slaat in als een bom

Beschrijf hier je eigen verhaal of plaats je gedicht

slaat in als een bom

Berichtdoor lieve dochter » 14 Augustus 2014

goeden morgen mensen oftwel liever gezegd lotgenoten wandt zo zie ik dit forum vandaag voor het eerst
ik zal eerst even me situatie uit leggen voor ik verder me bevindingen schrijf
ik ben yvonne ik woon in gelderland in het mooie plaatsje eerbeek op de veluwe dus .
ben een brabantse van oorsprong me ouders wonen in eindhoven waar ik dus ook geboren ben
de situatie is als volgt we hebben heel wat storm overwonnen mijn broer had kanker is daarvan genezen toen werdt mijn moeder ziek ook kanker
is ook daar van genezen en toen kwam dus die vreselijke ziekte aan het openbaar bij mijn of beter gezegd onze moeder alzheimer
hoe verloopt dat zult u denken een dochter die ver weg woont van eindhoven
tja ik kan vrij goed afstand nemen van alles maar heb wel een vaste dagelijks telefoon moment met me vader en dan praten we meestal over hoe het gaat met moeder
nou om eerlijk te zijn zitten ze nu in een fase van het gaat niet , eigenlijk
en ik voel dat ook en doet me pijn twee zo lieve mensen zo ontzettend hardt tegen elkaar bezig te horen
papa heeft opdracht gekregen van zorgkordinator om de deuren op slot te doen , mama nam anders de benen en wij wonen bij een groot park dus je snapt als ze de benen neemt zou ze zelfs in de vijver kunnen vedrinken dus daarom voor de veiligheid deuren op slot
mama krijgt druppeltjes waar ze rustig van wordt
soms gaat het maar vaak ook niet echt ze herhaalt vaak dingen dit levert dus niet zo gezellige situaties op maar ook wel is comische situaties
papa was aan de telefoon vanmorgen mama beschuldigde hem dat hij haar binnen houdt en papa krijgt het maar niet uitgelegd dat dat juist voor haar eigen het beste is dus is papa een vervellende vent en mama zal wel is naar de politie gaan en vertellen hoe erg ze daar vast zit
daar dreigt ze mee
en papa doet het pijn en vraagt we hebben altijd fijn gehad waarom doe je nu zo waarom doe je zo ondankbaar ik doe alles in huis voor je
je hoeft zelf niets meer te doen (kan ze ook niet meer hoor )
tijdens die gesprekken zoekt mama haar bril en zet steeds de bril van papa op ( dat is niet jou bril ) weer zoeken en weer de bril van papa
dit alles verteld papa aan mij aan de telefoon ik moet daarom wel weer lachen zie de situatie van mama zoekend naar de goede bril met bril van papa op
maar het is niet om te lachen het is in en in triest allemaal
en ik vraag me ook af herkennen jullie deze dingen en hoe kan je je moeder duidelijk maken dat ze beter op genomen gaat worden omdat het thuis niet meer gaat
aan de hoek van de straat waar me ouders wonen is een goed verzorgingstehuis daar zou ze zo heen kunnen dus wandt er zitten er meer die dit hebben
als een hulpverleenster (zorgcordiantrice voorstelt aan moeder of ze daar es een kijkje wil gaan nemen reageert ze resoluut en zegt neeeee o nee ik ga me huis niet uit voor niemand .
me pa is een lieve man hij neemt mama nog elke dag als het kan mee uit en ze rijden dan ook overal heen
mama was laatst nog naar zee met papa en me broer en zijn dochter en haar vriendt dat zijn leuke dagjes uit en dan gaat het redelijk met mama wel komische dingen zoals het zoeken naar de veiligheidsgordel in de auto voor men gaat rijden
en dat ze haar jas uit wilde doen aan zee omdat het zo warm was en dacht dat ze die gewoon wel in haar hand tas krijgen kon
