptionist, nee! als je niet probeert niet . Mijn moeder werd steeds helderder en boos en begon te schreeuwen. Mijn broer belde de huisarts die opnam en het balletje ging rollen. We hebben dus 20! minuten met een schreeuwende moeder bij de receptie gestaan voor we binnen gelaten werden, vreselijk. Intakemevrouw sloot zich af voor mijn moeder die mij uit begon te schelden en zei : jullie staan voor schut dat ik hier niet blijf, ik niet etc...Na 2 uur zijn we weggegaan, zonder een moeder die eigenlijk niet wilde blijven maar in onze ogen moest.
Toen ik de vorige ochtend belde naar ziekenhuis om te vragen naar toestand vader kreeg ik het antwoord..Uw vader is een oude, vieze, verwaarloosde man!Heb nooit geweten welke verpleegster dat zomaar dacht te mogen zeggen tegen mij, maar wel aangekaart in het ziekenhuis. Een week zijn we niet op bezoek geweest bij mijn moeder , was beter van niet .Ook zijn we niet bij de rechtzaak geweest waar de vaststelling van de BOPZ is geweest. Na die week zijn we op bezoek geweest en ze was niet echt boos meer, maar wilde wel naar haar man.
Mijn vader heeft 2 weken in het ziekenhuis gelegen en ik heb de foto's gebruikt bij het zorggesprek om te laten zien dat hij niet voor huis kan zorgen en ook niet voor zichzelf , getuige de inhoud koelkast en hoe zijn lijf eruit zag.Geen reden tot opname oftewel alleen indicatie voor thuiszorg. De thuiszorg die een paar keer voor mijn moeder geweest waren wilde niet in de flat werken als eerst de GGD gecontroleerd had op ongedierte. Dit kostte een week voor die tijd hadden en hebben we pa dus in een zorghotel ondergebracht voor een week. Ik ben toen al wat gaan ruimen, o.a 6 bananendozen kunnen vullen met medicijnen. Ik kwam ook briefjes van apotheek tegen dat er geen medicijnen aangenomen werden, dus tijdens mijn vakantie was niet de eerste keer. Ook hoorde ik van buren en pedicure dat die het afgelopen jaar ook de huisarts gebeld hadden om te melden dat het niet goed ging met die oudjes. Ook heeft het Leger des Heils met een ploeg de flat schoongemaakt. Pa kon dus komen. Ik heb alles gewassen wat er te wassen viel en veel zooi verwijderd en ben verschillende keren over mijn nek gegaan wat ik achter gesloten deuren tegen kwam. Ook de vele aanmaningen schrok ik van, bleek bv zijn auto die ik zolang gebruikte niet verzekerd !
Pa kwam thuis , ik was er ook en had afspraken met thuiszorg en zorgloket voor huishoudelijke hulp gemaakt. Pa begon alweer tegen stribbelen zoveel uur poetsen in de week? Ja Pa!ook wassen en strijken etc..De volgende dag was ik er ook en vroeg me af hoelang het goed zou gaan, zo heeft hij de 2de dag de hele dag zijn bril lopen zoeken. De derde dag ging het dus fout , hij is gevallen, geen alarm , was niet nodig volgens huisarts.Is gevonden in de ochtend , niks gebroken dus ziekenhuis wilde hem niet. Dan crisisopvang en hij kwam bij mijn moeder op de crisis slaapkamer. Ma die na 3 weken daar ze zijn aardig meedraaide was meteen van slag en liep de hele dag achter de rolstoel van pa die iedere 5 minuten naar de wc wilde. De crisisslaapkamer moet vrij en mijn moeder heeft een permanente kamer gekregen en mijn vader een verdieping hoger een mega grote kamer op de revalidatieafdeling met eigen douche en wc. Grote onrust bij mijn ouders , ze willen bij elkaar op 1 kamer. Ze mogen overdag alles samen doen en sjouwen de hele dag heen en weer , mijn moeder laadt steeds kleren op vader zijn rollator (rolstoel hoeft niet meer) tussen de afdelingen. Thuis sliepen ze ook al jaren in aparte slaapkamers. Mijn moeder is doodsbang om alleen te zijn en paranoia en roept allerlei dingen zoals ik wordt mishandeld en ze halen hem steeds weg , ik wil weg met jullie mee etc....Mijn vader dreunt dan steeds het zelfde deuntje ; je zit hier namens een rechterlijke macht dus je mag niet weg. Het woord dementie kent hij niet, krijg het hem niet uitgelegd. Ze is dwars en obstinaat.Hij begint zelf ook licht dementerend maar is heel intelligent en heeft nu 2 geriatische testen ondergaan waar hij dan van zegt.. wat een lachertje 1+1 = en wie is de koning van Nederland vragen.
Mijn vader heeft dus een ZZPVV09b voor 3 maanden gekregen. Moeder heeft de indicatie ZZP05 ,BOPZ

