moeilijke moederdag

Beschrijf hier je eigen verhaal of plaats je gedicht

moeilijke moederdag

Berichtdoor Sannyk » 12 Mei 2019

Dit jaar valt de verjaardag van mijn moeder precies op Moederdag. Ondanks dat ze acuut opgenomen is vanwege Alzheimer willen we er toch aandacht aan besteden. Dat wil mijn vader ook graag. En van de hulpverlening mag het. We nemen taart en cadeautjes mee. Mijn moeder blijkt bij aankomst niet goed te weten wat ze moet met al die drukte en aandacht. Ze weet niet welke dag het is, weet niet goed wie we zijn en ze weet niet waar ze is. Toch slaat ze zich er wel doorheen en geniet ze van haar stukje taart. Ze wil wel dat we niet lang blijven en dat doen we dan ook niet. Mijn vader blijft langer dan wij. Ik vermoed dat hij het even te zwaar kreeg. Bij ons afscheid zei mijn moeder tegen hem: Wie zijn toch al die mensen? Toch ben ik blij dat we het gedaan hebben. Het zou zo maar eens de laatste keer kunnen zijn dat het zo kan.
Sannyk
 
Berichten:
2

Berichtdoor josha » 13 Mei 2019

Dag Sannyk

Wat ontzettend mooi en lief dat jullie het zo gedaan hebben!
Wat beschrijf je treffend hoe je moeder zich voelt met al deze aandacht en liefde..... ik weet zeker dat ze het heeft meegekregen jullie`s aanwezigheid en wat jullie uitstraalden, al kent ze je niet meer.. het gevoel blijft er altijd.
Ook al is ze het de volgende dag misschien weer vergeten, het moment telt alleen.

Nu ervaar je zelf hoe fijn het is dat je nog liefde en aandacht kunt geven, ook als je moeder niet meer weet wie je bent. Jij kent haar!
Juist dit geven is zo waardevol voor mensen. En geloof me , vooral mensen met dementie voelen de sfeer haarscherp aan. Niet eens de woorden die je zegt maar de TOON waarop iets wordt gezegd..

Ik heb je brief met een glimlach gelezen en maakt me blij. Blijf zo doorgaan, ook als het steeds moeilijker wordt in dit vreselijke proces..... je [ jullie] doen het toppy!!

Lieve groet
Josha
josha
 
Berichten:
455
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor BarryKamp » 13 Mei 2019

hallo Sannyk.
Ik kijk niet vaak op dit forum omdat de stukjes, hoe fraai en goedbedoeld ook, heel confronterend kunnen zijn.
Ik zoek niet meer pijn.
Maar jouw stukje heeft mij goedgedaan.
Ikzelf ben met mijn dementerende vrouw naar mijn dochter en kleindochter gegaan die op 5 minuten lopen van het verpleeghuis wonen en hadden geen pijnlijke verrassingen.
Maar eind van de middag terug op de afdeling waren er mensen (kinderen en kleinkinderen) die bijna dezelfde ervaring hadden als jij.
Hun oma kende niet iedereen, wist niet wat er was en wilde niet mee naar het restaurant voor drankjes. Het kado legde ze opzij. Ik heb niet meegemaakt hoe het afliep, want ik was al geruime tijd bij mijn vrouw geweest. Maar je moet wel kunnen incasseren.
Sterkte de volgende keer.
BarryKamp
 
Berichten:
1
Geboortejaar:
1948
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie




cron