Schuldgevoel

Beschrijf hier je eigen verhaal of plaats je gedicht

Schuldgevoel

Berichtdoor Nora » 14 Juni 2014

Mijn moeder woonde jaren alleen, was blij met haar leven. Voelde zich vrij, kon gaan en staan waar ze wilde. Ikzelf , haar dochter en vrijgezel ging elke dag bij haar langs. Nam haar elk jaar mee op vakantie. Ze zat mij nooit in de weg. We konden het altijd goed vinden samen. Zo'n 3 jaar geleden begon ze vergeetachtig te worden.
" zou ik dement kunnen worden?" vroeg zij mij wel eens. Ik vertelde haar met volle overtuiging dat dat vast niet ging gebeuren en dat het bij de leeftijd hoorde. (86).
" maar toch zeg ik het maar tegen je.....ik ga niet naar een bejaardenhuis!!!" Nee ma, zal niet nodig zijn, zorg ik voor. ......

3 jaar lang heb ik moeten aanzien hoe haar geheugen verder achter uit ging. Als enige mantelzorger begon ik steeds beter te snappen hoe zwaar dit was. Hoe geduldig ik altijd op werk was hoe snel ik dit bij haar verloor, om mij daarna weer schuldig te voelen. Het geregel ging van start: geriaters, Casemanager, op den duur 4 x dgs thuiszorg. Met de laatste veel in de clinch gelegen, zeker in het begin. Ze lazen de rapportage niet goed, wisten de afspraken niet, veel vreemde gezichten, slechte benadering. Nee, men kon niet omgaan met het gedrag. Met als gevolg een boze oude vrouw die niet geholpen wilde worden. Wanneer ik de kans had douchte ik haar zelf. Met een lolletje kreeg ik het voor elkaar. Ik denk dat het een half jaar geduurd heeft toen een aantal medewerkers er mee om konden gaan.

Ondanks al mijn inzet en die van de thuiszorg werd de situatie steeds onveiliger. Ze verdwaalde, ging dwalen en werd door de vreemdste mensen thuisgebracht. 3 tot 4 maal op een dag ging ze naar buiten, heerlijk vond ze dat, lopen naar de winkels. Al had ze geen cent in haar portemonnee, ze wilde weg. Al vergat ze dat ze meerdere keren weg was geweest liep ze weer buiten. Gelukkig goede buren die haar in de gaten hielden. Op haar manier vond ze het heerlijk zo. De thuiszorg begon haar echter steeds vaker niet thuis aan te treffen. Ze liet vaker de voordeur open, viel op straat en ging zelfs bij vreemde mensen aanbellen omdat ze weer eens haar sleutel was vergeten. Ze belde mij elke avond , soms 5 x met dezelfde vraag of ze langs mocht komen en of ze bij mij op de bank mocht slapen. De desoriëntatie groeide en groeide.

Het werd onveilig en moest haar op laten nemen in het verpleeghuis. Ze is daar nu een maand en zit ik met een gigantisch schuldgevoel. Ze is ondanks de alzheimer zich bewust dat ze is opgesloten. Niet meer dagelijks wandelen, niet meer weg kunnen, afhankelijk zijn van je dochter om naar buiten te kunnen. Zelfs de balkondeur mag niet open als er geen toezicht is. Ze kreeg ruzie met een medebewoner en is tegen de grond geduwd. Ze roept weg te willen lopen, ze is zo vreselijk boos op mij, na een maand is dat nog niet minder. Hartverscheurend voor haar en voor mij. De mooie band die we hadden is weg.
Elke dag ga ik naar haar toe met pijn in mijn buik. Hoe tref ik haar aan, hoe doet ze tegen me, wordt ze boos, huilt ze, draait ze haar gezicht om wanneer ik haar een zoen wil geven....en elke dag neem ik haar mee naar buiten waar steeds weer dezelfde vragen komen: is mijn huis er nog, wanneer kan ik terug, waarom heb je mij hier gestopt, wat heb ik verkeerd gedaan, wat heb ik jou misdaan. En zo moet ik elke dag weer naar huis.

En in mijn omgeving verteld men dat ik geen schuldgevoel hoef te hebben , dat de boosheid niet naar mij is etc etc. Maar waarom voel ik dat dan niet zo.
Als iemand daar een antwoord op heeft hoor ik het graag.

