Mam

Beschrijf hier je eigen verhaal of plaats je gedicht

Mam

Berichtdoor Weeskind » 19 Oktober 2019

Mam,

Ik ben je kwijt...
En toch heb ik je nog...

Je bent niet meer wie je was.
Van een vrouw die altijd alles beter wist,
Weet je nu bijna niks meer.
Niet meer kunnen praten over vroeger...
Niet meer kunnen praten over de toekomst.
Niet eens meer kunnen praten over gisteren,
Laat staan over morgen...
Starend naar de blauwe lucht...
Diep in gedachten verzonken...
Zo lijkt het...en ik..ik sla deze vrouw vol verwondering gade.
Als onze ogen elkaar vluchtig kruisen..volgt er een vage glimlach, om vervolgens weer naar de blauwe lucht te staren.
Als een klein kind zo blij..
Als je de chocolaatjes die ik heb meegebracht,
In ontvangst neemt.
Stralende grote ogen...
Voor een moment.
Zomaar ineens opstaan om wat te gaan doen...
Maar ja, wat wou je nou gaan doen?
Je weet het niet meer.
Weet je nog dat ik je kind ben?...
Je enigste kind?
Of zie je alleen maar wat herkenning?
Je bent blij als je me ziet...zo lijkt het...nog wel.
Hoe lang zal dit nog duren?
Het is in korte tijd zo verschrikkelijk snel gegaan.
Ik beef bij de gedachte dat de "herkenning" er straks niet meer zal zijn...
Het samenzijn doet me goed...
Nu kunnen we niet eens meer ruzie maken...
Discussies voeren...
Of meningen uitwisselen.
Ik kan ook niks meer fout doen...
Wat een rare gewaarwording...
Ik heb nog zoveel vragen Mam.. .
Maar ik weet dat ik die nooit beantwoord zal krijgen.
Het is wat het is...

Ik ben je kwijt...
En toch heb ik je nog ...


N@th@li3
Weeskind
 
Berichten:
2

Berichtdoor josha » 19 Oktober 2019

Dag weeskind

Wat een prachtig ontroerend gedicht plaats je hier.... ik heb een brok in mijn keel, zo oprecht komt dit binnen bij me.
Ik heb in Maart j.l mijn moeder verloren op de hoge leeftijd van bijna 100 jaar aan de ziekte dementie maar ook ik ben haar niet kwijt.[ ook al is ze niet hier meer] Wat in je hart zit blijft voor altijd.....

Ook je verwondering over je moeder`s veranderde gedrag herken ik zo goed.. ik bleef mij ook verbazen over die lieve humorvolle , spontane, vrouw die ineens te voor schijn kwam tijdens haar ziekte... en wat heb ik daar van genoten, ondanks de ellendige en verdrietige dingen die hier ook bij horen. Ineens begrepen we elkaar zonder woorden....

Mijn moeder mocht weer kind zijn en ik ben zo dankbaar dat ik dat stukje van haar mee mocht maken.... ook dat is dementie.

Dank je voor het delen en blijf je verwonderen over dat wat je zo maar erbij krijgt....

Lieve groet
Josha
josha
 
Berichten:
455
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Weeskind » 19 Oktober 2019

Dankjewel Joshua voor je lieve reactie.
Mijn moeder is deze maand een jaar overleden.
Toen ik dit gedicht schreef bleven de woorden vanzelf komen, ik heb van die "vlagen" met gedichten schrijven dan komt het gewoon vanzelf.
Ben blij dat ik dit heb gedocumenteerd, vooral voor mezelf om terug te kijken hoe ik me op dat moment voelde.

Voor mij is het heel dubbel want mijn moeder was nooit echt een "lief" mens.
Ze had borderline en was erg egocentrisch.
Mijn opvoeding door haar (er was geen vader in beeld) was erg verwarrend voor mij.
Mijn contact met haar later toen ik volwassen was liep erg stroef.
Ze blokte me regelmatig uit haar leven omdat ik niet voldeed als dochter. Moest in een bepaald plaatje passen in haar ideaalbeeld.
Mocht mezelf niet zijn en altijd ja en amen zeggen.
Toen ze Alzheimer kreeg en in een instelling kwam ben ik haar blijven bezoeken, hoe zwaar het ook was, puur voor mezelf om het allemaal goed af te kunnen sluiten voor mijn gevoel.

Het is heel snel gegaan,het niet meer kunnen praten, ze had ook afasie.
Het was prettig geen ruzie of discussies meer met haar te hoeven doorstaan.
Ze was opeens "lief" , rustig en benaderbaar.
Ze is vredig heen gegaan dmv morfine en ik heb haar op haar sterfbed vergeven en gezegd dat ik van haar hou en dat het zo goed was...
"Ga maar ma....dit is ook niks zo, bedankt voor alles"
Ik heb er nu vrede mee ondanks het feit dat ze er gewoon écht niet meer is.
Het is een rotziekte en ik gun het niemand.
Ben blij dat ik hier enigszins mijn gevoel kwijt kan, het blijft frustrerend, en onwerkelijk de verandering van persoon.
Gr. Weeskind Nathalie
Weeskind
 
Berichten:
2

Berichtdoor josha » 19 Oktober 2019

Dag Nathalie

Wat ontzettend sterk dat je toch contact bent blijven onderhouden met je moeder toen ze in het verpleeghuis kwam... helemaal gezien haar houding naar jou toe in het verleden.
Misschien dat je toch onbewust gevoeld hebt dat er nog een andere lievere kant aan het karakter van je moeder zat..?.In wezen was jouw moeder druk bezig met OVERLEVEN en moest alles precies zo gaan zodat zij maar kon functioneren., zelf jij moest je aanpassen.

Door de dementie kon ze dat niet langer volhouden en begon haar verdedigingsmuur af te brokkelen en kon zij ook eindelijk zijn wat ze misschien altijd gewild had maar toen niet kon....

Ik ben blij voor jou dat je toch deze zachtere kant van haar mee mocht maken en er weer vrede kon zijn. ook voor je moeder. Misschien moest ze juist deze ziekte krijgen om weer in het reine te komen met jou..... Ook kon ze niet meer praten[ mijn moeder had ook jaren afasie] geloof me ze hoorde je wel en heeft vast genoten van je aanwezigheid....

Mijn moeder was ook nooit de moeder die mij stimuleerde en kon heel moeilijk haar liefde/ gevoelens tonen... pas in haar dementie brak dat door en kon ik zelf de knuffels en kussen pakken die ze me nooit uit zichzelf gaf ..... daardoor werd ze veel losser en vrolijker en kon weer bij haar gevoel en liefde komen.. en zo hebben wij nog een super mooie tijd gekregen om alles in te halen.

Ik hoop dat jij het ook zo kunt zien. op de valreep is het nog goed gekomen en koester dat.

Lieve groet
Josha
josha
 
Berichten:
455
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Margaret » 20 Oktober 2019

Wat een mooi gedicht, Nathalie. Ik vind het bijzonder dat je vooral verwondering kunt voelen bij het zien veranderen van je moeder. Denk dat die houding heel erg kan helpen bij het verdriet dat er ook bij hoort. Sterk van jou om er zo mee om te gaan.
Margaret
 
Berichten:
33
Geslacht:
Vrouw




cron