Begin maart was de wens om een gecombineerde instelling voor beide te vinden , open/gesloten maar als pa geen indicatie krijgt wordt dat moeilijk, ook op een wachtlijst plaatsen voor aanleunwoning wordt moeilijk . Misschien dat hij kan meeliften op indicatie van ma , maar dan komt hij ook op gesloten afdeling , weet niet of hij dat aankan , de hele dag mijn moeder om zich heen, ik zie nu al dat hij er erg slecht uit ziet .Vorige week toen ik dat vroeg zei hij ; Nee ik wil niet ook op gesloten maar nu wil hij haar wel bij zich de hele dag. Ik vind het moeilijk en hoop snel met wat mensen te spreken die mij hierbij kunnen helpen en die mijn ouders nu meemaken in het verpleeghuis.Ik heb ook een baan dus dat is schipperen en moet een 50 minuten rijden om in verpleeghuis te komen en er zitten maar 24 uur in een dag.
Het is een heel verhaal geworden maar het is ook complex en steeds komt die film naar boven. Ik vind het zo jammer dat ik niet 2 jaar geleden wat harder gedramd heb om mijn vader te overtuigen en de huisarts vind ik nalatig geweest die had bij deze signalen toch echt over het woordje privacy heen mogen stappen vind ik .
Laatst gewijzigd door ramona r op 06 September 2016, 2 keer totaal gewijzigd.
ramona r
 
Berichten:
74
Geboortejaar:
1958
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor jostrol » 21 April 2014

Te triest voor woorden.
Ik weet niet hoe je bemoedigen.
Heel veel sterkte.
digitale knuffel voor je.
jostrol
 
Berichten:
619
Geboortejaar:
1952
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Niet (direct) betrokken

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 22 April 2014

Dag Ramona,

Geweldig wat een uithoudingsvermogen je hebt.
Inderdaad is in deze de huisarts de centrale figuur.
Hier gaat weer op: het is kwaad kersen eten met onwillige patiënten.
De huisarts verschuilt zich achter de rechten van de mens.
Maar ik ben het met je eens, dat hij niet erg hoog scoort in zijn inlevingsvermogen.
Maar ja daar schiet je niet veel mee op.
Je zult alle druk bij de huisarts moet leggen om uit dit duivels dilemma te komen.
Ik weet ook geen andere oplossing.
Sterkte.
leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1989
Geslacht:
Man

Berichtdoor ietjefietje » 27 April 2014

Vreselijk wat een verhaal. Maar dat je vader het woord dement niet begrijpt is natuurlijk kop in het zand van zijn kant uit, want je zegt zelf dat hij heel intelligent is.
Ik zit zelf met een moeder van 91 die ook alle hulp wegstuurt en waar wij dan nu alleen de boodschappen voor halen en de was doen en voor de rest reilt en zeilt het zo goed en zo kwaad. Laatst is ze weer gevallen, vorige jaar brak ze haar heup bij een val, en ze heeft nu een alarm, maar dat wil ze niet om haar nek. Nou ja, er valt niet tegen te praten. Ze ook verschrikkelijk doof maar wil geen gehoorapparaat, ontkent gewoon dat ze doof is en ik ben daar ook helemaal klaar mee, praat tegen haar en herhaal het nog es, maar ik ga geen 5 keer lopen schreeuwen, dan maar geen gesprek. Bezoekjes volgen hetzelfde patroon, de tv staat knoerdhard, en mijn moeder vertelt ons dezelfde verhalen die we elke week horen, voor de 682st keer. Ondanks dat ik mijn moeders was doe vervuilt het daar ook, truien worden week in week uit gedragen, de kapper bezoekt ze 1x per 3 maanden en tussendoor wordt dat haar niet gewassen. Gedoucht wordt er volgens mij ook niet meer. Als de huisarts komt, kraait ze dat ze ALLES nog zelf doet en zelf kan. De huisarts feliciteert mij dan met zo'n kras oudje! Nou ja, bij jouw verhaal is het allemaal een peuleschil, sterkte ermee!
ietjefietje
 
