Op bezoek bij mijn vader

Beschrijf hier je eigen verhaal of plaats je gedicht

Op bezoek bij mijn vader

Berichtdoor Simone » 12 November 2017

Het is druk in de ´huiskamer´. Iedereen is er. Ik mis alleen Martina, die is niet fit en ligt op bed. Iedereen is er, maar het is er doodstil. Aan de grote tafel zitten 7 dames en Janus te dutten. Aan de kleine tafel zit mijn vader, in diepe slaap rechtop in zijn stoel. Mijn broer zit op de bank te lezen. Mijn vader slaapt zo vast dat mijn broer en ik eerst maar even wat gaan eten samen. Als we terugkomen slaapt mijn vader nog steeds. We proberen hem wakker te maken door wat over zijn hand te wrijven en over z´n bol te aaien. Hij wordt wakker en kijkt ons met een wat troebele, lieve en verraste blik aan. Geen blijk van herkenning. Geen ´hoi schat´ of ´dag jongen´, laat staan onze namen. Maar hij lijkt het gezellig te vinden dat we bij hem zijn komen zitten.

Er komt een onbekende man aanlopen, die bij ons aan tafel komt zitten. Hij ziet eruit als een keurige heer, en kijkt helder en fris. Ik vraag bij wie hij op bezoek komt. Hij kijkt me even aan, staat weer op, scharrelt wat rond de tafel, gaat weer zitten, legt zijn hoofd op tafel en valt in slaap. Ok. Geen bezoek dus.

Mijn broer moet weer weg, maar zegt dat hij volgende week terug komt. En dat we dan zijn 79e verjaardag vieren. “Leuk he pap?”, vraag ik. “Iedereen komt, ook alle kinderen?!” “Oh das fijn”, glimlacht mijn vader, en hij dwaalt weer af en valt in slaap.

Mijn telefoon is leeg. Ik baal enorm, want ik zit hier nog wel even. Geen wordfeud dus, niet appen, geen mail, geen fotootjes maken en naar de familie-app sturen. Bovendien regent het, dus een wandeling zit er niet in. Ik dood de tijd door een oude Privé en het Brabants Dagblad van afgelopen dinsdag te lezen.

Leentje komt naast mijn stoel staan. Leentje stiefelt de hele dag op bergschoenen rondjes over de afdeling. Een half jaar geleden nog heel snel – zo snel dat het haar vaak lukte de gesloten afdeling af te komen door nog net door de dichtgaande deur te glippen -, nu wat langzamer. Leentje moppert ook veel, praat heel vlug, en met een flink accent. Ze zegt dat ze naar de kerk moet en vraagt hoe laat het begint. Ik zeg dat het morgen pas is, op zondag, en dat het vandaag zaterdag is. En dat ik zie dat ze haar mooie Maria-kettinkje alvast heeft omgedaan, dus dat zij er al helemaal klaar voor is! Ze kijkt me aan alsof ik gek ben, en snelt weg.

De onbekende heer wordt wakker. “Heeft u lekker geslapen?”, vraag ik. Zijn gezicht vertrekt en hij wijst naar beneden. “Heeft u te lang gezeten? Misschien moet u eventjes wat lopen?” Hij staat half op, wijst nu naar zijn billen en kijkt me vragend aan. “Heeft u zere billen?” vraag ik (…!). Hij wijst opnieuw en nog iets gerichter, dus ik probeer voorzichtig “heeft u last van aambeien?” (…!!). Hij knikt tevreden, zakt weer in de stoel en valt in slaap.

Mijn vader is weer wakker. Ik wrijf over zijn handen, die nu bijna helemaal bedekt zijn met blauwe bloeduitstortingen. Hij peutert wat aan mijn nagellak. We zeggen niks, we zitten gewoon samen te zitten.

Het vaste ‘klusje’ is tandenpoetsen. Ik rijd papa in de rolstoel de gang op, naar zijn kamer. Corry loopt voor ons uit. Corry is veel boos, maar vandaag begroette ze me opgewekt, dus wie weet! Ik zeg “nou pap, we volgen Corry!”. “Wa?” roept Corry. Ik zeg tegen Corry dat we een stukje achter haar aan lopen. “Wa makt mij da uit?” moppert ze. Ik rijd papa zijn kamer binnen en wil de deur dicht doen. Dat hele kleine beetje privacy voor het tandenpoetsen leek me voor hem toch fijn, al merkt hij er niet echt iets van. Maar Corry is het er niet mee eens, ze drukt zich mopperend naar binnen. Vaak bijt mijn vader zijn tanden zo stevig op elkaar, dat ik de borstel er met geen mogelijkheid in of meer uit krijg, maar vandaag do-re-mi-fa-sollen we ons er vlot doorheen, mét toeschouwer.

Het is bijna vijf uur, dus etenstijd. Ik ga nog even met mijn vader bij de piano zitten. Corry gaat ook mee. Ik zet een extra pianokruk voor haar neer en vraag of ze naast me komt zitten. Ze blaft dat ze niet zou weten waarom ze dat zou doen, en gaat dan lekker zitten. Ik speel een paar akkoorden. Mijn vader zit erbij en kijkt ernaar. Ik probeer ergens iets in hem te bereiken maar het lukt niet. Corry begint te snikken. Ze zegt “ik wil da ons mam kumt, ik wil naor ons mam!”. Ik ben een beetje op mijn hoede, want Corry kan je zomaar ineens een klap verkopen, en aai haar dan voorzichtig over haar bovenbeen. “Kom Corry, we gaan lekker eten!”

Mijn vader, Corry en ik zitten aan de kleine tafel. Ik help mijn vader met eten, Corry eet zelf. Mijn vader wordt wat wakkerder en vindt kennelijk dat Corry niet erg netjes eet. Hij seint met zijn ogen van mij naar haar en fluistert “kijk dan!”. Ondertussen let Corry erop dat ik het eten van mijn vader niet opeet (“is nie van jou, da ge doar niks afvat he!”) en is ze boos dat ik niet weet waar “onzen Bert” nu eigenlijk uithangt. Als ik vraag of ze lekker hebben gegeten, kijkt mijn vader glazig en Corry boos. Maar alles is op.

Tussen de hapjes door kijken mijn vader en ik elkaar aan. Soms alleen lief en glimlachend, soms knipogend, en soms met een kus van mij op zijn wang erbij of een “is fijn schat” van hem. We zeggen bijna niks, maar hebben het even heel fijn samen.
Simone
 
Berichten:
1
Geboortejaar:
1976
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor frans 50 » 13 November 2017

mooi geschreven, ook het leven van de anderen en de daar bijkomende reactie's.

Het vele slapen of in slaap vallen in je levensverhaal herken ik van uit mijn zelf.
Naarmate de Dementie vordert kost het alert en of wakker blijven dagelijks heel veel energie, voor sommigen is het ook de leeftijd... maar het meeste energie verbruik zit in de hersenen het zoeken naar herkenning, de juiste woorden vinden moet nu van heel ver of via diverse omwegen komen in het brein.

knap dat je met dat geduld heb leren om gaan.
frans 50
 
Berichten:
478
Geboortejaar:
1964
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
Ik heb dementie




cron