Tot de dood en daarna

Beschrijf hier je eigen verhaal of plaats je gedicht

Tot de dood en daarna

Berichtdoor louis pals » 21 Juli 2016

Hier op het forum lees ik over gevolgen waar wij, mijn familie, nog niet eens aan dachten toen we werden geconfronteerd met de ziekte van onze pa. Zo lees ik ergens over mensen met Alzheimer die in een nieuwe relatie willen stappen en waar de familie vragen over heeft of ze het we vertellen tegen de nieuwe relatie van hun vader of moeder. En dan de mensen die nog veel jonger zijn dan onze pa en al worden getroffen. Mensen die nog werken en die over zichzelf gaan twijfelen.

Mijn moeder zei altijd dat het goed komt. Bij alles wat ik of wat mijn zusjes overkwam. Wanneer ik kiespijn had, wanneer mijn jongste zusje heel hard was gevallen of wanneer mijn oudste zusje was gezakt voor een of ander examen. Toen bij mijn vader dementie was vastgesteld heeft ze nooit tegen ons gezegd dat het goed zou komen maar wel dat het zo was en niet anders. Toen ze zelf borstkanker kreeg en in het ziekenhuis lag voor de operatie zei ze het nog. Het komt goed. Wanneer er iemand anders ziek was en er over wilde praten sprak ze nooit over haar ziekte maar wanneer het te bont werd haalde ze de ziekte van haar man aan. 'Dat is pas erg!' zei ze dan. Dat een mens die zo graag gezond honderd jaar wil worden, dat die al zo jong dat moet overkomen!' Mijn moeder heeft mijn vader al die tijd tijdens zijn ziekte thuis verzorgd terwijl er veel mensen waren die zeiden dat ze nu echt wel aan een andere oplossing moest gaan denken. En dan dachten zij aan een plaatsing in een instelling of verzorgingstehuis. Al die jaren is mijn vader, die op het laatst heel erg dementeerde, in zijn huis kunnen blijven.

Nadat mijn vader aan een longontsteking was overleden kwam er iemand van de begrafenisonderneming aan huis voor de organisatie van de crematie. De man vertelde ons dat de urn met as na drie maanden mocht worden opgehaald in het crematorium. Mijn moeder en haar kinderen waren daar niet blij mee en we gingen niet akkoord. 'Ik heb mijn man al die jaren in huis gehad en hij is nooit één dag van huis geweest tijdens zijn ziekte. Nu dat hij is overleden wil ik dat ook niet. Wij nemen hem dezelfde dag nog mee naar huis!
Ondanks dat die man van de crematie er zeker van was dat het niet mogelijk was om de urn diezelfde dag van de crematie mee naar huis te nemen is het ons toch gelukt. Er moest zelfs een brief aan de officier van Justitie aan te pas komen. het was ten slotte mijn moeder die altijd zei dat het goed zou komen. Het is niet altijd goed gekomen en inmiddels is mijn moeder een aantal maanden geleden overleden. ook nu weer zouden we de urn met de as van ons ma pas na drie maanden mogen ophalen maar we hebben besloten dat mijn vader en moeder in al die tijd dat ze samen waren nooit een dag gescheiden zijn geweest. vandaar weer die brief naar de officier waarin we schrijven dat we onze ouders niet willen scheiden, zelfs niet voor drie maanden, zelfs niet voor één dag. Op de dag dat mijn moeder is gecremeerd hebben we haar urn mee naar huis genomen en naast de urn van onze pa gezet. Ze staan nog steeds naast elkaar, in de slaapkamer. Vlak naast elkaar.
louis pals
 
Berichten:
11
Geboortejaar:
1958
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
(Schoon) zoon of dochter

Berichtdoor josha » 22 Juli 2016

Dag Louis pals

Zo vol liefde schrijf je over je ouders, nu na hun dood........ wat een schat aan mooie herineringen hebben ze je na gelaten..
Bedankt voor het delen met ons.
Josha
josha
 
Berichten:
367
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon) zoon of dochter




cron