Mijn verhaal als Partner van....OPS

Beschrijf hier je eigen verhaal of plaats je gedicht

Mijn verhaal als Partner van....OPS

Berichtdoor speelster » 13 Oktober 2016

mijn verhaal van leven met een OPSslachtoffer, want een patiënt wordt weer beter, mijn man takelt alleen maar verder af.!

Mijn verhaal als partner van een OPSslachtoffer. OPS heeft een naar ziekteverloop.In het begin weet je niet wat er aan de hand is.Ik kan wel zeggen dat het al heel lang sluimerd.En het wordt alleen maar slechter. Ik weet soms niet hoe te handelen en raak dan verstrikt in gevoelens. Dan is het fijn om een uitlaadklep te hebben en dat mijn gevoelens weer in goede banen geleid wordt. Helaas kan ik daar bij mijn partner niet terecht. Die snapt niet meer waar ik het over heb. Een grauw en en snauw kan ik krijgen en dat doet pijn. Dan krimpt mijn hart ineen en denk ik maar terug aan de tijd dat we een liefdevol leven hadden. Nu is dat totaal verdwenen. Ik heb een groot kind in huis. Iemand die jalours en achterdochtig is geworden. Iemand die zeer egocentrisch is geworden. Iemand die geen besef heeft van tijd. Iemand die gauw vergeet en waar je dan ruzie over krijgt en weer van voor aan kunt beginnen. Dit vreet energie ook van mijn partner. De moeheid die dan toeslaat en de ogen die dan dichtgaan geven mij een stukje rust. Ik kan dan even mijn gang gaan. Ik heb ondertussen een eigen levensstijl opgebouwd waar ik veel energie aan opdoe en waar ik anderen veel plezier aan laat beleven. Ik rol zo van het een in het ander en geniet daar uitermate van. Op deze manier is mijn leven in balans en kan ik de thuissituatie aan op mijn manier met mijn normen en waarden. Mijn partner wil absoluut niet naar een verpleegtehuis als het zo ver gaat komen. Ik heb hem beloofd dat dat ook niet gebeurd. Wie dan leeft die dan zorgt. Zijn toestand gaat alleen maar bergafwaarts. Zijn hersens zijn zover aangetast dat weinig in het lichaam nog normaal werkt. Het is maar een geluk dat mijn lichaam ook niet meer 100% is en dat ik zijn tempo heb leren volgen. Want ook ik doe stappen achteruit. OPS werkt ook door in het gezinsleven. Mijn kwalen steken ook steeds heftiger de kop op. Kan ook niet anders in Deze situatie waar totaal geen verbetering meer in komt.Waarom ik dit schrijf? Door dit weer eens te herlezen mag ik in me handen knijpen Dat het me allemaal zo goed af gaat. Dat ik evengoed blij en vreugdevol in het leven sta. Dat ik geleerd heb om echt verdriet te hebben en echt blij kan en mag zijn ondanks wat me allemaal overkomt. Dat ik mensen tegenkom die me een hart onder de riem steekt en waar ik een goed gevoel aan overhou en dat ik dat zelfde ook doe. zo is een wisselwerking geboren wat waardevol leven teweegbrengt. het zijn juist de kleine dingen die het doen. Een schouderklop, een hartelijk woord. Daar heeft een ieder wat aan en dat werkt helend heb ik gemerkt. Het werkt wel voor mij maar mijn partner pikt dat niet op. Zijn ogen staan droevig en dat doet heel erg zeer.
speelster
 
Berichten:
24
Geboortejaar:
1952
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor onderzoeker30 (vrijwilliger) » 13 Oktober 2016

Dag Speelster, goed dat je hier je verhaal doet, hoop dat het je een beetje lucht geeft.
Ben niet zo bekend met OPS en de gevolgen ervan en ik denk velen met mij niet.
Ga je verhalen en gedichten lezen om het een beetje beter te begrijpen.
Veel sterkte en steun toegewenst.
onderzoeker30 (vrijwilliger)
 
Berichten:
1027




cron