Help! Wij willen papa zolang mogelijk thuis houden

Beschrijf hier je eigen verhaal of plaats je gedicht

Help! Wij willen papa zolang mogelijk thuis houden

Berichtdoor deelee » 26 Juni 2014

Bij mijn vader is de diagnose in 2012 gesteld, achteraf gezien denken we dat alles al zeker tien jaar eerder begonnen is. Al die tijd is mijn vader thuis gebleven met mijn moeder.Vanaf september 2013 tot januari 2013 ging het erg slecht. De buren waren aan het verbouwen, het vuurwerk e.d. maakten mijn vader erg van slag, hij werd erg angstig en onrustig van het lawaai, zag een vreemde in de spiegel en ging op zolder plassen.
In januari echter ging alles veel beter. Hij was rustig, niet meer zo verward en opgewekt.We vroegen ons zelfs af of hij wel dementie had.

Mijn vader is altijd een hele vriendelijke, contactzoekende, beleefde grappige man geweest. De hele buurt kent hem en loopt weg met hem.

Een maand geleden, toen het zo ontzettend warm was, ging mijn vader steeds meer naar buiten om te lopen, als we dan vroegen wat hij ging doen gaf hij alleen maar verwarde antwoorden: ik ga naar huis, moet iets doen, naar mijn werk, ergens langs gaan.
Nu heeft mijn vader ook zware afasie, spreekt verkeerde, halve woorden uit en is daarnaast van Surninaamse afkomst, dus worden er ook verkeerde, halve Surinaams zinnen uit gegooid.Gelukkig liep hij altijd hetzelfde rondje en kwam dus ook altijd weer langs huis maar hij liep op een gegeven moment bijna 30 km. op een dag, wilde dan niet naar binnen komen om te eten en te drinken en wilde perse dikke kleding aan. Ook 's avonds ging hij naar buiten en terwijl ik hem eerder weer naar huis kon leiden(ik woon god zij dank om de hoek) ging dit nu bijna niet meer. Uiteindelijk als we hem dan rond twaalf uur, half een in bed kregen,wilde hij zijn kleding niet uitdoen. Dit hebben we dan ook maar zo gelaten. Hij liet zich in ieder geval 's morgen door mijn moeder helpen met douchen en aankleden.

Twee weken geleden escaleerde alles. Toen ik hem naar binnen wilde laten komen wilde hij niet en toen ik aandrong sloeg hij mij. Hij ging weer naar buiten met een aardappelschilmesje dat hij ergens gevonden had. Na de huisarts gebeld te hebben is de politie ingeschakeld en deze hebben het mesje van hem afgenomen. De crisisdienst kwam
en deze vertelden hem wat er gebeurt was en dat hij een pilletje moest nemen. Hij is heel boos geworden en wilde deze mensen het huis uit hebben. Uiteidenlijk heeft hij het pilletje (Haldol) van mijn moeder aangenomen en geslikt. Twee dagen later zou de crisisdienst weer komen en ben ik naar mijn ouders toe gegaan, mijn vader liep weer buiten. Toen hij langs het huis liep en mij zag zitten zei hij tegen mijn moeder, die buiten stond bij het hek en hem vroeg om binnen te komen, dat hij dat wijf (mij) zou vermoorden. Uiteindelijk heeft de crisidienst de politie en ambulance erbij gehaald en is mijn vader in de boeien op de brancard geplaatst en naar de eerste hulp gebracht. Omdat ze hem een kalmerende injectie hadden gegeven werd hij in de ambulance erg rustig, ik ben mee gereden. In het ziekenhuis heeft hij tot 6 uur 's avonds op de eerste hulp gelegen, hij was erg verward maar heel lief en emotioneel, vroeg ook wat hij had misdaan en of hij nu gestraft werd.
Na onderzoek belsoot men dat papa geen delier had en omdat er geen plaats op de afdeling psychiatrische geriatrie was, is hij naar de PAAZ gebracht. Daar is hij vier dagen geweest en toen was er plek op de juiste afdeling. Mijn vader is daar nu, twee weken laer nog steeds dmv artikel 40(gedwongen)