Berichten:
30

Berichtdoor ramona r » 09 Mei 2014

wat vermoeiend ietjefietje om steeds weer tegen die muur te lopen van een moeder die het allemaal beter weet maar het in jouw en onze ogen alleen maar eigenwijs en obstinaat en dwars is.Sterkte en veel geduld gewenst.
Hier komt er wat schot in de "zaak" van mijn ouders. Even een terugblik naar de laatste 3 weken. voor mijn moeder die nu dus een eigen permanente kamer heeft wat persoonlijke spulletjes meegenomen en neergezet. Nou , dat heeft weinig zin, want het kleine spul, fotolijstjes en beeldjes is allemaal verdwenen, het is of in haar handtas of tussen haar kleren of bij mijn vader op de kamer 'verstopt". Nog steeds zijn mijn ouders net 2 zwervers die de hele dag in het verpleeghuis sjokken tussen restaurant afdeling ma, afdeling pa en vice versa. Mijn vader vindt het nog steeds behoorlijk bureaucratisch dat ze niet in 1 kamer mogen slapen.Als ik zeg, jullie slapen al 20 jaar niet meer in dezelfde kamer zegt hij: ja maar je moeder is bang.Nee pa, jij maakt haar onrustig , toen jij hier nog niet was en ma 3 weken hier alleen was ging het best redelijk . Je moet ook een beetje proberen je rust te vinden etc.. ma klaagt over zere knieën omdat jullie de hele dag op sjouw zijn. Als ik iets wil regelen voor de was o.i.d zegt hij, ach laat toch , voor die paar dagen dat we hier nog zijn. Weer uitleggen dat ma hier voorgoed kan blijven en hij met een juiste indicatie ook , maar dat als de indicatie niet toereikend is voor verzorg of verpleeghuis hij gewoon weer naar huis gaat en ma hier blijft. Het wil er nog steeds niet in bij hem. Afgelopen maandag ben ik even op zijn kamer om wat kleding uit te zoeken als ik inde badkamer wat pillen in de wc pot zie drijven. Ik geef dit door aan iemand van personeel en die zal zorgen dat het bij de juiste persoon komt.
3 dage later bel ik met de afdeling om te vragen of er een notitie van gemaakt is en ik krijg te horen dat er meer medicijnen verstopt zijn gevonden her en der. Ik zeg noteren want dat kunnen we meepikken bij vaststelling indicatie. Ik maak een afspraak met deze VVE voor a.s zondag want dan moet ze werken, zodat we wat kunnen praten. Je vader is wel erg zorgmijdend , ja nogal zeg ik , ken je de zijn geschiedenis.. nee niet echt zegt ze.O.k we spreken af voor de zondag. Dan krijg ik die middag van haar mail dat het CIZ een toetsing gaat doen voor BOPZ , a.s maandag en ze nodigt me uit om daar bij te zijn . Ik denk ? BOPZ , en de ZZP indicatie dan? Dus ik bel het frontoffice voor opheldering , ja hoor zegt de dame, de uitslag van de geriatrische test , waar we zo met smacht op zaten te wachten, is binnen daar hebt u toch bericht over gehad . Nou dus niet zeg ik, ik weet van niks.Slordigheid ten top weer.Maar goed ze heeft een ZZP5 aangevraagd voor mijn vader en die BOPZ toetsing van het CIZ is schijnbaar standaard. Ze zegt dat ze probeert om er maandag ook bij te zijn. Ook geeft ze aan met een collega van een andere zorginstelling in de buurt contact gehad te hebben waar mogelijk plaats is voor mijn ouders , ik zeg ja maar ook voor ma BOPZ en voor pa verpleging zonder BOPZ? Ja , waarschijnlijk wel, ik zeg mooi warm houden dat adres. Zelf vind ik dat mijn vader nu nog niet (hoewel hij hard achteruit sukkelt)voor BOPZ in aanmerking komt maar wel veel zorg en controle nodig heeft. ik weet niet wat die toetsing inhoudt en of ik mijn zegje daar mag doen, ik zal het zondag nog eens vragen aan de EVVer , misschien dat die mij daarmee kan helpen. We wachten weer af...
ramona r
 