Nora
 
Berichten:
1

Berichtdoor jostrol » 15 Juni 2014

Nora, goed dat je je verhaal vertelt, ook al doet het zo'n pijn doordat je je schuldig voelt.
Ik kan wel zeggen, voel je niet schuldig, het is een machteloos gevoel dat je nu hebt.

Je hebt alles gedaan wat je kon, maar je kan geen 24 uur veiligheid bieden op afstand.
Natuurlijk voelt je moeder zich opgesloten, zij voelde zich vrij om te wandelen, had door geen ziekte inzicht door dat ze niet meer wist waar ze woonde of vergat een sleutel.
allemaal zaken waardoor ze niet meer alleen kon zijn/wonen.

Een gesloten deur niet uit kunnen is het allerergste wat ieder mens ervaart die ergens heen wil gaan.
Zij beseft niet dat dit veiliger is voor haar.
Zij ziet het als een hindernis, helaas verbind ze dit wel met jou waardoor dit haar overkomt.

Ik weet geen troostwoorden voor je,
ik hoop dat je moeder gauw het weer fijn vindt dat je komt en 'vergeet'dat ze een andere woning had. maar deze kamer weer als haar thuis gaat voelen.



jostrol
 
Berichten:
619
Geboortejaar:
1952
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Niet (direct) betrokken

Berichtdoor ramona r » 21 Juni 2014

Heel herkenbaar wat ik hier lees, en onthoud 1 ding degene waar iemand het meest van houd, daar wordt het meest op gescholden. Volhouden en proberen haar met een glimlach tegemoet te treden.
ramona r
 
Berichten:
74
Geboortejaar:
1958
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor onderzoeker30 (vrijwilliger) » 22 Juni 2014

Dag Nora,

Die worsteling krijg je wanneer je één van je ouders naar het verpleeghuis brengt.
Neem maar aan dat je moeder ook niet meer keurig bij een stoplicht zou wachten op het groene licht. Er kunnen dan hele gevaarlijke situaties ontstaan, dat wil je ook niet op je geweten hebben. Het blijft aangrijpend dat je moeder daar nu zit, ze zal alleen wel steeds meer 'wennen'. Een alternatief is er ook niet, dan zou je haar in huis moeten nemen met alle gevolgen vandien, zoals het opzeggen van je baan etc. Op den duur houd je dat zelfs niet vol.
Met ernstig dwaalgedrag (zonder partner in huis), moet er zoveel controle zijn, dan red je het niet meer met een gps-systeem en thuiszorg. Ze kan ook middenin de nacht gaan dwalen en de deur open laten etc.
Nu is je moeder wel vaak boos, maar later zal ze blij zijn als je komt. Je doet het eigenlijk geweldig, dat je zo vaak met haar gaat wandelen is ook goed voor haar geest. Het is een vreselijke ziekte en als mantelzorger lijd je net zo hard mee, zorg daarom dat je zelf ook wat ontspanning krijgt anders wordt het allemaal erg zwaar.
Je kunt nog vragen aan de verzorging wat je moeder zoal doet overdag en of ze haar meer willen betrekken bij activiteiten (bijv. muziektherapie), dan heeft ze afleiding.
Heel veel sterkte, groeten
onderzoeker30 (vrijwilliger)
 
Berichten:
1045

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 23 Juni 2014

Dag Nora,

De vraag die jij ons voorlegt is een duivels dilemma.
De situatie waar het omgaat is namelijk onomkeerbaar.
Je zult, net als ieder van ons die in dezelfde situatie komt te verkeren e.e.a. een plaats moeten geven, want er is geen weg terug.
Ik heb zelf op een gegeven moment mijn vrouw naar een verpleeghuis moeten laten gaan.
Zij had in haar Alzheimer een behoorlijk verstoord Dag/nachtritme.
Ik heb er bijna een jaar tegen gevochten, wilde tot het einde niet toegeven, maar op een gegeven moment stortte ik lichamelijk in.
Ik heb het geluk dat ik niet al die vragen die jij krijgt op mij afgevuurd krijg, maar het schuldbesef is er.
Ik ben nu een half jaar verder en het proces gaat door, derhalve komt er heel langzaam
een acceptatie bij mij.Overigens ben ik nog lang niet hersteld van de roofbouw die e.e.a. heeft teweeg gebracht. Maar dit terzijde.
Het is verschrikkelijk, afscheid bij het leven.
Heel veel sterkte.
leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor Moeder van 2 kinderen » 21 Juli 2014