Hij is erg vriendelijk, lief, beleefd en meegaand, doet niet veel mee aan de activiteiten maar loopt wel regelmatig, hij eet en drinkt goed maar slaapt erg slecht, komt vaak zijn bed uit en wil dan lopen o.i.d. Bij mijn moeder sliep hij wel altijd goed.
We zijn op ieder bezoekmoment daar en hij is zo blij als hij ons ziet, huit dan en vraagt of hij gestraft wordt en zegt dat hij naar huis wil. Als we weg gaan kunnen we hem nu wel een beetje afleiden, we zeggen dat we de hond gaan uitlaten en morgen weer terug zijn.

Nu is mijn vader pas anderhalve week op deze afdeling waar hij geobserveerd word, maar gisteren zei de behandelaar in een gesprek met ons dat het advies is dat hij niet meer terug naar huis kan. Voor mijn moeder is dit advies de doodslag, haar ouders(mijn grootouders) zijn in 1990 vermoord en zij is in 40 jaar nog geen dag zonder mijn vader geweest.

Is er iemand die zijn naaste tot aan het einde thuis verzorgd heeft? Hebben jullie tips en weten jullie of het mogelijk is om mijn vader(74 jaar)af en toe een wekend intermitterend te laten opnemen? We wonen in Maarssen(Utrecht) en ik ben enig kind. Kan mijn moeder hulp krijgen met mijn vader in de vorm van thuiszorg oid, gespecialiseerd in dementie?

deelee
 
Berichten:
6

Berichtdoor jostrol » 26 Juni 2014

Hoi delee,

wat een triest intens verhaal.
Ik weet niet hoe je dit kan regelen, zodat en je vader en je moeder dit veilig kunnen houden voor ieder van jullie.
Ik hoop dat iemand raad voor je weet.

Veel sterkte,

jostrol
 
Berichten:
619
Geboortejaar:
1952
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Niet (direct) betrokken

Berichtdoor onderzoeker30 (vrijwilliger) » 27 Juni 2014

Dag Delee,

Wat een naar verhaal, ongelooflijk dat het ondanks de crisisdienst nu nodig was hem in de boeien te slaan, afschuwelijk. Jouw vader lijkt wel een psychose te hebben. Hij is in ieder geval onberekenbaar, dan red je het er niet mee om hem alleen in de weekenden te laten opnemen. Hij kan maar zo weer agressief worden en jouw moeder of iemand anders iets aandoen. Mijn vader heeft ook die perioden gehad, dan was hij een gevaar voor het verplegend personeel en zichzelf. Met behulp van medicatie is de agressie sterk verminderd, nu is hij echter erg passief. In zijn geval ging de dementie in 2 maanden extreem achteruit, men dacht eerst ook aan een delier. Nu moet hij overal bij geholpen worden. Die onrust herken ik, hij wilde ook de hele tijd lopen. Dacht dat hij ergens anders was, in een ander land, of dat hij meedeed met een militaire oefening.
Als je mijn mening vraagt is het haast ondoenlijk voor je moeder om hem thuis te verzorgen. Er kan niet 24 uur iemand van de thuiszorg aanwezig zijn. De verzorging gaat dan heel zwaar worden voor haar.
Misschien dat iemand wel een oplossing weet? Heel veel sterkte, hartelijke groet,
onderzoeker30 (vrijwilliger)
 
