Het gaat niet meer

Beschrijf hier je eigen verhaal of plaats je gedicht

Het gaat niet meer

Berichtdoor Dochter21 » 15 Januari 2017

Hallo allemaal,

Ik ben een dochter van een vader met Alzheimer.
Ik kijk al zo'n twee jaar mee op dit forum, fijn om er informatie en ervaringsverhalen te lezen. Vandaag moest ik even mijn verhaal kwijt, dus dat heb ik hieronder opgeschreven.


Het gaat niet

Hij loopt naar de keuken.
Hij doet de prullenbak open.
En zijn rits naar beneden.

‘Kom maar, pap.
Daar is de wc.’

Ik loop met hem mee.
Halverwege de kamer kijkt hij me aan.
Hij weet het. Hij weet dat het niet klopt.

Hij stort in. Letterlijk en figuurlijk.
Hij huilt. Ik huil. In elkaars armen.

‘Het gaat niet. Ik weet het niet meer.
Ik snap het niet meer. Ik kan niet meer.
Ik ben zo moe. Zo moe.’

‘Dat snap ik pap.
Daarom helpen we je.’

‘Ik moet het oplossen.
Ik heb het zelf gedaan.’

‘Nee, je kunt het niet oplossen.
Het zit in je hoofd.
Daarom snap je het niet meer.’

‘Het is mijn eigen schuld.’

‘Nee, het is Alzheimer.
Je hoofd werkt niet goed meer.’

Hij huilt.

‘Ik ben op.
Ik ben kapot.
Ik kan niet meer.
Wat moet ik nu?’

‘Stop met vechten, pap.
Je kunt het niet oplossen.
Er is geen medicijn.
Maar je bent niet alleen.
Wij zijn er voor jou.’

Hij pakt mijn hand.
Ik pak zijn hand.
En we huilen.
Dochter21
 
Berichten:
4
Geboortejaar:
1971
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor frans 50 » 15 Januari 2017

Dochter 21 en pap, mooi verwoord, en voor vele herkenbaar.

vechten tegen je gevoelens, is het moeilijkste gevecht.

"en als je dan moet huilen,droog jij me tranen dan."

Alzheimer is hard, maar levert ook dit soort momenten op dit pakt niemand van je af, want dat zit voor altijd in je hart.
frans 50
 
Berichten:
478
Geboortejaar:
1964
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
Ik heb dementie

Berichtdoor onderzoeker30 (vrijwilliger) » 15 Januari 2017

Dochter21,

Mooi zoals je het aanvoelt en opvangt, inderdaad je vader moet het gevecht 'laten'.
Jullie nemen het nu van hem over.
Dit besef is heel confronterend, dat je als mens de controle over je eigen leven uit handen moet geven.
Wat moet dat vermoeiend zijn wanneer je na één minuut al niet meer weet wat je van plan was, of wanner je de wc niet meer kunt vinden.
Dochter 21, je vader kan op jou terugvallen, hij zal dat dat niet altijd meer beseffen, maar jij bent zijn vangnet.
Heel veel sterkte samen.
onderzoeker30 (vrijwilliger)
 
Berichten:
1067

Berichtdoor Dochter21 » 15 Januari 2017

Frans 50 en Onderzoeker 30,

Dankjewel voor jullie fijne woorden.
Dat doet me echt goed!
Dochter21
 
Berichten:
4
Geboortejaar:
1971
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor loek » 16 Januari 2017

Hoi dochter 21,
Je woorden ontroeren me.
Ik ben ook zo'n dochter met zo'n moeder.....en o wat heb ik haar lief. Juist omdat ze zo kwetsbaar is
en "het niet meer weet", heb ik sterk de behoefte om voor haar te zorgen, en om haar in bescherming te nemen.
En dat doe ik dus met heel veel liefde.
Ik maak zoveel met haar mee. Soms huilen we, maar ook heel
vaak lachen we, en hebben we plezier.
Ik beschouw het als heel dierbaar en waardevol.
Fijn dat je zoveel voor je vader kunt betekenen dochter 21, geniet samen van alles wat nog wel kan !
En soms zijn hele kleine dingen heel groots !
Lieve groet,
Loek.
loek
 
Berichten:
348
Geboortejaar:
1960
Geslacht:
Vrouw

Berichtdoor elnas » 17 Januari 2017

Wat mooi geschreven! Wat fijn dat je er zo voor je vader bent, dat beseft hij vast wel! En zo kun je deze momenten toch een beetje koesteren.

Zelf woon ik in het buitenland en voel me soms zo machteloos dat ik er niet vaker voor mijn lieve moeder kan zijn. Ze heeft het zo moeilijk en er is niet veel meer over dan een wanhopig stukje mens. Helaas kan ik er niet met haar over praten, ze wordt furieus bij alles wat in een gesprek richting haar dementie gaat en dat maakt de situatie nog moeilijker.

Ik wens je veel sterkte. Het is zo'n rotziekte en zo mensonwaardig.