Berichten:
74
Geboortejaar:
1958
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor ramona r » 13 Mei 2014

Afgelopen zondag dus een gesprek met de EEVer van pa gehad en weer wat wijzer maar ook verdrietiger geworden want het blijkt dat mijn moeder dus regelmatig onder de blauwe plekken zit en er geen zekerheid is hoe ze daar aan komt. Ik weet dat mijn vader niet met dementie om kan gaan , ze is dwars en obstinaat en zal haar misschien aan de arm meetrekken maar verder.... Ook snapt de Evver niet dat zij niks van weet dat de uitslag test binnen is omdat dat niet in de reportage terug te vinden is, maar goed als het CIZ morgen de BOPZ toetsing n.a.v de ZZP5 aanvraag gaat doen zal zij er ook bij zijn en mijn pa en mijn broertje en ik en natuurlijk vertegenwoordiging van CIZ. Ook vraagt de Evv-er aan mij of mijn vader Alzheimer heeft, ik zeg he???? dat vraag je aan mij? Ja het is een revalidatieafdeling waar niet per definitie dementen verblijven maar toch , ze weet dat er een test gedaan is etc....Even later lezen we een ander rapport van de psychologe intern en daar staat diagnose Alzheimer.
De dag erna dus weer naar het tehuis voor BOPZ toetsing, aanwezig mijn pa , ciz dame, broertje , Evver en mijn ma en niet te vergeten mijn hond die steeds mee gaat zodat ik niet op de tijd hoef te letten omdat ik ook een eindje moet rijden en het vaak combineer met een bezoek aan huis ouders om te ruimen, post etc. mijn vader geeft antwoord op de vragen van de Ciz dame wat hij van de hele situatie vind en geeft weer aan dat hij het belachelijk vind dat er uit die kinderachtige test uitgemaakt wordt wat er met hem gaat gebeuren etc. Hij wil gewoon graag uit deze luxe gevangenis weg met mijn moeder en ergens een appartementje met zorg. op de vraag wat hij er van zou vinden dat hij niet uit het huis zou kunnen zonder familie of verpleging (BOPZ) zegt hij .. Als het niet kan zoals het moet dan moet het zoals het kan. Het vraaggesprek met mijn vader met de ciz dame zou eigenlijk 30 minuten duren maar het is 1,5 uur geworden omdat we ook wilde weten wanneer we uitleg en uitslag te zien, horen kregen van de test zoals beloofd zou deze in het verpleeghuis gedaan worden zodat we niet weer naar het ziekenhuis hoefden daarvoor. Toen is de psychologe erbij gekomen en die wilde dat niet doen omdat zij die test niet zelf afgenomen had, wij zeiden ja maar dat is afgesproken tussen het zieken en verpleeghuis. Ook wilde de Ciz dame de uitslag op kopie, de psychologe had er moeite mee om die af te geven . De Ciz dame beloofde de boel snel af te ronden.
Toen ik thuis was ging de telefoon, de psychologe, ze had contact gehad met ziekenhuis en die zeiden dat wij gezegd hadden dat we geen uitslag hoefden.. wat een onzin dan gaan we toch ook geen spoedbehandeling aanvragen.Het ziekenhuis had mijn broertje zelf benaderd over afzegging van de afspraak van de uitslag , die dan pas op 12 juni zou zijn en als het verpleeghuis de uitslag zou behandelen was die eerder en nu speelden ze bal weer naar ons. GRRRRR! Broertje bellen met ziekenhuis en die zouden bellen met het verpleeghuis zodat die zoals beloofd de uitslag zouden toelichten.
Maar nu....al bericht van het CIZ, n.a.v aanvraag en gesprek gisteren Indicatiestelling van pa is rond ZZP5 en BOPZ. ZZP5 prima maar een BOPZ voor pa, hmmm weet het niet .
Maar goed op zoek naar een echtparen kamer , de mensen in verpleeghuis noemen het steeds een appartement maar ik vind dat een verkeerd woord als het alleen slaapkamer is met een 2 persoonsbed.Ga dus niet alleen in de regio van ouders zoeken maar ook elders. Wordt vervolgd.
ramona r
 
