Schuldgevoel

Beschrijf hier je eigen verhaal of plaats je gedicht

Re: Schuldgevoel

Berichtdoor anthony4000 » 29 Augustus 2014

"Als dat zo is zou ik hem er toch eens nadrukkelijk op wijzen dat jij niet voor niets bij hem komt en het minste wat je toch mag verwachten is dat hij je oplossingen aanreikt."
Nee, er zijn in mijn ACT therapie honderden copingsstrategieen, maar voor iedereen is het anders. Ik ben steeds bij elk probleem samen met hem een juiste te kiezen of te bedenken. En voor me moeder is een geval apart...dat is nieuw voor mij.

"Ik raak enigszins in de war door de verschillende namen waaronder ik meen dat je schrijft."
Mijn oude naam anthony68 is niet meer in gebruik door de admin verwijderd dus moest een nieuwe aanmaken had te maken met omzetten forum?! Dus ik ben nog steeds dezelfde hoor :)

"Het bedenken van een activiteit die ze prettig vindt.Voor mijn moeder was dat een warm ontspannend bad(extra,niet in de plaats van de douche)omdat ze altijd gek op water en zwemmen was.De ontspanning die dat geeft werkt nog een tijd door en ik heb het gevoel dat ik toch nog iets voor haarzelf doe,iets dat verder gaat dan het doen van haar was."
Dat lijkt me een goede copingsstrategie, mijn moeder wil maar niet in bad. Maar ze zegt altijd als ik vraag of ze gedouced heeft dat ze dat gedaan heeft. Maar de handdoeken zijn droog zeg ik dan...

"...Alleen moet je je daar steeds opnieuw toe zetten..."
Dat is moeilijk, ik ken het, ik heb hetzelfde met haar sociale coping die steeds in herhaling valt. Zo leer je van elkaar, bedank!
anthony4000
 
Berichten:
25
Geboortejaar:
1969
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor jannieka » 29 Augustus 2014

Hallo Nora, ik ga iets geks zeggen dat ik onlangs heb ervaren: je geeft je moeder een grote kans!

Het lijkt alsof je haar opsluit en beperkt maar door haar ''op tijd'' in het verpleegtehuis te laten wonen, krijgt ze de kans om er te wennen! Mensen met dementie kunnen niet veel meer leren en nieuwe dingen zijn moeilijk. Door niet eindeloos met je moeder te blijven tobben in haar vertrouwde omgeving maar haar naar haar veilige omgeving te laten gaan terwijl ze nog kan tegensputteren en debatteren ( en dus nog heel wat besef heeft!)....kan ze wennen....en dat is HEEL ERG nodig!! Want in een later stadium zal ze die omgeving als bekend moeten herkennen...als ze verder weg is en nog meer of vaker gedesorienteerd.

Ik maakte het vorige week weer mee: mijn schoonmoeder, al jaren woont ze in het verpleegtehuis. Ze herkent niemand en onthoudt niets. En bij mijn laatste bezoek haalde ik haar op uit een haar onbekende huiskamer ( haar ''eigen'' huiskamer was eventjes niet beschikbaar). Ze was TOTAAL gedesorienteerd, wist helemaal niets, wilde helemaal niets, herkende me niet enz enz. We zijn naar haar eigen kamer gegaan waar ik heel langzaam aan alle dingen benoemde...en zo viel alles weer op zijn ''plaats''. Toen we over haar ''eigen'' gang liepen, naar haar ''eigen'' huiskamer, alle dingetjes opnoemend die ze tig keer per dag tegenkomt, toen kwam ze terug op aarde.

Voor de veiligheid, voor de zorg, we ontkomen niet aan een opname......als je dit verhaal in je achterhoofd houdt, kan je misschien iets beter tegen het verdriet en de verwijten van je moeder. Wees maar gewoon eerlijk tegen haar en vertel over haar Alzheimer en dat jij het je heel goed voor kunt stellen dat ze zich verdrietig en boos voelt maar dat jij ook verdriet hebt. Dan kan ze vanuit die erkenning misschien even rust nemen. vriendelijke groeten, Jannieka
jannieka
 
Berichten:
363




cron