Pagina 1 van 1

Begrijpt u mij wel??

BerichtGeplaatst: 14 April 2014
door Eddy
Beste lezer,

Misschien herinnert u zich nog de stukjes die ik in het forum schreef ongeveer een jaar geleden. Als u dat niet meer weet begrijp ik dat ook wel want ik zie bij mijn eigen vrouw wat een inpact dementie en dat zal bij u als mantelverzorger niet anders zijn.
Nu is mijn eigen situatie ook verslechtert en ik wil u dan ook vragen om niet op het taalgebruik te letten in dit stukje maar vooral wat de volgende situatie met iemand van binnen doet.

Mijn verhaal begint dus heel vrolijk maar eindigt als een donderwolk.
Zo ging ik op een Woensdagmorgen naar de dagopvang in Naaldwijk en had, bij uitzondering, voor de hele dag een planning gemaakt waardoor ik voor mezelf overzicht had hoe de dag eruit zou zien.
Ik zou ‘s morgens gaan bouwen aan mijn modelbouwboot “De Mercuur” en dan na de lunch lekker een appeltaart gaan bakken met een jongedame die daar stagiaire is. Met een brede glimlach en goed gehumeurd ging ik naar de dagopvang in Naaldwijk. De dag kon voor mij niet meer stuk.

Om nu te begrijpen wat er bij mij van binnen gebeurde op die bewusste Woensdag moet ik de regel hierboven even toelichten: al 7 jaar komt er een vrijwilliger op Woensdag-morgen om mij te helpen met bouwen.
Daarnaast help ik een stagiaire met het maken van haar stageverslag waarin verschillende onderdelen voorkomen. Zo was er een hoofdstuk wat ging over behoeftevoorziening waarbij ik aan moest geven of de aangeboden activiteiten op de dagopvang aansloten bij mijn behoefte.
Deze vraag was voor mij al duidelijk met nee te beantwoorden.
Maar u snapt het al: de volgende vraag was dus welke activiteiten zou u dan willen doen waardoor wel in u behoefte wordt voorzien.
Nu snapt u natuurlijk direct waar de appeltaart vandaan komt, alleen is dit een eenmalige activiteit en niet een vast gegeven.

Op de bewuste Woensdagmorgen was ik nog al laat want als ik op mijn praatstoel zit dan vergeet ik helemaal de tijd en alles wat ik moet doen.
En dus gebeurde het dat ik om half negen wilde gaan douchen omdat ik om negen uur opgehaald word. Maar ik dacht dat ik alleen nog geschoren moest worden. Dat ik ook nog spullen mee moest nemen om te kunnen bouwen die morgen was ik totaal vergeten en daar was ook geen tijd meer voor omdat ik al achter op schema liep.
Gelukkig vroeg mijn vrouw op datzelfde moment vroeg:maar je moet op Woensdag toch altijd je bouwmaterialen meenemen ??
U begrijpt het al; daar ik, gezien de resterende tijd die ik nog had, moest ik kiezen tussen douchen maar dan zonder spullen op pad of mijn spullen bij elkaar rapen en dan maar niet douchen.
Als u weet dat er iemand speciaal voor u komt zou u ook kiezen om niet met lege handen aan te komen. Alleen zou u het nog wel kunnen combineren omdat u nog gezond bent en alles veel sneller op een rijtje krijgt.
Maar voor mij en mijn lotgenoten is dat een heel ander verhaal. Wij kunnen niet meer snel schakelen omdat al die onbewuste stapjes die u maakt bij een bepaalde handeling voor ons stapjes zijn geworden die we bewust moeten nemen omdat we anders vastlopen zonder hulp.
Ik moet echt de tijd hebben om mijn materialen te verzamelen want anders krijg je bijvoorbeeld de situatie dat ik alles bij me hebt wat op de boot gebouwd moet worden, inclusief de bouwmaterialen, maar de boot thuis hebt laten staan. En dan komt het stoom uit mijn oren en ben woedend op mijzelf. Ik heb dan medelij met degene die mij probeert te helpen en vervolgens afgesnauwd word en letterlijk de volle laag krijgt.

Die bewuste Woensdagmorgen ging ik dus op weg naar de dagopvang en had het volgende plan: ’s morgens zou ik gaan modelbouwen met vrijwilliger Aad, vervolgens lunchen en daarna ’smiddags samen met de stagiaire de bewuste appeltaartbakken.
Een uitstekende dagvulling zou u zeggen, toch ?? Dat ben ik helemaal met u eens want ik ging goed gemutst op pad.

