Wat mijn vaders dementie mij geleerd heeft

Beschrijf hier je eigen verhaal of plaats je gedicht

Wat mijn vaders dementie mij geleerd heeft

Berichtdoor Imke De Graaf-van Rooij » 12 November 2017

Mijn vader is dement. Waar ik tien jaar geleden in elke handtas of jaszak een doosje rozijntjes tegenkwam, altijd voorbereid op een kind dat getroost of afgeleid moest worden, vind ik nu overal ballonnen. Een tijdje terug kon ik daar leuk mee spelen met mijn vader. Nu reageert hij er helaas niet meer op.

Dementie is iets vreselijks. Je ziet iemand van wie je houdt voor je ogen vervagen, verdwijnen. Het doet me pijn om iemand die zich altijd gedroeg en kleedde als een heer in een joggingbroek te zien. Om kinderliedjes te moeten zingen zodat hij zijn mond open doet en ik zijn tanden kan poetsen. Om te zeggen: ‘Hé, pap, weet je, ik was gisteren jarig,’ en dan een lege blik te zien. Hij gaat zo snel achteruit dat het nauwelijks bij te houden is. Elke fase in het proces is op een andere manier intens verdrietig. Eerst de ontkenning terwijl het bewijs zich opstapelt, dan het besef van alles wat verloren zal gaan, het afscheid van zelfstandigheid, de lichamelijke aftakeling. Als dochter voel ik met hem mee, ben ik boos en verdrietig voor hem, om hem. En ondertussen probeer ik voor mezelf een weg te vinden in het omgaan met steeds minder vader.

Nog geen twee jaar geleden kwam hij bij me logeren. We hadden goed afgesproken dat hij ’s nachts niet alleen naar de wc mocht. Toch trof ik hem daar aan, midden in de nacht. Toen ik vroeg wat hij daar deed, zo in de kou, keek hij naar me op en zei: ‘Ik moest hier wachten, mama komt me zo halen.’ Ik heb hem naar bed gebracht en heb daarna in mijn eigen bed geprobeerd de huilbui los te laten die in mij zat. Inmiddels is alles aan die situatie ondenkbaar. Lopen, praten, het gaat niet meer.

En toch, toen ik hem gisteren zag en we samen koffie dronken, was er naast verdriet ook echt iets anders. Het is raar, maar ook aan dementie zit een mooie kant. Voor mij tenminste. Mijn vader is een goeie vader geweest. Maar zoals voor iedereen geldt: perfect was hij niet. Ik heb soms meer van hem verwacht dan ik kreeg, ik heb hem gemist toen ik hem nodig had. Andersom is dat misschien precies hetzelfde. Dat heeft een aantal jaar in de weg gezeten tussen ons. Ik was snel geïrriteerd, bleef maar zoeken naar die vader die ik wilde dat hij zou zijn. Ik zocht zo hard dat ik weinig geduld had met de vader die ik had. Voordat we wisten dat hij aan Alzheimer leed, werd de afstand tussen ons door zijn veranderende gedrag alleen maar groter. Toen we het eenmaal wisten, werd het zo mogelijk nog lastiger. Ik had nog wat te zeggen! Waar moest ik naar toe met mijn frustratie over niet ingeloste verwachtingen? Ik wilde geen begrip hebben voor wat hij, misschien door de ziekte, niet meer kon. Ik wilde dat hij zou luisteren, mijn verhaal zou horen. En nu kan ik alleen maar zeggen, nu we vijf jaar verder zijn: de dementie heeft ons geholpen. Door die ziekte, een nietsontziend monster, is zoveel verdwenen dat we alleen nog de kern van onze relatie over hebben. Er is alleen nog liefde. Dat is wat ik zie als ik bij hem ben, en dat is wat ik voel. Met het voortschrijden van het proces is mijn ergernis verdwenen; mijn verwachtingen zijn niet ingelost, maar langzaam opgelost. Ze doen er niet meer toe. Ineens is het heel gemakkelijk geworden om hem te knuffelen en kusjes te geven op zijn kale hoofd. Ik word niet meer geremd door wat dan ook dat ik graag anders gezien had in onze relatie. We zitten gewoon van elkaar te houden.