Hallo Nora,

Het is allemaal zo ontzettend herkenbaar wat je schrijft. Mijn vader woont nu een jaar in het verpleeghuis in het begin had ik ook heel erg last van schuldgevoelens kwam mezelf er zo in tegen dacht steeds wat heb ik hem aangedaan om dan vervolgens tot het besef te komen dit was het beste voor mijn vader hier zit hij veilig zelf kon ik hem dat niet meer bieden en daarbij kon ik niet anders als ik mijn vader nog langer thuis had laten wonen dan was ik er zelf aan kapot gegaan zowel lichamelijk als geestelijk raak je helemaal uitgeput, maar je verstand en gevoel botsen zo met elkaar dat is zo verschrikkelijk.

Ben nu nog steeds bezig om overeind te krabbelen, maar ik merk wel dat ik stap je voor stapje weer vooruit ga.

Heel veel sterkte
groet Christina






Moeder van 2 kinderen
 
Berichten:
62

Berichtdoor anthony4000 » 23 Augustus 2014

"Nee, men kon niet omgaan met het gedrag. Met als gevolg een boze oude vrouw die niet geholpen wilde worden. Wanneer ik de kans had douchte ik haar zelf. Met een lolletje kreeg ik het voor elkaar. Ik denk dat het een half jaar geduurd heeft toen een aantal medewerkers er mee om konden gaan."

Precies mijn moeder zij verzorgt zich ook niet goed. Maar dat schuldgevoel kan ik begrijpen. Mijn moeder praat me dat (bewust/onbewust) aan. Als ze zich alleen voelt dan zegt ze dat ze jaren voor me heeft gezorgd en ik nooit langskom... En dat ze alleen slaapt en onveilig voelt en vind dat ik haar moet bewaken helemaal nu mijn vader er niet meer is. Ze claimt me als ware. Ik heb het hier ook moeilijk mee ben er zelfs voor bij een psycholoog...maar die zegt dat het normaalste zaak van de wereld is en 50% van bevolking dit probleem heeft. Iedereen moet een juiste copingstrategie vinden. En de juiste heb ik nog niet gevonden....

Hoop dat jij de juiste vind en blijf assertief!
anthony4000
 
Berichten:
25
Geboortejaar:
1969
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 24 Augustus 2014

Anthony,

Het zal toch niet zo zijn dat dit het ene is wat jouw Psycholoog te melden heeft.
Als dat zo is zou ik hem er toch eens nadrukkelijk op wijzen dat jij niet voor niets bij hem komt en het minste wat je toch mag verwachten is dat hij je oplossingen aanreikt.
Ik raak enigszins in de war door de verschillende namen waaronder ik meen dat je schrijft.
Het kan ook vermoeidheid mijnerzijds zijn hoor.
Sterkte.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor Silly » 24 Augustus 2014

Ehhhh volgens mij moet die psycholoog jou op het spoor van voor jou de juiste coping strategie zetten, toch?
Of gaat hij daar de volgende sessie op in?
Silly
 
Berichten:
8

Berichtdoor fruitje » 28 Augustus 2014

Dat schuldgevoel ken ik,maar er is iets wat mij(en mijn moeder)heeft geholpen:Het bedenken van een activiteit die ze prettig vindt.Voor mijn moeder was dat een warm ontspannend bad(extra,niet in de plaats van de douche)omdat ze altijd gek op water en zwemmen was.De ontspanning die dat geeft werkt nog een tijd door en ik heb het gevoel dat ik toch nog iets voor haarzelf doe,iets dat verder gaat dan het doen van haar was.
Verder is er een(schrale)troost:Als het dementieproces vordert zal ze zich haar situatie steeds minder bewust zijn.Mijn moeder herkent mij nog wel,maar niet meer als haar dochter en boosheid komt steeds minder vaak voor.Als ik zelf opgewekt ben is zij dat ook,heb ik gemerkt...Alleen moet je je daar steeds opnieuw toe zetten...
fruitje
 
Berichten:
4
Geboortejaar:
1951
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie




cron