ineens gaat het zo hard

Beschrijf hier je eigen verhaal of plaats je gedicht

ineens gaat het zo hard

Berichtdoor Sannyk » 07 September 2019

Vijf maanden geleden kwam mijn dementerende moeder op de crisis terecht. Ze was in de war, dwingend, gemeen en manipulatief. Ik werd bang van haar. Al snel reageerde ze op de medicatie. Ze veranderde in een lieve en wat warrige gedesoriënteerde vrouw die nog kon genieten van krentenwegge, samen foto's kijken, bezoekjes van de (klein-)kinderen en uitjes met de afdeling. Steeds kwam er meer onrust in haar. Slapen, eten en drinken werden minder. Ze viel. Twee keer. Een keer een gebroken pols en een keer een gebroken heup. Technisch gezien is alles goed verlopen. Alles heelt, behalve mijn moeder. Ze is bang om te vallen, weigert om te lopen en is over gegaan op vloeibaar eten. Ze is enorm afgevallen. Een schim van de vrouw die ze ooit was. Wanneer ik een chocoladekoffieboontje in haar mond doe, gebeurd er niets mee. Haar lievelingssnoepje rolt zo weer uit haar mond. Slapen doet ze in een tent, zodat ze niet uit bed kan vallen. Ook voelt ze zich dan meer geborgen. Lopen doet ze nauwelijks. Meestal gebruikt ze de rolstoel. Of ze ooit nog weer aan het lopen komt weten we niet. Ze wacht nu op een plek in een verpleeghuis. Wij hopen dat de medicatie eindelijk wat gaat doen, zodat ze zich minder bang en somber gaat voelen. Begin dit jaar woonde ze gewoon thuis met mijn vader. Nu is ze voor alles afhankelijk van anderen. Hoe snel kan het soms gaan.
Sannyk
 
Berichten:
2

Berichtdoor Ton » 13 Oktober 2019

Hoi Sannyk,

Heel herkenbaar wat je schrijft. Mijn vrouw was tot in februari dit jaar nog volledig zelfstandig en nu woont ze al weer 6 weken in een verzorgingstehuis. In de laatste 2 maanden voordat ze werd opgenomen ging het zelfs dagelijks achteruit. Het zal voor jou en je vader nu heel zwaar zijn. Ik hoop dat er snel een plek gevonden wordt. Ik heb gemerkt dat ze in het verzorgingstehuis weer tot rust is gekomen. Veel zorg, regelmatig en een juiste balans in de prikkels die ze aankunnen. Haar angsten zijn grotendeels verdwenen en ik heb mijn vrouw weer terug qua karakter. Het pinnige, onzekere en boze zijn helemaal verdwenen.

Staat ze op een wachtlijst? Ik heb gemerkt dat direct contact met de instelling, casemanager, juiste urgentie aangeven, helpen in de snelheid bij de plaatsing. Bij ons was het letterlijk de dag na de CIZ indicatie dat ik al gebeld werd dat er voor haar plek was.

Ik wens je veel sterkte.
Ton
Ton
 
Berichten:
10
Geboortejaar:
1968
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor Margaret » 14 Oktober 2019

Ik ben ook benieuwd of een opname in een verpleeghuis inmiddels plaats heeft gevonden. Een goed verpleeghuis heeft aandacht voor 'onbegrepen gedrag'. Tegenwoordig is het beleid om dat eerst proberen bij te sturen zonder medicatie, en zoveel mogelijk door mee te gaan in de beleving, en uit te vinden wat er nu echt aan de hand is.

Ik persoonlijk juich dat wel toe. Mijn vader ging ook heel hard achteruit, in zijn geval nadat hij opgenomen was. Ik heb toen gedacht dat dat kwam omdat hij minder op de automatische piloot kon doen. Maar tegenwoordig vraag ik me af of hij ook niet te makkelijk veel medicatie kreeg. Hij was een 60-jarige sterke man tussen de fragiele oude vrouwtjes, dus ergens begrijp ik het wel. Maar wie weet had ik mijn vader nog echt 'gezien' als hij minder medicijnen had gekregen.

Ik vraag me dan toch af: zou het bij jouw moeder niet kunnen dat ze bang is om te vallen omdat ze warrig is door de eerste medicatie die ze voorgeschreven heeft gekregen?
Margaret
 
Berichten:
33
Geslacht:
Vrouw




cron