maar goed papa zij vanmorgen aan telefoon ik kan toch niet elke dag maar weer op rak met haar waar moet ik naar toe dan
thuis wil ze niet blijven ze wil alsmaar weg
tja ik weet hier op ook niet s te zeggen eigenlijk wandt ik moet eerlijk bekennen dat ik best een huismus zelf ben en graag thuis ben in me huisje in eerbeek op de hoge veluwe
wel is het zo dat ik wel is weg ga met een camper en dan graag naar duitsland
tussen door laat ik me ouders vaak naar ons toe komen dan is papa er ook is uit he
en daar knapt ie echt van op hoor dus dat is wel fijn even
we hebben een chiauwa en mijn moeder kan heel goed met dat hondje ze praat heel lief met hem en dat doet me wel goed als ik die twee zo zie
me moeder eet haast niets geen vlees en dingen die ze niet wil neemt ze niet echter heb ik daar iets op gevonden wandt voor me vader weer gaat jameren pak ik het bord van me moeder dan aan loop naar de keuken er mee en kom terug en zet het weer neer voor haar en dan zegt ze dank je wel lekker meid en begint weer gewoon te eten (ongelooflijk ) of niet ik beduvel me moeder in begin voelde het zo maar je moet wel wandt ik wil graag dat ze goed en gezond eet (vroeger zij me moeder tegen mij eet je bordt leeg kind) en nu zijn dus de rollen wel omgedraaid
zo zie je maar he hoe een leven kan lopen
hoe gaat het nu verder nou mijn ouders strijden met elkaar me vader wil graag twee dagen in de week voor zich zelf hij wil ze niet helemaal uit huis plaatsen nog niet maar ik heb hem wel gezegd zorg dat je op tijd beslist wandt als het niet meer gaat is het nog veel moeilijker
maar goed hij zegt mama en ik zijn altijd samen geweest en nu voel ik het of ik haar in de steek laat en dan het fijt dat moe moeder niet wil
ze wil wel dagjes weg met papa maarze wil dus niet naar een verzorgingstehuis aan eind van hen straat ze zegt daar zitten allemaal van die gekke daar ga ik niet tussen zitten ( ik zeg vaak als ze zo iets zegt mama daar zitten mensen die ook zoals jij en ik zijn alleen een beetje ziek zijn ) ja daar ga ik niet tussen zitten en dan moet ik er van alles doen zegt ze daar heb ik geen zin in
mijn vader heeft vooral moeite met het fijt van als hij mama weg brengt enkele dagen in zo een verzorgingsthehuis dat ie dan door andere hier op aangekeken gaat worden omdat hij zijn vrouw enkele dagen niet wil zien
ik heb hem gezegd papa je moet niet naar andere kijken die anderen zien ook niet hoe moeilijk jij het dagelijks hebt met mama in huis en alle zorg er om heen dat zien ze niet dus trek je niets aan van wat andere zeggen oke
me broer en ik staan allebei er achter dat er iets moet gebeuren me vader praat het meeste met mij omdat ik een van de verstandigste ben in fam bij ons dat komt omdat me broer de ziekte van asperge heeft en daardoor soms niet rationeel kan denken helaas hij kan hier niets aan doen echter sterkt het me wel dat ik het voor me ouders kan doen maar ik zeg er wel bij ik studeer nog natuurvoedingsadviezeuse en hoop toch is te slagen met diploma verder doe ik zelf aan reiki en ben hoogsensitief gevoelig ook nog dus allemaal ook best pittig maar kan er goed mee om gaan gelukkig en relativeren
hebben jullie tips hoe we verder moeten of herkennen jullie dingen die ik hier zo open mogelijk neer zet ?
ik schijf niet foutloos ik ben dislektisch helaas sorry
maar probeer wel zo goed mogelijk me verhaal te vertellen daarom
wil je reageren en ons hart onder de diep steken , laat dan een reactie achter of stuur een privé bericht.
bij voorbaat dank van mij lieve dochter yvonne uit gelderland
lieve dochter
 
