Valentijnsdag. Hoe houd je je relatie liefdevol?

Reageer hier op nieuws, artikelen en blogs

Valentijnsdag. Hoe houd je je relatie liefdevol?

Berichtdoor Rob (Alzheimer Nederland) » 31 Januari 2017

Beste allen,

Binnenkort is het Valentijnsdag. Een dag waar je je geliefde extra aandacht geeft. Door dementie kan een relatie erg veranderen. De vraag is: hoe houd je de relatie liefdevol? Hoe pak je dit aan? Hoe makkelijk/moeilijk is dit?

Ik leg dit hierbij voor aan de lezers van het forum. Ik ben erg benieuwd naar jullie reacties en ervaringen. Deel ze vooral!

Voor meer informatie over het onderwerp, lees ons artikel 'veranderde relaties veroorzaakt dor dementie' op dementie.nl: https://dementie.nl/informatie-en-tips/ ... r-dementie

Groeten Rob
Rob (Alzheimer Nederland)
Site Admin
 
Berichten:
750
Geboortejaar:
1981
Geslacht:
Man

Berichtdoor madeleine » 31 Januari 2017

Dag Rob, een mooi onderwerp, moeilijk te beschrijven. Praten is makkelijker.
Wij hebben het geluk dat we altijd al gek op elkaar zijn. Gelukkig, want als dit niet zo is, is het volgens mij nog moeilijker.
Wel ben ik mij erg bewust dat het de ziekte is en niet mijn man. Doordat het elke keer anders is, vond ik het in het begin moeilijker. Nu hij slechter wordt( dus minder van die goede momenten) is het beter te bevatten. LOS VAN ALLE VERDRIET.
We dansen, lichaamlijk contact, door knuffelen. Lekkere dingen eten. Samen naast elkaar op de bank, hand vast houden en niets zeggen. Niet makkelijk voor mij, maar ik weet dat mijn man dit fijn vind.
Nagels vijlen, tuttelen noem ik dat.
Het wordt minder maar als hij iets grappig vindt samen lachen...zingen.
De momenten zijn kort, maar gelukkig nog aanwezig.
Eigenlijk best wel veel dingen he.
EN...gelukkig niet alleen met valentijn hahaha. En humor, meer voor mijzelf dan voor mijn man maar oke.
madeleine
 
Berichten:
172
Geboortejaar:
1958
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor frans 50 » 31 Januari 2017

mooie vraag,

ik heb het geluk dat we in onze relatie, en familie liefdevol met elkaar kunnen omgaan.
maar eigenlijk vind ik valentijn ook een commercieel gewin.

vele jaren deed ik het af met een kaartje en of luchtje denk ik.
afgelopen jaren moet ik bekennen dat het me is ontgaan.

dit jaar zal ik het nog een beetje kunnen beseffen, hoe ik het ga doen weet ik nog niet .... maar
ik denk wel eenvoudig.

één brief zal ik schrijven en inlijsten voor alle valentijnen die nog zullen komen.
een valetijnenen memory

dank je wel voor de voorzet.
frans 50
 
Berichten:
478
Geboortejaar:
1964
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
Ik heb dementie

Berichtdoor Rob (Alzheimer Nederland) » 02 Februari 2017

Dag Madeleine en Frans,

Wat een mooie en persoonlijke reacties. Dank voor het delen.
Madeleine; wat fijn dat je deze mooie momenten samen zo beleeft en beschrijft. Ik ben ook geraakt door je opmerking dat het voor je steeds beter te bevatten is geworden doordat hij steeds minder wisselde tussen goede en minder goede momenten. En dat je op die manier beter bewust bleef van het feit dat de ziekte de oorzaak is.

En Frans; Wat een prachtig idee van je, om een mooie brief te schrijven voor alle valentijnen die nog gaan komen.

Nogmaals dank voor jullie reacties, en uiteraard blijf ik nieuwsgierig naar ervaringen van anderen.

