Klusjes

Beschrijf hier je eigen verhaal of plaats je gedicht

Klusjes

Berichtdoor speelster » 12 Oktober 2016

Ben ik nu zo achterlijk of is mijn man zo slim. Hij wil niet weten dat hij ziek is. Op een bepaald moment wel en dan weer niet. Mij op het verkeerde been zettend, of houdt hij zichzelf voor het lapje? OPS is een ziekte zonder ommekeer. Er komt niets of nauwelijks meer uit zijn handen. Begint met de verkeerde volgorde en raakt dan in paniek. Kan ik het weer rechtbreien. Wil je even op internet kijken naar het weer? Wil je even de hond eten geven? Wil je even.....? wil je even.....? Allemaal handelingen die hij niet meer uitvoert uit zichzelf. Die komen nu allemaal op mij terecht. Ik probeer het wel met een grapje maar dan wordt hij boos en agressief. Dus laat dat voortaan maar achterwege en ga gewoon aan de slag wetende dat mijn man deze klusjes nooit meer zal aanvangen en doen. OPS is onomkeerbaar en het huis wordt kil en leeg. Een fijn gesprek kun je wel vergeten. Een liefdevol gebaar, wat is dat. En daarbij de moeheid is ook een groot struikelblok. En dan de keerzijde. Bij dochterlief laat hij niets merken en haalt de suiker uit de keuken. Daar kan hij wel even een paar klusjes doen. Daar kan wel even een lach zomaar geboren worden. Later hebben we het er zo over. Zij vind het moeilijk en is blij dat Papa toch probeert Papa te zijn. Ik ben ook blij voor haar. Dat is ook OPS. Thuis weer als een plumpudding in elkaar zakken. De moeheid slaat toe en binnen de kortste keren slaapt hij op de bank.
speelster
 
Berichten:
24
Geboortejaar:
1952
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie



cron