Berichten:
10
Geboortejaar:
1966
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 14 Augustus 2014

Dag Yvonne.
Allereerst moet ik je een compliment maken over de wijze waarop jij de situatie beschrijft bij je ouders thuis, ondanks dat je gehinderd wordt door dislectie. Alles zeer duidelijk.
Ik wil je adviseren om met de zorgcoördinator in gesprek te gaan om een plan uit te stippelen om voor je vader de broodnodige ontspanning te creëren.
Want en ik spreek uit ervaring, dit houd geen paard vol.
Je vader heeft 24 uur dienst en dat sloopt, ik vind dus dat er gepaste aandacht moet komen voor de problemen waar je vader tegen op loopt en daar kun je op wachten , hem uiteindelijk sloopt.
Schakel ook de huisarts in, die ook verantwoordelijk voor je vader, want er is ook zoiets als een dagopvang, waardoor je moeder eerst 1 dag naar een opvang kan gaan en in de praktijk gaat dat naadloos over naar 2, 3 of 4 dagen enzovoort.
Ik begrijp dat je zult zeggen dat je moeder dat niet zal willen, maar je moet hierbij ook professionele hulp inschakelen.
Als je dit, overigens eenvoudig project in gaat, kan je vader weer een beetje bijtanken. Het alternatief is dat als je het laat zoals het momenteel gaat, je zo meteen en daar kun je op wachten, 2 patiënten te verzorgen hebt.
Mijn vrouw, wel iets meegaander dat jouw moeder, is naadloos dit traject ingegaan.
Zij heeft eerst 3 jaar de Dagopvang genoten, zij voelde zich daar erg thuis, wat er voor activiteiten worden geboden hangt natuurlijk wel van de locatie af, maar ga er eens heen en informeer.
Mijn vrouw is inmiddels al weer 7 maanden geleden opgenomen in een Verpleeghuis, dat is ook een hele hobbel hoor, want ieder die deze hobbel neemt voelt zich schuldig., maar vergeet niet Dementie, in dit geval Alzheimer, is een eenrichtingsziekte.
Het gaat hoe dan ook steeds minder goed met je moeder, maar het positieve is dat je je vader nog kans geeft om een deel van leven te hebben.
Stop elke discussie met je moeder, want alleen haar argumenten zijn voor haar absoluut.
Confronteer haar niet meer met haar missertjes.
Bij ons werkte en werkt het nog, dat mijn vrouw haar korte geheugen wat minder is, maar ze is niet gek. Op oudere leeftijd vergeten we allemaal wel eens wat, Allemaal kulopmerkingen, als het maar geaccepteerd wordt.

Wel het is een heel rijtje, maar het beginnen waard.
Succes,
leo




.
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor lieve dochter » 14 Augustus 2014

dank je wel leo voor je mooie opbeurende en adviserende woorden wij zijn ook al bezig met de zorgcordianatrice hoor heb ze net nog gesproken
ze gaat nu inplaats van maandag morgen al naar me ouders omdat ik aan gaf dat het gewoon steeds moeilijker wordt
dus we kijken wel wat ze kan doen en ze gaat op vakantie en dan zal ze zorgen dat ik telefoon nummer van de huisarts van me ouders krijg
dan kan ik die bellen als het weer niet goed gaat in huis
de rust is weer wedergekeerd mama zij tegen papa ik zal niet meer zo vervelend doen en papa gelooft dat ook
ik weet zelf uit ervaring van haar dat het dan weer een paar dagen rustig is en dat het dan weer begint
dus afwachten me vader heeft weer goede moed en zegt nu ik houd het wel vol
maar ik weet dat ie de volgende keer weer mijn belt met die toestanden en ik heb deze vermoedens ook uit gesproken naar de zorg coordinatrice
zij zal morgen proberen iets meer druk te zetten op mijn moeder om haar toch een dag in op vang te krijgen dus afwachten
lukt dit niet dan heb ik in september met haar een keer dat ik een dag daar in eindhoven ben
en dan komt zij ook daar heen bij me ouders en gaan we met z n alleen rondt de tafel
lieve dochter
 