Berichten:
1068

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 27 Juni 2014

Goede morgen Delee,

Het zal je hard in de oren klinken, maar met deze ziekte is er geen weg terug.
Zoals jij de situatie omschrijft is het moment bereikt dat je vader niet meer naar huis kan.
Er bestaan geen medicijnen die de situatie voor je vader verbeteren.
Het is zo als het is.
Ik lees dat jullie ieder moment bij je vader langs kunnen gaan. Probeer dat zoveel mogelijk te doen.
Ik ga nu inmiddels 6 maanden 2 keer per dag naar mijn vrouw. Ze is iedere keer weer blij verrast. In het begin was het moeilijk om weg te komen, maar dan werd mijn vrouw afgeleid.
Heel langzaam gaat dat wat beter en ik weet inmiddels absoluut zeker dat als ik uit het zicht ben ze mij vergeten is.
Ik vrees dat dit het hoogst haalbare is voor je moeder.
Ze moet ook beseffen dat je vader nu onder doorlopende controle is, die zij hem niet meer kan geven en inderdaad als hij naar huis gaat kan er van alles gebeuren.
Je moeder moet duidelijk gemaakt worden dat er geen weg meer terug is.
Schuldgevoelens heeft iedereen die zijn naaste wegzet in een verzorgingshuis, maar op den duur slijt het een beetje. Dit is het.
Heel veel sterkte wens ik jullie en probeer nog samen te genieten van zijn heldere momenten.
Leo
Ik wens jullie sterkte.
leo

Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor Mia (vrijwilliger) » 27 Juni 2014

Beste Deelee,

Wat een moeilijk en verdrietig verhaal.
Je moeder is 40 jaar lang geen dag zonder je vader geweest. Maar de man die het ooit was is al lang weg!
Het is kiezen uit allerlei kwade scenario's. Een goede keuze is er niet en een normale, oude en vertrouwde situatie wordt het ook nooit meer. Al wil je nog zo graag.

Het feit dat je vader nu niet meer thuis woont wil niet zeggen dat jullie zorgtaak voorbij is. Het wordt anders, heel anders allemaal, maar je moet roeien met de riemen die je hebt.
Ik zou het geen goed idee vinden om je vader zo nu en dan te laten opnemen.
Dan moet hij iedere keer weer omschakelen. Beter lijkt me continue een zorg plek voor hem waar jullie zorg aan toe kunnen voegen.
Misschien zo nu en dan een dagje thuis?

Heel veel sterkte toe gewenst van MIa
Mia (vrijwilliger)
 
Berichten:
211
Geboortejaar:
2015
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor deelee » 02 Juli 2014

Beste

Dankvoor jullie reacties.

We hebben toch besloten om papa weer terug thuis te laten komen na de observatieperiode.
Hij is heel emotioneel als we komen en zegt ook continue dat hij ons overal heeft gezoch en dat hij zo lang gewacht heeft op ons, we zijn er dagelijks.
Ook merken we dat hij, waarschijnlijk door de Haldol, rustiger en meegander is. Hij is in ieder geval in de drie weken dat hij daar nu is niet één keer meer boos of agressief geweest. Ik weet dat het een slopende ziekte is en dat het niet meer als vroeger zal worden maar hij heeft wat mij betreft nog voldoende heldere momenten. Daarnaast vind ik dat opname in een tehuis nou niet bepaald een betere kwaliteit te bieden heeft. Ik denk dat met huishoudelijke hulp, opvang, thuiszorg voor de ochtenden en avonden en meer inzet van en mijn man, we het in ieder gevalmoeten proberen.
deelee
 
Berichten:
6

Berichtdoor ramona r » 02 Juli 2014

Beste Delee
Ik ben het met de schrijvers hierboven eens maar respecteer het dat jullie het gaan proberen om je vader weer thuis te laten leven. Ik wens jullie veel kracht en wijsheid toe en goede begeleiding in deze moeilijke situatie . Ik hoop dat je moeder het op kan brengen en op tijd bij een deskundige aan de bel trekt als het niet meer gaat . Toi, toi, toi.
Je ziet niemand die het aandurft om een naaste die zover in zijn dementie is gekomen thuis te verzorgen. Tenminste die reactie vroeg je en heb ik niet gezien. Laat je weten hoe het gaat en geef toe als het niet meer gaat , jullie hoeven je niet schuldig te voelen.
ramona r
 
Berichten:
74
Geboortejaar:
1958
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 02 Juli 2014