Wat is dat toch met mensen? Waarom is het soms zo moeilijk om te laten zien hoeveel je van iemand houdt, als die persoon niet precies doet of geeft wat je wil? Of zelfs als hij of zij dat wel doet? Waarom verstoppen we zoveel liefde? Dit is de paradox die mijn vaders dementie mij heeft leren zien: als je de weegschaal wegzet, als je geeft zonder iets terug te willen, dan krijg je juist waar je op hoopte. Misschien niet in de verwachte vorm, maar toch.
Imke De Graaf-van Rooij
 
Berichten:
1
Geboortejaar:
1972
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor frans 50 » 13 November 2017

" En nu kan ik alleen maar zeggen, nu we vijf jaar verder zijn: de dementie heeft ons geholpen."

en je schreef over de liefde, die combinatie wint altijd.
dank je wel voor je levensverhaal.
frans 50
 
Berichten:
478
Geboortejaar:
1964
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
Ik heb dementie

Berichtdoor josha » 16 December 2017

Dag Imke de Graaf- van Rooij.

Bedankt voor je oprechte verhaal, wat verwoord je het proces prachtig als èèn van je ouders de ziekte dementie krijgt .Het is zo mooi om als dochter zo te kunnen. mogen groeien dat er eindelijk acceptatie komt naar de zieke ouder en andersom ook natuurlijk.

Ik had/ heb naar mijn idee ook te weinig aandacht/ liefde gekregen van mijn moeder[ ze had het altijd erg druk met de winkel] Maar door haar dementie kon ze me eindelijk al haar liefde tonen, haar "schild" viel weg , ze werd vrijer en opener, ik had een enorme behoefte om te zorgen dat ze het goed had in het verpleeghuis. Ik kon eindelijk mijn liefde tonen aan haar. Doordat zij eindelijk haar hart/ liefde durfde te laten zien, leerde ik haar pas echt goed kennen! En zag bij mezelf tot hoeveel liefde ik in staat was te geven..

En wat hebben we het goed samen gehad, wat hebben we veel kunnen inhalen..... Er zijn mensen die tegen me zeggen "wat jammer dat dit pas gebeurde toen ze dement werd" . Zo voel ik het niet. Ik ben zo dankbaar DAT ik het nog beleefd heb met haar. Zonder haar ziekte had dat er echt niet ingezeten.
Natuurlijk wist/ voelde ik wel dat ze van me hield maar pas in haar dementie kon ze het zeggen en uitspreken.

Ze is nu 98 jaar, al bijna 17 jaar wonende in het verpleeghuis en bezig met de laatste fase van deze rotziekte, ze praat al jaren niet meer, ligt sinds September in bed, is totaal afhankelijk van anderen,.... kan zich zelfs niet zelf meer omdraaien.... maar denkt nog niet aan opgeven.....zo moedig, zo wonderbaarlijk sterk, zo nog genieten van het leven, wat wij/ ik geen leven meer noemen...
Ik heb diepe bewondering voor haar , hoe zij met het hele proces van haar ziekte omgaat.

Dus Ja , ook ik kan zeggen dat ik het niet had willen missen.

Josha
josha
 
Berichten:
444
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Evelien84 » 25 December 2017

Dag Imke,
Heel herkenbaar wat je schrijft. Ik heb hetzelfde met mijn vader. Het doet heel veel pijn om hem zo achteruit te zien gaan. Maar er komt ook iets voor terug: een soort basaal menselijk contact. In elkaars ogen kijken en zien wat iemand zegt zonder woorden. Een goede dikke knuffel geven. Minder geforceerd leven.
Groetjes Evelien
Evelien84
 
Berichten:
62
Geboortejaar:
1984
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Gilly » 15 Februari 2018

Mooie verhaal. Il ben een Jongen van 39 en mijn vader heeft sins 2 jaar deze demetie. Dit verhaal geef mij wat kracht. Ik ben heel verdrietig en heb veel pijn. Ook voor mijn broertje en zusje. Ik zie dat het hen veel doet en probeer sterk voor hen te blijven terwijl mijn hart huilt. Ik weet niet hoe ik hier mee om moet gaan het is echt zwaar. Bedankt voor jouw mooi gedicht. Gr Evangeli Fortes
Gilly
 
Berichten:
1
Geboortejaar:
1978
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
Overige familie/vriend(in) heeft dementie

Berichtdoor Truus v Dijk » 23 Februari 2018

niets blijft er voor mij over , dan de naam die geschreven staat in mijn hart. De liefde die ik voor haar voel is stralender zijn dan ooit te voren. maar het is wel het enige . Dit heeft mijn Demente Zuster mij geleerd: Niets blijft dan de liefde .
Truus v Dijk
 
Berichten:
1
Geboortejaar:
1944
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Overige familie/vriend(in) heeft dementie




cron