De late fase

Beschrijf hier je eigen verhaal of plaats je gedicht

De late fase

Berichtdoor Norbert33 » 01 Januari 2018

Mijn moeder heeft alzheimer in de zogenaamde late fase.
Na alle ellende die we hebben getrotseerd , is nu dit het "toetje" van deze vreselijke ziekte.

Mijn moeder wil verder , maar kan niet meer, ik ook niet.
Het gaat erg slecht met haar.

Ze is vreselijk bang, schreeuwt heel veel en heeft woede-aanvallen.
Bijna alles wat het leven mooi maakt heeft ze moeten inleveren , gelukkig is de liefde tussen ons er nog wel!

Ze kan niet meer tegen prikkels , ze is bang van haar medebewoners , ze heeft overal pijn.
Ik kom elke dag , ik ben de enige, mijn zus en de rest van de familie hebben het sinds lange tijd laten afweten, ook toen we ze zo hard nodig hadden.

Oudejaarsavond heb ik haar in mijn armen gehouden, ze schreeuwde en tierde, afgewisseld met veel huilen en angst-aanvallen... was kapot toen ik thuis kwam.

Nu zit ik thuis, ik zie lachende mensen op de TV die gezellig met elkaar proosten op het nieuwe jaar, ik hoop dat hen deze vreselijke, ellendige ziekte bespaard blijft!

Ik wens jullie allemaal een goed en liefdevol 2018 toe. met hopelijk veel mooie momenten!
Norbert33
 
Berichten:
95

Berichtdoor onderzoeker30 (vrijwilliger) » 02 Januari 2018

Dag Beste Dutch,

Wat erg dat het nu zo gaat met je moeder en jij dit alleen moet opvangen. Heb je verhalen door de jaren heen gevolgd en herinner me dat ze in het begin graag door je opgehaald werd en zo genoot bij jou in de tuin. De perikelen in het verpleeghuis en de zorgen daarover. Wat naar dat ze nu zo bang is en veel schreeuwt. Heel begrijpelijk dat die feestdagen en de vrolijkheid op tv dan langs je heen gaan. Het is ook zo dubbel: hoe kun je volijk zijn met deze dagen als een eindje verderop jouw moeder vreselijk bang en verdrietig is. Echt een rot ziekte, zou ze hele dagen zo angstig zijn of op momenten?
Dutch, ik zie het ook in deze 'late' fase: dat de stemmingen zo wisselen (op een onbegrijpelijke manier) en je er niks anders mee kunt, dan er alleen maar zijn. Dutch, met de arts, met de verpleging zoek je naar de beste oplossingen, maar niet voor alles is die er. Het is wel uitputtend, dat constant bijsturen en redderen. Hoop dat je het een beetje van je afgeschreven hebt.
Ook voor jou een liefdevol 2018 gewenst, heel veel sterkte.
onderzoeker30 (vrijwilliger)
 
Berichten:
1043

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 03 Januari 2018

Dag Dutch,
Ik val stil als ik je verhaal lees en natuurlijk heb ik veel van je gelezen.
Ik merk ook dat langzamerhand iedereen het laat afweten. Het wordt alleen maar minder. minder.
Verwijt het ze niet, want het is zo slopend. Alleen de heel sterken houden het vol.
Onze kinderen komen ook nog zelden. Ik denk dan , tsja er is geen herkenning meer, geen gespreksstof
hun leven gaat ook door.
In onze situatie heeft mijn vrouw totaal geen besef meer over haar situatie.
En zegt nog dagelijks dat ze zo gelukkig is. Met wat? Ik heb geen idee.
De afgelopen 4 jaar in het verpleeghuis? Met alle problemen? Het is volledig aan haar voorbij gegaan.
Ook ik ga dagelijks naar haar toe, mijn vrouw is meestal blij verrast, maar de herkenning laat het steeds meer afweten. Als ik zeg dat ik vertrek en er morgen weer ben zegt ze dat is goed en als ik bij de deur ben is ze mij al weer vergeten.
De afgelopen feestdagen? Ik schrok oudejaarsmiddag om 5 uur wakker door het afgestoken vuurwerk op straat. Door de herrie om 12 uur middernacht ben ik heen geslapen.
Heel veel sterkte.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1996
Geslacht:
Man

Berichtdoor josha » 03 Januari 2018

Dag Dutch

Vreselijk om dit zo te moeten mee maken bij je moeder. en wat een energie kost het telkens weer, ook voor je moeder... Zo slopend voor jullie beiden.. Ik kan me zo goed voorstellen dat je je afvraagt hoelang nog en wat heeft het voor zin. Deze onrust, deze angsten. haar woedeaanvallen.. je schrijft dat ze veel pijn heeft en dat vind ik onaanvaardbaar! Dit is LIJDEN met een grote L.

Ik zou dit bespreken met de arts van het verpleeghuis en misschien is het een oplossing om het bewustzijn van je moeder wat te verlagen[ inderdaad palliatieve sedatie] zodat ze weer een beetje rustiger wordt. Misschien is er ook de angst voor de dood. ik weet niet of dit te bespreken is tussen jullie. Je zou haar daarin gerust kunnen stellen, dat ze mag los laten en dat het goed is. Maar je zult dat zelf wel aanvoelen als dat het geval is met je moeder.

Heel veel sterkte

Josha
josha
 
Berichten:
429
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie




cron