Berichten:
74
Geboortejaar:
1958
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor onderzoeker30 (vrijwilliger) » 13 Mei 2014

Dag Ramona,

Wat een dramatische fouten zijn er gemaakt.
In het tehuis (kleinschalig wonen) van mijn vader heeft een echtpaar het slim aangepakt. Ze hebben 2 naast elkaar liggende kamers gekregen en 1 ingericht als woonkamer en de andere als slaapvertrek. Tussen de kamers ligt een gedeelde badkamer, wat je vaak tegenkomt bij kleinschalig wonen. Hoop dat het je lukt iets heel geschikts te vinden en dat je ouders meer rust krijgen.
Hartelijke groeten en heel veel sterkte!
onderzoeker30 (vrijwilliger)
 
Berichten:
1029

Berichtdoor ramona r » 13 Juni 2014

even hier de link naar waar ik schreef dat ik op zoek was naar een ander verpleeghuis, omdat pa dat wil en hij nog in het beginfase van Alzheimer zit..
http://www.alzheimer-nederland.nl/hulp- ... jacht.aspx

ik heb toch nog wat rondgebeld en kwam nog 1 huis tegen maar ben niet wezen kijken. Ben in de week dat mijn vader zei ik wil meer opties op bezoek gegaan en trof mijn vader alleen. Hij begon zelf over het huis wat we bezocht hadden en dat hij nog een keer wilde kijken want hij had wat vragen. Deze vragen kon ik ook beantwoorden en toen zei hij zullen we dan maar daar naar toe. ik zei nog ik heb nog een huis gevonden met een woon slaapkamer , met een tuin waar je in mag maar ik heb het niet gezien. Nee laat maar we gaan naar ONO. Ik kreeg aan het eind van de middag(donderdag) de medisch maatschappelijk werker die ons al rondgeleid had aan de telefoon en het balletje zou gaan rollen.
Dinsdag weer aan het werk en mijn telefoon bij me in de buurt, klanten , die ik allang ken even uitgelegd waarom ik de telefoon bij me had en ja hoor om 10.00 de medisch maatschappelijk werkster van het toekomstige verpleeghuis, ONO. Even gebabbeld en ze heeft mij tussen de middag teruggebeld voor afspraken. Vandaag is ze naar mijn ouders gekomen en ik was daar ook. Ze heeft zo een goede indruk gekregen van mijn ouders. Toen ik aankwam zat mijn vader alleen in de hal, hij en ma hadden behoorlijke ruzie gehad . Je kunt er niks mee afspreken zegt hij en ze werkt als een rode lap op mij .....aldus pa over ma.
Dit kwam er ook uit , uit het gesprek met beiden en de mmw . Mijn moeder zegt ook ga jij maar en laat mij maar
hier etc maar een 30 minuten later is ze boos dat hij weg is.. . De mmw heeft ook een gesprek op afdeling gehad hoe het e,e a verloopt en de conclusie getrokken dat het niet verstandig is om ze beiden op 1 slaapkamer te zetten. We waren waren er in beginsel van uit gegaan , samen op een kamer mocht het niet lukken dan uit elkaar ( ze slapen thuis ook al 15 jaar apart) Ze is zeker 2 uur aanwezig geweest en heeft een oordeel kunnen vellen. Ik heb mijn vader zijn haar even wat netter gemaakt en wat kleding vast ingepakt zodat dat morgen niet hoeft allemaal. Om 14.30 ben ik nog naar ONO gegaan met broertje en met wat kleding alvast. Daar hebben we besloten om mijn ouders wel op dezelfde afdeling te zetten maar mijn vader een 1 persoons kamer , die redelijk groot is en waar we wat spulletjes kwijt kunnen en mijn moeder een gang verder op een 2 persoonskamer met een andere vrouw. Ik heb mijn oudste broer verzocht om vanavond de spullen die ik in de flat klaargezet heb, alvast te brengen naar de kamer van pa, zodat die een beetje aangekleed is als hij daar komt. Heb mijn jongste broer laten regelen dat hij morgenochtend ook erbij is zodat ik niet alles alleen hoef te sjouwen, zijn toch nog wat koffers en rollator, wat persoonlijke dingen , lektuurbak etc. En Charlie de hond, neem ik weer mee, hoef ik niet zo op de klok te kijken.
Ben benieuwd hoe de reactie zal zijn , geen 2 persoonskamer voor mijn ouders......
Oja, kreeg nog 2 brieven mee in het huidige verpleeghuis, 1 voor mijn moeder en 1 voor mij. Van de gemeente Arnhem waar ik mijn moeder in heb moeten laten schrijven toen ze een eigen kamer in het verpleeghuis kreeg. Een brief voor ma dat ze nu daar in geschreven staat en 1 voor mij, ik sta nu ook ingeschreven op het adres van het verpleeghuis!!!!
Ik heb nl. n.a.v een telefoontje van een ambtenaar de gegevens opnieuw moeten sturen omdat er 1 ding mistte, denk dat het daar fout gegaan is. Heb gebeld maar duurde en duurde maar..... Heb gezegd bel maar terug áls jullie het uitgezocht hebben voor. 15 cent per minuut... Niks meer gehoord .