Dag allemaal,
Natuurlijk zijn er Mantelzorgers die het bijna onmogelijke presteren en hun naaste nog thuis verzorgen.
Ik heb het van zeer nabij meegemaakt.
Hij een lieve man van 83 en zij een wat jongere partner. Zij heeft haar man terug naar huis gehaald tegen alle adviezen van verpleeghuisarts, psycholoog, Casemanager en EVVers in.
Met allerlei hulp heeft ze hem nog een half jaar thuis kunnen verzorgen, toen is hij door een complicatie in zijn ziekteproces, overleden.
Maar vergis je niet het was een zware weg te gaan en meerdere malen stond ze er midden in de nacht alleen voor.112 is meermalen gebeld.
Ik heb het redelijk van nabij mogen meemaken en kon alleen maar respect opbrengen voor deze jonge vrouw.
Mijn vrouw had en heeft "alleen maar" Alzheimer, alleen haar Dag/nachts ritme sloeg op hol.Zij is inmiddels 6 maanden in een verpleeghuis, heeft zich naadloos geschikt in deze situatie, heeft nog steeds die Dag/nachtritme stoornis, maar er is tenminste 'snachts controle en ik krijg langzamerhand weer wat meer pap in de benen, alhoewel ik nog steeds me gesloopt voel.
Ik wil alleen maar duidelijk maken er is geen patiënt hetzelfde en ook de situaties verschillen.
Alle respect hoe jullie het doen en heel vedel sterkte.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor Very » 02 Juli 2014

Dag Delee,
Alle respect voor jou en je moeder, maar pas er op dat jullie jezelf niet verliezen.
Wij zij zo'n 7 jaar geleden de strijd met de ziekte aangegaan en ik had ook gedacht dat ik wel tot het eind toe mijn echtgenoot kon verzorgen.
Maar op een dag ben je ondanks alle hulp op, heb je teveel van jezelf ingeleverd, mijn man woont nu bijna een jaar niet meer thuis en ik ben nog steeds op zoek naar wie ik ook al weer was. En ondanks het feit dat mijn man geen verstoord dag en nachtritme had ben ik nog steeds moe.
Besluiten dat iemand niet meer thuis kan wonen wil niet zeggen dat je niet meer van iemand houdt.
Ik hoop dat het nog een hele poos goed gaat met en bij jullie, maar pas goed op jezelf.
Groet Very
Very
 
Berichten:
111
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor jannieka » 02 Juli 2014

Beste Deelee, je laatste vraag in je eerste verhaal van 6 dagen geleden was OF iemand wist of er thuiszorg mogelijk was. Het lijkt alsof jullie nog geen case manager hebben en ook nog geen thuiszorg. Je kunt via de huisarts deze zaken laten opstarten.

Mijn schoonmoeder kreeg een casemanager via de GGZ toegewezen: een psychiatrisch verpleegkundige, een heel prettig adekwaat persoon. Veel beter toegerust op de zaak dan haar eerste casemanager die via de thuiszorg werd verzorgd. Dat is dus al mijn eerste tip.

Daarnaast zijn er huishoudelijke hulpen met een speciale aantekening voor dementie: zij mogen meer handelingen doen dan normale huishoudelijke hulpen.

Misschien moet je moeder worden ontlast van de maaltijden? Je kunt een paar keer per week eten laten komen. Je kunt lid worden van een normale tafeltje-dekje maar er zijn tegenwoordig heel goeie cateraars die hoogwaardige maaltijden leveren. Mijn moeder woonde in Maarssen en maakte daar gebruik van....de naam weet ik niet meer.

Natuurlijk kunnen zaken als de was enz. buiten de deur worden gedaan...ook dat zal op den duur prettig zijn. Je moeder zal nl. steeds meer tijd nodig hebben voor de dagelijkse verzorging van je vader.

Probeer ten alle tijden het gesprek over opname open te houden zodat niemand te lang doorzet. Als het niet meer gaat, dan gaat het niet meer. Vraag elkaar regelmatig: lukt het je nog?

Nou, dat was een eerste aanzet. Ik hoop dat je de hulp zo snel mogelijk geregeld hebt. Je moet er echter zelf achteraan gaan duwen...niets komt vanzelf! Sterkte en veel geluk, Jannieka
jannieka
 
Berichten:
363




cron