Groeten,
Rob
Rob (Alzheimer Nederland)
Site Admin
 
Berichten:
750
Geboortejaar:
1981
Geslacht:
Man

Berichtdoor Margreet » 11 Februari 2017

hoi Rob,

Valentijnsdag, de dag dat mijn man me voor het eerst mee uit nam, toevallig, en ik nooit meer ben weggaan.
7 jaar later getrouwd op vrijdag de 13e febr. 1 dag voor Valentijn want het kon toen niet op de zaterdag.
dus het heeft een speciale betekenis.. maar.... en vrijdag de 13e vonden we wel een mooie datum... [alhoewel... hahaha NU]

Liefdevol houden... hij woont al bijna 3 jaar niet meer thuis, er is geen wederkerigheid meer, allang niet en dat is vaak zo bij FTD.
Ik hou van hem en dat blijf ik doen, maar "getrouwd" voel ik me niet meer... hij spreekt al 2 jaar niet meer... herkent ons wel, gelukkig dat is een van de fijne bijkomstigheden van FTD.

Maandag onze trouwdag.. ga ik gezellig bij hem eten, en s avonds is er een avond over dementie & de hersenen in Lisidunahof... van Michelle Koch. Ga ik aansluitend naar toe.

Neem taarten mee voor de groep van mn man.. kunnen ze de 13e of de 14e van snoepen...

groeten Margreet
Margreet
 
Berichten:
281
Geboortejaar:
1968
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor Montagne » 14 Februari 2017

Ik wou dat ik dat wist. Mijn man en ik zijn ruim 50 jaar getrouwd, hebben al jaren een soort broer/zus relatie. Dat was zijn wens, niet de mijne.
Weggaan was nooit een optie. Maar nu begint zich dat een beetje te wreken. Wel kinderen en klenkinderen dat houd me op de been en bovendien leuk vrijwilligerswerk.
Maar het is vaak heel erg moeilijk en soms weet ik niet meer wat te doen om het leuk te houden .
Montagne
 
Berichten:
1
Geboortejaar:
1938
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 14 Februari 2017

Kom op Montagne,
Wij , Ansje en ik zijn ruim 56 jaar getrouwd, ik ken mijn vrouw al ruim 63 jaar.
Mijn vrouw heeft inmiddels geconstateerd ruim 13 jaar Alzheimer en toen het geconstateerd werd zei Philip Scheltens van de VU, het is al jaren aan de gang.
Ons huwelijk is ons heel leven fijn en rustig geweest .Met wederzijds respect. NOOIT spanningen. Dat is mazzel.
Mijn vrouw wist dat zij erfelijk behept was en heeft direct ingestemd om een onderzoek te starten, haar vader en haar grootmoeder hadden het tenslotte ook gehad.
Toen zij het vonnis kreeg heeft zij na enige emotie gezegd, ik doe overal aan mee, want al heb ik er dan niets meer aan, misschien heeft het enige betekenis voor mijn kinderen of kleinkinderen.
Jaren hebben wij samen de dementie beleefd.
Mijn vrouw lijkt momenteel in een volgende fase te glijden, waarin zij, totaal geen besef meer heeft wat haar overkomt.
Er komt nauwelijks een zinnig woord meer uit.
Mijn vrouw, een charmante, moderne vrouw, een echte hittepetit zeg ik altijd, heeft momenteel het moeilijk om haar normen en waarden onder controle te houden en eerlijk gezegd, dat lukt ook niet meer.
Ik werd vanochtend aangesproken door een van de verplegenden die mij vertelde dat mijn vrouw inmiddels regelmatig
haar kleding uittrok en dat zij , de verpleegkundige mij voorstelde om jurken aan te schaffen zodat het uittrekken wat moeilijker zal gaan.
Ik besprak dat vanochtend met haar broer met echtgenote en die hadden het moeilijk met een jurk, want zo kenden zij haar niet. Vanmiddag heb ik nog wat intenser het probleem besproken met de verpleging en daarna heb ik een jurk voor haar gekocht bij Witteveen. Toen ik daarna in het verpleeghuis kwam liep ik tegen mijn vrouw op die vroeg wie ik was.
Ik vertelde dat ik Leo was en dat ik een jurk voor haar had gekocht.
Mijn vrouw reageerde ontroerd, dat ik dat voor haar had gedaan en uitgebreid vertelde zij mij dat ze zo gelukkig was.
We hebben uitgebreid geknuffeld, ze was ziels gelukkig.
Toen ik daarna vertelde dat ik weer boodschappen ging doen was ze het daar helemaal mee eens en ze was blij dat ik er morgenochtend weer zou zijn.
Ik wil met dit omstandige verhaal vertellen dat wij als mantelzorgers niet alleen de ellende van deze ziekte beleven, maar ook dat de zorg voor onze naaste louterend kan zijn.
Mijn vrouw heeft totaal geen inzicht meer in haar situatie, maar zo'n momentje dat zij weer zegt dat ze zo blij is dat ik dat voor haar doe, dan springt mijn hart op.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor Peter Boom » 14 Februari 2017

