ineens gaat het zo hard

Beschrijf hier je eigen verhaal of plaats je gedicht

ineens gaat het zo hard

Berichtdoor Sannyk » 07 September 2019

Vijf maanden geleden kwam mijn dementerende moeder op de crisis terecht. Ze was in de war, dwingend, gemeen en manipulatief. Ik werd bang van haar. Al snel reageerde ze op de medicatie. Ze veranderde in een lieve en wat warrige gedesoriënteerde vrouw die nog kon genieten van krentenwegge, samen foto's kijken, bezoekjes van de (klein-)kinderen en uitjes met de afdeling. Steeds kwam er meer onrust in haar. Slapen, eten en drinken werden minder. Ze viel. Twee keer. Een keer een gebroken pols en een keer een gebroken heup. Technisch gezien is alles goed verlopen. Alles heelt, behalve mijn moeder. Ze is bang om te vallen, weigert om te lopen en is over gegaan op vloeibaar eten. Ze is enorm afgevallen. Een schim van de vrouw die ze ooit was. Wanneer ik een chocoladekoffieboontje in haar mond doe, gebeurd er niets mee. Haar lievelingssnoepje rolt zo weer uit haar mond. Slapen doet ze in een tent, zodat ze niet uit bed kan vallen. Ook voelt ze zich dan meer geborgen. Lopen doet ze nauwelijks. Meestal gebruikt ze de rolstoel. Of ze ooit nog weer aan het lopen komt weten we niet. Ze wacht nu op een plek in een verpleeghuis. Wij hopen dat de medicatie eindelijk wat gaat doen, zodat ze zich minder bang en somber gaat voelen. Begin dit jaar woonde ze gewoon thuis met mijn vader. Nu is ze voor alles afhankelijk van anderen. Hoe snel kan het soms gaan.
Sannyk
 
Berichten:
2



cron