Reactie op column Kerngroep Dementie - beeldvorming over dementie

Reageer hier op nieuws, artikelen en blogs

Reactie op column Kerngroep Dementie - beeldvorming over dementie

Berichtdoor Rob (Alzheimer Nederland) » 07 Maart 2013

In dit onderwerp kunt u reageren op de column van de Kerngroep Dementie.
Deze column gaat over de beeldvorming over dementie. Hoe ervaren mensen met dementie zelf hoe anderen op hun reageren?

De column vindt u hier: http://www.alzheimer-nederland.nl/hulp- ... entie.aspx

We zijn benieuwd naar jullie reacties!
Rob (Alzheimer Nederland)
Site Admin
 
Berichten:
756
Geboortejaar:
1981
Geslacht:
Man

Berichtdoor onderzoeker30 (vrijwilliger) » 28 Maart 2013

Goeie column, zou graag vaker wat lezen van deze Kerngroep, wat hun beweegt.
Het kweekt meer begrip.
Als je de ziekte van dichtbij meemaakt, ga je steeds meer begrijpen wat een enorme impact
deze dagelijks moet hebben op iemands leven.
"Eenzaamheid" wordt hier aangehaald als een belangrijk probleem, omdat er minder bezoek komt
maar ook omdat de Alzheimerpatiënt zelf passiever wordt en zich meer terugtrekt.
Als familielid merk je dit wel, maar toch is het nog confronterend om te lezen dat
patiënten dit zelf ook zo ervaren.
Des te meer reden om gezellig op bezoek te blijven gaan, want de dagen duren anders lang.


onderzoeker30 (vrijwilliger)
 
Berichten:
1054

Berichtdoor dementmaarnietgek » 28 Maart 2013

Erg herkenbaar. Veel mensen komen niet meer op bezoek, ook mijn kinderen steeds minder, en als ze er zijn gaat het over koetjes en kaljes of mijn lichamelijke toestand, die is n.l. ook beroerd, maar over mijn geestelijke achteruitgang wordt oorverdovend gezwegen. Mijn vrouw durft mij niet goed meer lang alleen te laten, gelukkig komt er regelmatig iemand van de VPTZ - dan kan ze met gerust hart een paar uur weg.
Vooral het niet meer geloofd, want vaak maar half begrepen worden, doet veel pijn.

Beste Groeten
dementmaarnietgek
 
Berichten:
96

Berichtdoor onderzoeker30 (vrijwilliger) » 28 Maart 2013

Dag Dementmaarnietgek,

Het moet heel frustrerend zijn om niet begrepen, of anders half begrepen, te worden.
Misschien kun je op rustige momenten je kinderen vertellen waar je zoal tegenaan loopt?
Vertel gewoon eens dat jij zelf goed doorhebt dat je achteruit gaat.
Dat lucht vast op, kan zo maar zijn dat je kinderen het moeilijk vinden om erover te praten.
Niet iedereen durft zo'n onderwerp aan te snijden en als het voor jou belangrijk is, moet
je er misschien zelf over beginnen.
Jullie hebben elkaar nu juist hard nodig, ook omdat je je lichamelijk zo beroerd voelt.
Sterkte voor jou en je vrouw en blijf schrijven dat biedt afleiding.
onderzoeker30 (vrijwilliger)
 
Berichten:
1054




cron