Vandaag weer naar mijn vrouw geweest. Is vorige week tijdelijk opgenomen. Het ging thuis niet meer vooral in de nacht met hallucinaties en waanbeelden. Staat wel 20 keer per nacht op. Trap op en af.
18 februari zijn we 46 jaar getrouwd. Vandaag valenstijnsdag heeft ze totaal geen weet van. Iedere keer wanneer ik kom heeft ze de kasten leeg gemaakt en wil naar huis. Ik ga iedere dag met meer moeite naar haar toe. Ik word zo vreselijk emotioneel haar te moeten vertellen dat ze eerst moet aansterken. Zelf beseffend dat ze waarschijnlijk niet meer naar huis kan. Is verder afstandelijk. Vraagt zelfs waarom ze een kus krijgt. Vandaag een tehuis gebeld om te gaan kijken voor een definitieve opname. Het liefst zou ik haar nog vanavond ophalen tegen beter weten in. Ik voel me een egoist op deze momenten. Zelf heb ik er denk ik nog veel meer moeite mee dan zij. Ik kan het niet uit mijn gedachten zetten dat ze daar zit zonder het gevoel te hebben kan ik het echt zelf niet meer aan.
ze heeft wisselende momenten en dan denk ik weer het zal best gaan.
Ik zou best even met haar naar buiten willen maar ben bang dat ze dan niet meer terug wil. Ik heb het gevoel dat ik haar heb opgesloten. Thuis zit ik nu alleen enerzijds opgelucht anderzijds treurig dat het nu zo is. April 2015 zaten we nog op de oceaan in een speeboot voor de kust van Sumatra. Het is allemaal zo vreselijk snel gegaan tot nu toe. Het bovenstaande is wellicht wat onsamenhangend maar op dit moment voel ik me ook zo. Ik moest hetveven kwijt. Enige suggesties hoevdit verder aan te pakken?

Redactie: Deze discussie gaat hier verder: "Het liefst zou ik haar nog vanavond ophalen tegen beter weten in"
http://forum.alzheimer-nederland.nl/vie ... 342&t=2920
Peter Boom
 
Berichten:
11
Geboortejaar:
1948
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
In het verleden betrokken

Berichtdoor Annabel » 15 Februari 2017

11 jaar geleden zijn mijn man en ik uit elkaar gegaan, we zijn goede vrienden gebleven en dat werkte perfect.
Tot een paar jaar geleden de diagnose alzheimer bij hem geconstateerd werd , het was heel verdrietig en angstig voor hem .Hij woonde 130 km bij mij vandaan, ik ging 3 keer per maand naar hem toe. Voor hem was ik weer zijn vrouw en ik heb hem beloofd niet in de steek te laten. Ik heb toen besloten om hem dichterbij te halen en nu woont hij 3 km bij mij vandaan in een heel fijn verpleeghuis.
Ik ga nu vaak naar hem toe ,hij geniet er zichtbaar van ,ook al weet hij niet meer wie ik ben .De brede glimlach die ik krijg als ik hem een knuffel geef doet me heel erg goed.
Annabel
 
Berichten:
1
Geboortejaar:
1944
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Niet (direct) betrokken

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 15 Februari 2017

Annabel schreef:
> 11 jaar geleden zijn mijn man en ik uit elkaar gegaan, we zijn goede
> vrienden gebleven en dat werkte perfect.
> Tot een paar jaar geleden de diagnose alzheimer bij hem geconstateerd werd
> , het was heel verdrietig en angstig voor hem .Hij woonde 130 km bij mij
> vandaan, ik ging 3 keer per maand naar hem toe. Voor hem was ik weer zijn
> vrouw en ik heb hem beloofd niet in de steek te laten. Ik heb toen besloten
> om hem dichterbij te halen en nu woont hij 3 km bij mij vandaan in een heel
> fijn verpleeghuis.
> Ik ga nu vaak naar hem toe ,hij geniet er zichtbaar van ,ook al weet hij
> niet meer wie ik ben .De brede glimlach die ik krijg als ik hem een knuffel
> geef doet me heel erg goed.

Annabel,

Om jouw bericht zou ik graag een gouden randje willen plaatsen. Geweldig.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man




cron