Berichten:
10
Geboortejaar:
1966
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 14 Augustus 2014

Die verdomde vakanties.
Het gaat wel over mensen.
Ik begrijp even niet waarom de huisarts zo uit de wind wordt gehouden
Neem contact met hem op en leg je problemen op tafel. Het is de huisarts van zowel je vader als je moeder.
Als het goed is zal de huisarts op de hoogte zijn van de situatie bij je ouders.
Het kan dan toch geen kwaad om hem/haar eens te wijzen op de verhoogde spanningen.
Wie weet gaat hij dan eens langs.
Dat is toch wel het minste wat je mag verwachten en dan verliezen we niet al te veel tijd met "de vakantieperiode".
Stel je rustig maar een beetje assertiever op hoor.
Je vader ( de lieverd) en je moeder de patiënte hebben wel wat professionele steun nodig.
Een huisarts weet vaak ook wat meer gezag in zijn voorstellen te leggen.
Sterkte en succes.
Leo .
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor Rob (Alzheimer Nederland) » 14 Augustus 2014

Dag Yvonne,

Een moeilijke situatie waar je mee te maken hebt. Het is helaas vaak de realiteit in het geval van dementie. Door de ziekte valt er niet goed meer te communiceren met iemand. En omdat ze door de ziekte vergeten wat niet goed gaat, komt het vaak voor dat ze ook niet dankbaar zijn voor alle hulp. En maatregelen die je vader neemt vanwege haar veiligheid worden dan gezien als 'gevangenis'.
Fijn dat jij zo je best doet je vader en moeder te ondersteunen.

Ken je ook de Alzheimer Assistent? Daar staan veel tips in over het omgaan met veel alledaagse zaken. Heeft je vader een tablet of pc? Dan kan hij daar eens kijken, en wellicht wat tips opdoen over het omgaan met iemand met dementie. Hij kan er vast wat uithalen wat goed kan werken in het omgaan met je moeder. Kijk hier eens: www.alzheimerassistent.nl

Ook geeft Leo al een belangrijk advies over de dagopvang. Ook al wil je moeder niet graag, het is voor je vader en zijn gezondheid van belang dat hij meer ondersteuning en ademruimte krijgt. Dit kun je goed bespreken met de trajectbegeleider/zorgcoördinator/casemanager.

Veel sterkte!
Rob (Alzheimer Nederland)
Site Admin
 
Berichten:
762
Geboortejaar:
1981
Geslacht:
Man

Berichtdoor lieve dochter » 14 Augustus 2014

dank je wel voor al julile goede adviezen en voor je begrip
ja het is inderdaad wel moeilijk omdat ik nog een broer heb die ouder is en die zou eigenlijk al dat regelen wat ik nu doe op zich moeten nemen maar me broer heeft de ziekte van aspege dus kan hij dat niet en heeft hij mij gezegd dat ik samen met papa de boel maar moet regelen hij kan niet lang met me moeder samen zijn me broer omdat hij er niet aan kan wennen dat me moeder zo doet en als broer bij me meoder is en ik ben er ook da moet ik wel is tussen beide gaan zitten als een scheidsrechter dus heel het gezin is ook ontvricht als het ware en soms ben ik op recht blij dat ik niet te dichtbij woon dit is een hele rare uitspraak van mij wandt ik houdt ontzettend veel van me ouders en het doet me pijn ze zo te zien
plus het feit ik heb ook een relatie ben getrouwd met een fijne man we hebben het hier ook best druk zelf hij met zijn werk en ik met m ijn beslomeringen dus ik kan niet zo makelijk z o naar eindhoven rijden ik rijd geen auto en ben dus dan afhankelijk van openbaar vervoer en trein
maar goed ik krijg morgen telefoon nummer van de huisarts en die ga ik dan is bellen en met klem vertellen over de moeilijke situatie thuis
ik houd jullie op de hoogte in ieder geval ik ben blij dat ik nu wat kan praten er over omdat ik anders met niemand er over kon praten
lieve dochter
 