Re: mijn ouders

Berichtdoor ramona r » do 12 jun 2014, 23:06
vanmorgen op tijd dus op naar Heijendaal , pa had zijn koffer al ingepakt nog wat toiletspullen uit zijn eigen badkamer geplukt en naar de afdeling van ma waar inmiddels broertje lief ook gearriveerd was. Daar stond haar koffer ook al klaar met kleding die ik nog niet weggebracht had gisteren. Wel alle persoonlijke dingen nog bij elkaar zoeken en het kastje boven de wastafel leeghalen . Daar vond ik in een washandje met wat chocolaatjes maar ook de mobiel van mijn vader waar iedereen zich rot naar gezocht heeft , het abonnement hadden we , na blokkade ook opgezegd. Ik heb het niet tegen pa verteld dat ik de telefoon nu gevonden heb.
Ik had op beide afdelingen een traktatie afgegeven en na nog wat handtekeningen gezet te hebben en mijn moeder wat verzorgsters geknuffeld had zijn we gegaan. Ik de oudjes en Charlie en wat koffers in onze auto en broertje de rollator en wat klein spul in zijn auto.Pa vroeg nog wat zullen we nu doen 1 kamer of 2 nou pa dat hebben wij gisteren al bedacht , zus en zo. Ok en waar is dan het keukenblok....weer uitleggen , alleen slapen op de kamers etc...de rest in de huiskamer , net als hier.
Aangekomen op O.N.O om 11.00 alvast 2 koffers mee , later haalt broertje de rest. We worden ontvangen en gaan eerst een gesprek aan met verpleegarts , en 2 verzorgende . Pa maakt wat spitse grapjes en op een gegeven moment heeft de arts het over het lopen en ik zeg dat gaat best wel goed nu met rollator , maar pa wil zonder rollator gaan lopen , ok misschien wat fysio dan etc. Arts vraagt ook wat voor klachten hij verder heeft en hij zegt nou mijn tenen krullen, de arts gaat er serieus op in en broertje en ik moeten natuurlijk lachen want pa vertelt het zo serieus , ok zeggen wij u leert hem nog wel kennen en zijn grapjes ook.
Dan nog over reanimatie , het beleid daar is gewoon geen reanimatie, pa was het daar niet mee eens ,waar leven is is hoop. Arts uitleggen dat dat leven dan vaak heel weinig meer voorstelt etc, hij weer heeft u dan een glazen bol etc....Maar goed dan naar de kamers en manlief had al gezegd bereid je voor op het onverwachte en inderdaad , ik had verwacht dat pa zou sputteren dat ze niet bij elkaar konden slapen maar hij was zeer content met zijn kamer waar de avond ervoor mijn oudste broer na mijn drammen van gisteren toch de spullen opgehaald had en daar neergezet. Toen naar de kamer van ma die snapte er niks van dat er nog een bed stond waar dan een andere mevrouw in zou slapen etc, en dat was toch niet de afspraak, ze zouden een 2 persoonskamer krijgen etc....Terug naar de woonkamer waar ik ze aan een tafel gezet heb en er eten gebracht werd , inmiddels 12.15. Ik zeg ik ga Charlie even uitlaten en kom zo terug.
Ze zaten aan een tafeltje met zijn 2 en en keken mooi naar buiten de tuin en bos in. Er is ook een balkon daar.
Ik kom terug en dan gaan we naar de kamers eerst kamer van pa , waar ik ma in een stoel plant die we van thuis meegenomen hebben en ze gaat even de foto's bekijken die we in de vensterbank gezet hebben . Pa pakt steeds alles terug wat ik weg leg etc. Moet met geweld zijn schoenen uit laten doen want de hele onderkant zit los, levensgevaarlijk.
Zijn kleren doe ik terug in de koffer en geef deze af zodat deze ook gemerkt kunnen worden.
Dan kamer ma, zeg tegen pa blijf jij maar even hier en zet de spulletjes neer en in de toilettas etc.. We moesten wennen dat als je de deur dichttrekt van een kamer deze in het slot valt en niet zonder sleutel van buiten open te maken is. Pa loopt nl. steeds tussen de kamers en ik had sleutel gekregen even en kon steeds open doen. Dan ook ma haar kleren afgegeven. Dan begint ma dat die hond eruit moet , plassen en de tuin in etc... dus we gaan naar beneden in de tuin zitten en ik regel wat te drinken.
Ma is boos dat ze helemaal niet mee wilde ja een dagje en meer dingen roept ze zoals: had hem laten gaan en mij daar gelaten maar ook ik wil bij hem op de kamer etc..., doodsvermoeiend en ik ken de weg niet en de stoelen zijn hard . Ik zeg dat ik naar huis wil gaan het is tegen 15.00 en of ik ze terug moet brengen , nee pa vogelt het wel uit waar ze moeten zijn om terug te komen. Ik beneden even gewaarschuwd dat ze boven daar en daar thuis horen als ze het niet meer weten. Heb het pa wel in zijn boekje op laten schrijven. Hij heeft al zolang als ik hem ken een notitieboekje in zijn overhemdzakje waar hij alles in opschrijft. De boekjes heeft hij een grote voorraad van , die zijn van zijn vroeger werk , drukkerij vita nova. Maar goed ik ga weer naar boven om te zeggen dat ik wegga en besef dat mijn ouders dus nu helemaal geen kleren hebben ook geen nachtgoed en ondergoed omdat de kleren die ik gisteren bracht nog niet terug zijn van het merken en ik de rest meegegeven heb een uur daarvoor. Waar kan ik iets gaan kopen? Ja zegt de helpende we hebben ook een kast met kleding van voormalige clienten. Ik ga mee en zoek 2 onderbroeken en voor ieder wat nachtgoed uit en leg dat op de bedden en vertrek.