Maar dan lieve lezer gebeurt er het volgende als iemand handelt op basis van wat hij/zij vindt zonder rekening te houden met het proces wat de ziekte bij uw partner gaande is.

Ik kwam binnen met een programma voor de hele dag (overzicht) wat heel belangrijk voor mij is en dus een goed en blij gevoel gaf.
Nadat ik mijn jas uitgedaan had kwam er een begeleidster op me gaf die vervolgens zei: “Goedemorgen Ed, ik heb begrepen dat je vandaag appeltaart gaat bakken ? En de vrijwilliger Aad zei: “dan zal ik de appels alvast schillen !!”
U begrijpt natuurlijk dat ik daarop antwoordde dat ik ‘s morgens eerst zou gaan modelbouwen en na de lunch de appeltaart zou gaan doen omdat je daar geen uren voor nodig hebt. Weet u het nog ? Ik vond het belangrijker om ongedoucht met mijn vrijwilliger te kunnen modelbouwen, hij komt tenslotte voor mij !! In plaats van gedoucht aankomen maarmet lege handen en dus een vrijwilliger die voor niets gekomen is. Want hij kwam om mij te helpen en niet om schoon te maken of zo.
Toen ik vervolgens vertelde dat ik op Woensdagmorgen altijd met Aad ga modelbouwen en na de lunch genoeg tijd had om met de bewuste stagiaire een appeltaart te bakken EN te serveren kreeg ik als reactie: “Ja, maar je zou vandaag appeltaart gaan bakken en dat gaat na de lunch nooit meer lukken dus het lijkt mij beter dat je vanmorgen eerst aan de appeltaart gaat beginnen en dat Aad jullie helpt. En dan kan je vanmiddag altijd nog modelbouwen.

Ik kreeg er geen speld tussen en daar was het begin van mijn boosheid.
En weet u waarom ? Ik zal u een aantal redenen noemen die over het hoofd gezien werden en wat dat met uw partner/vriend/kennis, e.d zou kunnen doen:
1. Het bouwen op Woensdagmorgen is een structurele activiteit die al jaren plaatsvindt en waarvoor speciaal een vrijwilliger komt.
2. Deze activiteit maakt onderdeel uit van mijn overzicht voor die dag.
3. De appeltaart was een eenmalige activiteit die ook verplaatst had kunnen worden waardoor mijn overzicht voor die dag niet omver gegooid werd.
4. De activiteit met de vrijwilliger maakte onderdeel uit van een stage die iemand liep en een eenmalige activiteit was die voortvloeide uit een onderzoekje naar behoeftevoorziening.
5. De bewuste begeleidster was niet voor rede vatbaar omdat zij het toch verstandiger vond om de structurele activiteit (overzicht) te verruilen voor een eenmalige activiteit (geen overzicht meer, dus verwarring en boosheid) en ik dus aan de appeltaart begon.
6. De vrijwilliger vroeg vervolgens aan mij wat hij nu moest doen. Aangezien ik totaal van de leg was zei ik: “Dat moet je maar aan de begeleidster vragen want ik weet het nu ook niet meer” !

Begrijpt u hoe ik mij nu voelde ?? Ik ging op pad met een overzicht voor de dag en was nu totaal de weg kwijt, boos en gefrustreerd. En dat zou nog erger worden omdat de bewuste begeleidster alleen zichzelf volgde en niet in de gaten had wat dat met mij deed. Maar dat vertel ik u de volgende keer.

Vriendelijke groeten,
Eddy

BerichtGeplaatst: 14 April 2014
door Rob (Alzheimer Nederland)
De oudere berichten van Eddy vindt u hier: http://www.alzheimer-nederland.nl/hulp- ... r.aspx?p=0

BerichtGeplaatst: 22 April 2014
door Eddy

Beste lezer,

Kunt u nog mijn verhaal van de bewuste Woensdagmorgen herinneren waarover ik de vorige keer geschreven heb ? Voor degene die het zo gauw niet meer weten zal ik in drie zinnen nog even vertellen waar het over ging.¬ Want anders begrijpt u deel 2 van mijn verhaal niet meer.

