Wat is het toch moeilijk

Beschrijf hier je eigen verhaal of plaats je gedicht

Wat is het toch moeilijk

Berichtdoor Elswal » 30 December 2018

Sedert een aantal jaren heeft mijn man dementie over welke soort twijfel ik steeds meer.
Na een aan tal zeer zwaar jaren thuis met veel snachts wakker en steeds meer zorg nodig is hij nu een jaar geleden geplaatst in een verpleeghuis.
Maar al hoewel dat even een opluchting was zijn daar de problemen niet mee opgelost.
Hij is lichamelijk een wrak zit in een rolstoel heeft overal zorg bij nodig kan en doet niets meer behalve drinken en eten zolang hij niet te moe is.
Want hij is ook steeds heel erg moe.
Waarom mijn twijfel over de dementie hij blijft nog redelijk helder ,jekan nog een gesprek met hem voeren als je zelf de vragen stelt.
Alleen heeft geen interesse,erg boos,nachtmerries ,heel moe,geen enkele initiatief meer,niemand doet er ook maar iets goed,geniet niet dat het lijkt kortom het blijft een lastige emotionele situatie.
Neem hem nu mee naar huis zo n drie keer per week maar dat is loei zwaar .Ga er iedere dag naar toe omdat ik er niet los van kan komen ook al omdat het niet top is in het verpleeghuis.Mijn omgeving en ook de zijn wordt steeds kleiner .
Moest dit even kwijt
Elswal
 
Berichten:
5
Geboortejaar:
1953
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor onderzoeker30 (vrijwilliger) » 31 December 2018

Dag Els,

Dit is voor mantelzorgers een extra moeilijke tijd. Je wilt het zo goed mogelijk doen voor je partner maar de ziekte verhinderd dat. Je schrijft dat je je man 3x per week mee naar huis neemt, reageert hij hier echt goed op?
Zelf deed ik dat ook in het begin, ook stilletjes hopend op positieve reacties, maar die bleven uit, toen ben ik ermee gestopt. Misschien gaat het bij je man anders en heeft hij er wel zichtbaar behoefte aan?
Jammer dat het tehuis niet geheel naar wens is, de omgeving kan zeker invloed hebben. Blijf in gesprek daarover met je EVV-er als er dingen niet goed gaan. Nergens is het perfect, maar gezelligheid, sfeer en aandacht voor de mensen zijn essentieel bij deze ziekte. De ziekte kan hem boos en angstig maken en maakt hem zeker eerder moe, toch kan het lonend zijn de medicatie nog eens onder de loep te nemen. Een gesprek met de verpleeghuisarts kan hier meer helderheid over geven.
Koester die momenten dat je man nog antwoord op je vragen, het is heel dubbel, want ook dat gaat steeds minder worden.
Els, ik weet niet of je kinderen hebt, maar sla dan een keer een dagje over en laat één van hen gaan. Gun jezelf wat rust om je weer op te laden.
Warme groeten, veel sterkte en alle goeds in het Nieuwe Jaar.
onderzoeker30 (vrijwilliger)
 
Berichten:
1029




cron