Zit op de bank net, 19.30 ...telefoon verzorgende van verpleeghuis, pa boos en ze kan hem niet kalmeren. Dus ik een poging gedaan. Het ging om een principe kwestie zegt pa die ik aan de lijn krijg. In dit verpleeghuis vallen de slaapkamerdeuren in het slot en kun je er niet in zonder sleutel, dus pa wil sleutel, ik vond dat gisteren ook raar maar dacht het zal wel gaan werken en dan moet hij de deur maar wat open laten staan . Een sleutel kan hij niet krijgen etc. Maar zegt hij ik huur en betaal de kamer etc...ik zeg pa maandag gaan we regelen dat jij in je kamer kunt wanneer jij wilt, zet voor nu even iets tussen de deur, een schoen ofzo. Ok , ik krijg verzorgster weer en zij zegt dat ze het slot zo gedraaid heeft dat hij erin kan vanaf buiten, ik pa weer en zeg dat... Oh dat heeft ze niet gezegd, wel dus maar goed ik krijg mijn moeder nog aan de lijn die des duivels is en oja kom je zondag , nou dan neem je mij toch zeker mee etc...ik probeer een ander onderwerp ....hoop dat ze snel wennen.pffff....
Laatst gewijzigd door ramona r op 13 December 2014, 1 keer totaal gewijzigd.
ramona r
 
Berichten:
74
Geboortejaar:
1958
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor ramona r » 15 Juni 2014