Berichten:
10
Geboortejaar:
1966
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 14 Augustus 2014

Yvonne, Lieve dochter, deze titel draag je met ere.
Jouw gedachte "soms ben ik wel eens blij dat ik niet zo dichtbij woon, dat benoemen we ook wel eens met "niets menselijks is ons vreemd". Wij allen die als partner, kind, naaste, deze rotziekte zo van dichtbij meemaken, kennen dit gevoel.
Daarom schroom niet om in deze situatie, de huisarts onder druk te zetten. Leg jullie gezinssituatie uit en zoek alle hulp die er voor handen is.
Sterkte en succes.
leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor lieve dochter » 14 Augustus 2014

dank je wel leo voor jou ook lieve en begripvolle woorden
ik maak een enorme rijs door ik ben net 49 jaar en moest afgelopen jaren zo veel veranderingen mee maken eerst in me eigen leven en toen in de fam kring
me eigen leven heb ik nu haast aardig op de rails moet ik zeggen
maar toch als je dan met die ziekte die we hier allen zo mooi kunnen verworden te maken krijgt dan denk je eerst waarom nu maar ik heb geleerd dat niets in het leven voor niets is en overal valt wat van op te steken en te leren en welicht komt dit op me pad zo omdat ik in de toekomst mischien ook met meer mensen te maken krijg die welicht deze ziektes dragen dus wie weet
ben nu zelf druk met studeren en dat op me 49 ste jaar nog
me leven bestaat nu uit veel hulp verlening doen voor mensen uit me omgeving en verder er zijn voor me ouders en ook nog voor me broer
me man komt soms pas op de tweede plaats en de hond ook daar schaam ik me wel is voor maar goed het hoort zo te zijn voorlopig
dat ik dit volhoud komt omdat ik toch een heel byzonder mens blijk te zijn sorry dat ik dat van mezelf zeg ik zeg het niet om op te scheppen maar een jaar geleden kwam voor mij iemand op me pad derek ogilvy en die bevestigde voor mij wat ik al vanaf me zestiende wist dus ik kijk nergens meer van op zul je snappen en weet dat dingen zo moeten lopen zoals ze moeten lopen in dit leven
ik ben blij met al die mooie lieve mensen die me begrijpen en een vriendelijk woordt voor me hebben dagelijks uit die mensen put ik kracht en gaan we door !!!!!!
mensen bedankt en voor straks slaap lekker
lieve dochter
 
Berichten:
10
Geboortejaar:
1966
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor lieve dochter » 15 Augustus 2014