Ellen
elnas
 
Berichten:
26
Geboortejaar:
1967
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 17 Januari 2017

Goede morgen Ellen,

Is er nog wel contact met je moeder? Belangrijk hoor.
Jij kunt misschien nog wel enig contact met je moeder maken.
Het hoeft toch niet over haar dementeren te gaan.
Ik adviseer altijd om juist niet met de patiënt over hun feilen te spreken.
Vooral in het begin is het voor de patiënt een heikel onderwerp, omdat zij
weet wat er kennelijk boven haar hoofd hangt. Dat is heel bedreigend hoor.
Wijs haar in de gesprekjes ook niet op haar feilen, zoals Ma, dat heb ik je al eerder gezegd.
Dus gezellige gesprekjes en geen lange zinnen.
Uit je bericht kan ik niet opmaken in welke fase je moeder zit, maar probeer zo het contact
nog even te houden.
Succes.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor Dochter21 » 17 Januari 2017

Ellen en Loek,

Dankjewel voor jullie reactie. Het is soms zo moeilijk uit te leggen aan anderen hoe het is, mensen vragen ook altijd 'hoe is het met je vader?'. Terwijl je zelf zoveel gevoelens hebt: verdriet, schuld, boosheid, en af en toe nog een mooi momentje.
Ellen: wat moet dat moeilijk voor je zijn, dat je zo ver weg woont. En inderdaad: een wanhopig stukje mens.
Maar ondanks al het verdriet probeer ik het toch te accepteren, als ik ertegen vecht, zoals mijn vader, word je alleen maar verdrietiger. Heel veel sterkte iedereen en: keep smiling!
Dochter21
 
Berichten:
4
Geboortejaar:
1971
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor elnas » 17 Januari 2017

Dag allemaal,

Leo, heel hartelijk dank voor je reactie.

Gelukkig heb ik wel contact met mijn moeder en kunnen we ook echt nog wel eens gezellig babbelen (ook al vraagt ze dan -tig keer hetzelfde). Ik zou alleen zo graag willen dat we openlijk over haar ziekte zouden kunnen praten (en huilen) Nu wil ze alleen maar naar huis en denkt dat dat prima kan. Ter informatie, ze is gevorderd dementerend.

Dochter21, inderdaad al die gevoelens van boosheid, verdriet, schuld zijn heel moeilijk om mee om te gaan. Maar je hebt gelijk, accepteren is de enige weg. Ondanks al het verdriet moeten we toch verder met ons leven. Er tegen vechten helpt niets en houdt alleen maar de onrust in stand. Ik merk dat ik elke keer weer een stapje verder kom in dit proces. Ik ben in november geweest en nu net weer. Deze keer kon ik er al een stukje beter mee omgaan. Mensen merkten dat ook aan mij. Het was net alsof ik een soort muurtje om me heen heb gebouwd die de emoties niet meer tot mn kern toelaat. Daar ben ik eigenlijk heel blij mee maar ook komen die nare schuldgevoelens toch weer boven. Zo van ik mag me toch eigenlijk niet beter voelen, ik moet me juist heel rot voelen door alles wat er met mn ouders gebeurt. Doorgaan met mn leven voelt bijna als een soort verraad tegenover mn ouders. Maar ik weet dat dat wel is wat mn ouders willen en dat zegt mn moeder ook steeds tegen me. "Trek je maar niet al teveel van mij aan maar geniet van je gezin en je leven want voor je het weet is het afgelopen.

Dus inderdaad "keep smiling", hoe moeilijk soms ook.
elnas
 
Berichten:
26
Geboortejaar:
1967
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 17 Januari 2017

Ellen,
Maar................er wel zijn voor haar hoor.
Wat zegt dat een gevorderd stadium.
Mijn vrouw kreeg 13.5 jaar geleden het vonnis Alzheimer.
Het proces verloopt zeer langzaam.
Inmiddels herkent ze vrijwel niemand meer, maar mij, ik bezoek haar dagelijks, meestal nog wel.
Mijn vrouw staat op de nominatie om te promoveren van ZZP5 naar ZZP7, dat is een trapje zwaarder
en levert het verpleeghuis ook weer wat meer geld op.
Over het algemeen is ze nog zeer sociaal, maar het verdwijnt wel in een soort vegeteren.
De laatste weken treed er ook een soort algehele weigering op.
D.w.z. niet eten, niet meer wassen, geen tandenpoetsen, niet naar de kapper.
Ze zit de laatste weken ook wat in de lappenmand, dit zou de oorzaak kunnen zijn van haar gedragsomslag.
Vanochtend wilde zij haar bed niet uitkomen. Oorzaak oorpijn.
De erbij geroepen arts constateerde inderdaad een oorontsteking en heeft een paracetamolletje voorgeschreven.
Ik heb even gebeld en ze is weer op, heeft niet gegeten, maar zit nu tv. te kijken.
Allemaal dus niet alarmerend.

Ik wil je duidelijk maken, het kan een lang proces zijn en er is maar een richting in het ziekteproces.
Heel veel sterkte.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man




cron