, heb nu al een paar keer , ook gisteravond telefoon gehad van pa uit het nieuwe verpleeghuis, klaag zang over het e.e.a . Vrijdag heb ik het kunnen sussen en gisteravond kreeg ik ma aan de telefoon dat als ik morgen kwam haar mee moest nemen want dit was niet afgesproken en nog meer. Dit verhaal van ik wil weg was 3 maanden geleden ook, dat bedoel ik. Maar nu heeft pa ook nog spatjes, gisteren kwam de krant maar niet en is hij woedend met zijn stok op verschillende ramen gaan slaan. Ik hoorde dat en heb gezegd geef een krant van gisteren.zo geschiedde. Ik heb abonnement krant opgezegd , wel nog even doorgeschakeld naar huidig adres maar pa hoefde de krant niet meer zei hij. In dit huis hebben ze ook krant dus abonnement hoeft niet persee, maar de bezorging is wat later . Hij was naar receptie gegaan , hier kan hij eigenlijk niet komen , is met code, maar toch gelukt, hij is nog redelijk aanspreekbaar en af en toe helder en gehaaid en was daar stennis gaan maken. Gisteravond wilde hij gewoon dat ik hem gerust stelde, en dat hij ma niet aan kon. Etc...
Vandaag op bezoek , eerst even gepraat met de EVV er , pa had ma dus geslagen , hij snapt nog steeds dat ma dement en ziek in haar hoofd is, ze waren op mijn verzoek naar de kerkdienst geweest vanmorgen en bij het ontbijt zi jn het net twee tortelduifjes zei ze. Ze kunnen niet met en niet zonder elkaar.
Vanmiddag op bezoek, mijn moeder in alle staten. Liep met haar schoen in een zak en geen stijl dat ze daar was, ze wist van niks en heel boos. Ad ( mijn man) heeft haar meegenomen en is ergens gaan zitten met haar en ik kreeg telefoon van hem, doe rustig ik zit daar en daar en gaat goed. Ik ondertussen bij pa op zijn kamer zijn koffer weer uitgepakt , deze stond klaar om te vertrekken. Hij liet dit gelukkig rustig toe en hielp mee. Ondertussen nogmaals proberen uit te leggen hoe het zit. De lege koffers ergens weggezet en toen naar ma, Ad en Charlie die in de tuin zaten inmiddels. Wt gedronken samen en toen kwam broertje met gezin en zijn wij gegaan. Ik ben nog naar afdeling gegaan om koffers te halen om ze mee te nemen zodat ze uit zicht zijn. Ad vertelde dat ma op pa aan het schelden was, maar toen we samen in de tuin zaten en pa en ik even uit het zicht gingen was ze weer aan het vragen waar is hij nu en hij komt toch wel terug etc....
Echt even een deja vu van 3 maanden terug bijna
ramona r
 
Berichten:
74
Geboortejaar:
1958
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor ramona r » 16 Juni 2014

Kreeg gisteren mail van boven buren van mijn ouders die op vakantie zijn , met de vraag hoe het e.e.a ging.
De buurvrouw schrijft o.a dit:
Als ik je verhaal lees, dan kan ik allereerst maar een ding doen en dat is je van hier heel veel sterkte wensen!
Mens wat een drama.....
Met één ouder zoiets ervaren is al erg, maar dan met twee tegelijk, vreselijk voor jou! En voor hen ook natuurlijk! Tja dan kom ik bij hen!
De agressie (onmacht)van je Pa was ons al bekend van enige maanden vóórdat ze uit huis werden geplaatst. Je moeder had toen opeens een flink blauw oog. Toen ik haar er op de hal naar vroeg was haar reactie, ontkenning, maar grote angst dat je vader zou merken dat we samen spraken. Ze kloof haar nagels van de zenuwen. Ze was sterk vermagerd en trilde als een espenblad. Voor mij was het dus duidelijk, dat ze zich geneerde. Ik kon echter toen niets doen, want we hadden met niemand van jullie contact. Ik vertel je dit, zodat je weet dat dit voor beiden echt de beste oplossing is én omdat ik ook de andere kant van het verhaal begrijp .....(ik herken t van mijn eigen vader, zelfde generatie en aandoening) Je vader was/ is handelt uit onmacht. Hij wil de controle houden, uit angst anders zichzelf kwijt te raken. Maar ja daarom niet minder erg voor iedereen. Jullie hebben er wijs aan gedaan hen in O&O te plaatsen. Ze houden van t groen en zullen met een paar weekjes zeker gewend zijn.
Wij gaan een keer bij je ouders op bezoek als jij op vakantie bent, daar mag je op rekenen!!



Wat hebben wij een hoop niet geweten .
ramona r
 
Berichten:
74
Geboortejaar:
1958
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie




cron