hoe het verder gaat
een paar dagen na dat me moe zo moeilijk deedt tegen me vader en me pa het even niet meer zag zitten heb ik kunnen regelen dat de zorg coordinatrice vandaag even bij ze langs ging om een bakkie te doen
de dingen waar ik tegen aan liep heeft zij besproken met me vader en moeder
eigenlijk meer met me vader wandt me moeder heeft overal een duidelijk antwoord op ze wil niet uit huis
ja wel voor een dagje weg met papa dat wel maar verder wil ze absoluut niet naar een verzorgingstehuis of dag opvang tenminste niet in de buurt gaf ze nu aan
ik dacht logisch en zij toen tegen me vader vanavond is het een idee paps als je is vraagt bij de zorgcoordinatrice of je naar verschillende dag op vang s mag gaan kijken met mama en daar gewoon een kopje koffie gaat drinken dan kan mama verschil zien mischien en mischien stemt haar dat haar dan milder
ja zij me pa is inderdaad ook wel een idee om dat te doen
hij zij wel ja mama was vandeweek even lastig maar nu gaat het best wel weer goed hij zij ook nog je kan twee mensen zoals wij toch niet uit elkaar rukken dat gaat niet
dit doet me pijn als hij dit zo zegt en raakt me diep in me hart tuurlijk wil ik dat niet maar ik wil wel dat hij haar op een lijst laat plaatsen mocht het helemaal niet meer gaan dat ze meteen ergens terecht kan
als ik dit zeg zegt me pa weer ja ik kijk wel met andere woorden voel ik gewoon dat hij hier nog helemaal niet aan toe is
ik opper nog pappa als het straks echt moet heb je geen keuze meer he
ja dat weet ik wel yvonne zegt ie
ik tel in gedachten tot tien en blijf rustig niemand heeft er wat aan als ik boos wordt op me vader die ik zo graag zie lachen en gelukkig zie
verder had ik een voorstel gedaa om me pa een kastje om te laten hangen met een knop er op waar ie op kan drukken als het mis loopt met mama in huis en zij agresie of wat dan ook zou gaan vertonen naar hem toe
de zorgcoordinatrice veegde dat zo van de baan ze zij letterlijk dat was geen doen omdat mama me moeder dus niet weet dat ze op die knop moet drukken als me vader iets mankeert maar zo bedoelde ik het ook niet ik had meer bedoelt voor me vader als hulplijn als er iets gebeurdt en me vader kan geen kant meer op of zo met haar dan kan ie hulp zoeken op die mannier door op de knop te drukken en dan komt er iamdn kijken die de sleutel heeft of zo zo had ik me dat voor gesteld ben ik zo slecht als ik over zulke dingen na denk als kind en als dochter
me moeder roept terwijl ik met papa praat nog door de telefoon , ze willen me gek maken die lui ,
nee natuurlijk wil ik dat niet maar ik wil gewoon dat mijn lieve ouders nog een fijne oude dag hebben met elkaar en mooie momenten ik wil dat gedoe zoals het nu gaat niet ik teer op de momenten dat ze hier zijn en dat we lachen met ons allen als ons mam iets geks doet of uithaalt en toch is dat ook wel triest ik mis de moeder dochter gesprekken nou had ik die niet zo veel maar toch ik mis dat
en mis haar bemoeienis over dingen die ik doe bijvoorbeeld als ik zeg tegen haar mam ik heb drie nieuwe jurken gekocht
vroeger zou ze zeggen meid toch je kan er maar een dragen toch nu kijkt ze als ik zeg dat ik nieuwe kleren heb en knikt maar zie geen emotie bij haar of ze het uberhaubt nog leuk vindt dat ik haar dat vertel of meededeel , wat een gemis is dat toch dan he
ze wondt zich altijd op als ik te dik was en dat ik niet zo veel moet eten twee jaar terug vijftig kilo afgevallen had een ijzeren disipline
nu inmiddels weer dertig kilo er aan hoe komt dat vraagt men me wel is tja wat denk je he en toch wil ik niet klagen wandt er zijn mensen die hebben het echt nog zwaarder en gaan ook gewoon door het geluk is ik heb bijde ouders nog alleen weet ik niet hoe lang ik ze nog heb
als ik naar me vader kijk hij is best sterk geestelijk , lichaamelijk wordt het wel wat minder maar ja dat krijg je he
me moeder als ik naar haar kijk zie ik een klein menske echt ik meen het ze was altijd al wel klein maar op de mannier hoe ze nu doet komt het op mij echt over als een klein menske ze neemt niet meer deel actief aan een gesprek soms haal ik haar uit haar isolement door haar te vragen mam wat vindt jij daar nou van of mam kijk is paps zit gekke gezichten te trekken en dan soms heel soms schiet ze in de lach of kijkt ze en dan heeft ze een blik in haar ogen die ik ken van vroeger weet je de herrinergingen ga ik steeds meer koesteren van vroeger hoe het was met me ouders hebben jullie dat nou ook dat je je daar zo aan vast houdt
en gek is dan dat me moeder ook in vroegertijden leeft als de schoonmaakster komt voor het huis bij me ouders te reinigen is me moeder maar wat druk van te voren wandt ze poetste bij phillips en het huis moet spik en span zijn ook al komt de hulp eigenlijk triest wandt me moeder kan dat helemaal niet meer poetsen en zo hoewel ze nog wel de afwas doet met pa elke avond en dat vindt ik wel byzonder knap hoor
maar bedenk dan ook als ze dat niet meer gaat doen dat ze dan echt hardt achteruit kachelt
maar goed de zorgcoordinatrice is een maand met vakantie dus nu komt er wat meer op mijn schouders nou ja wat meer ik heb zowiezo dagelijkst kontakt met me pa vindt het ook wel fijn dat we nu zo een goede bandt hebben samen me pa en ik en dat hij met mij kan praten
maar soms probeer ik ook rechtvaardig en eerlijk te zijn in me mening over alles tegen hem en dan merk ik dat ie me niet zo leuk vindt even
tja ik moet toch wel hoor wandt hij kan het beter van mij horen soms dan van een vreemde
me man zegt telkens waarom kan ze niet op ge nomen worden dan zijn we er van af
pfffffffffffffffff ik zeg dan hallo het zijn wel mijn ouders he waar jij zo over praat en het zijn geen lastige mensen die je in een hoek van een klas zet als ze stout zijn
zo nou ik heb alles zo beetje geschreven wat ik wilde zeggen weer na dat gesprek van mij en me pa ik schrijf dit omdat ik jullie deelgenoot wil maken van hoe moeilijk het allemaal is en hoop dat jullie ook wat steun hebben uit mijn verhaal en jullie dingen herkennen
nou mensen lieve mensen hele fijne nacht en groetjes
lieve dochter
 
Berichten:
10
Geboortejaar:
1966
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Dyezzie » 02 September 2014

Hallo Yvonne,

Ik heb je verhaal gelezen en herken wel dingen. Mijn moeder woont in Friesland, ik in Zuid Holland. Die afstand vind ik nu wel eens erg moeilijk, alleen is terug gaan voor mij geen optie. Mijn moeder woont alleen, maar is net als jou moeder heel duidelijk dat ze niet haar huis uitgaat. Ook niet naar een dagopvang, zodat ze er even uit is en mensen om haar heen heeft. En wat ze niet wil, doet ze ook niet. En wat jij zegt zoals je moeder reageert, herken ik ook, mijn moeder roept dan: 'ik ga niet tussen die ouderen zitten!' Mijn moeder is overigens 70 jaar. Hoe is het inmiddels met je moeder qua dag-opvang? Ik weet dat mijn moeder binnenkort eens zal gaan koffiedrinken bij het verzorgingstehuis bij haar in de buurt met haar zorg-coördinator, dan is het gewoon vrijblijvend. Ik hoop dat het iets voor haar is, zodat ze niet hele dagen binnen zit.
Wat me trouwens aansprak aan je verhaal is dat je schreef dat je hoogsensitief gevoelig bent en aan Reiki doet. In beide kan ik je de hand geven. Ik denk erover om Reiki op afstand te geven aan mijn moeder, niet dat het geneest, maar voor haar rust. Nu heb ik dat nog niet gevraagd, maar als ik dat doe weet ik dat ze dat wel wil. Heb jij dat al eens gedaan als ik mag vragen?

Ik wens je ongelofelijk veel sterkte hierin, want al zijn er grappige situaties (bij mij ook met mijn moeder), pittig is het!

Groetjes Dyez
Dyezzie
 
Berichten:
3
Geboortejaar:
1973
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie




cron