Ik ging op een Woensdagmorgen naar de dagopvang en had mijn materialen meegenomen om ´s morgens met vrijwilliger Aad te gaan modelbouwen. Dit is al jaren een structurele (dus overzicht) activiteit en zou ´middags met de stagiaire een appeltaart gaan bakken (eenmalige activiteit). Maar zoals u gelezen heeft in mijn vorige verhaal ging dat ´s morgens al helemaal mis !!!

Ik ging dus maar appeltaart bakken want de begeleidster en de vrijwilliger vonden dat nou eenmaal veel verstandiger. Ik liep dus naar de stagiaire en zei met geírriteerde stem dat we eerst appeltaart gingen bakken waarop de stagiaire verbaasd vroeg Maar je gaat op Woensdag toch altijd eerst modelbouwen met Aad en ´s middags iets voor jezelf ?
Ik zei boos dat ik inderdaad van plan was om eerst te gaan bouwen en dan na de lunch met haar een appeltaart te bakken maar dat men het beter vond om eerst de appeltaart te bakken. En weet u wat hier misgaat ?
Het bakken van de appeltaart was een activiteit (éénmalig) die ik met de stagiaire had afgesproken naar aanleiding van een onderzoek naar behoeftevoorziening en we hadden dit ´s middags gepland omdat ik op Woensdagmorgen (structureel dus overzicht) altijd ………. .u begrijpt natuurlijk al hoe de zin eindigt.
De begeleidster heeft vervolgens gehoord dat er op die dag een appeltaart gebakken zou worden en bepaalt vervolgens dat dit maar eerst moet gebeuren gezien de tijd.

U kunt zich natuurlijk voorstellen dat ik geìrriteerd appeltaart ging bakken en dat de ergernis toenam omdat ik zelf alle voorbereidingen moest treffen omdat de stagiaire nog even iets af moest maken en de begeleidster verder ging met haar programma.
De begeleidster had de bel horen luiden maar wist niet waar de klepel hing !! En u snapt natuurlijk direct wat ik hiermee bedoel.
Lieve lezer, zorg dat u eerst weet hoe de vork in de steel zit om te voorkomen dat u de structuur (en dus het overzicht van uw partner) verandert want dat voorkomt een hoop stress voor u en irritatie en boosheid bij uw partner.
En ik heb diep respect voor alle mantelzorgers want ik weet uit eigen ervaring dat zij het moeilijker hebben dan wij. U moet nu de kar trekken en taken overnemen die uw partner vroeger deed plus uw eigen werkzaamheden die u al uitvoerde. Uw bordje word voller en ons bordje word leger. U kunt niet even gaan slapen op elk moment van de dag want u hebt een druk programma. Wij kunnen wel op elk moment gaan slapen.
En zo zie ik ook mijn vrouw vaak overleven want de motor moet vaak op volle toeren draaien. Maar dat even tussendoor. U bent nu toch niet de rode draad van het verhaal kwijt ?? Goed, dan gaan we gewoon verder±
De begeleidster vroeg niet eerst of het bakken van die appeltaart zomaar een spontaan idee was of dat dit ergens uit voortvloeide. Vervolgens werd de structuur vergeten en omgeruild voor een eenmalige activiteit die ook op een andere dag had gekund. De irritatie en boosheid was daarmee begonnen.
Nu weet ik dat u onbewust die tussenstapjes (wat heb ik nodig om te kunnen beginnen) op een rijtje kan krijgen waardoor u, en ik vroeger ook, in één keer alles bij elkaar hebt om snel te kunnen beginnen met bakken.
En bij mij zijn die onbewuste tussenstapjes door mijn dementie ineens stapjes geworden die ik bewust moet nemen want anders loop ik tien keer heen en weer om alles te verzamelen. Zoals u natuurlijk al begrijpt liep deze jongeman wel tien keer heen en weer voordat hij eindelijk alle voorbereidingen getroffen had. Zou u nu, nadat u gesloopt ben van het heen en weer lopen en het feit dat u al geìrriteerd bent, nog vrolijk zingend appeltaart kunnen bakken ?
Zeker gezien het feit dat u hele planning in de war is geraakt (en dus het overzicht kwijt bent) en u voor niets een hele tas met bouwmaterialen ´s morgens hebt meegenomen en neergezet om dezelfde tas aan het einde van de middag weer op te pakken en weer mee naar huis te nemen zonder gebruikt te hebben.
Zal ik maar geen antwoord op deze vraag geven want u weet zelf het antwoord wel als u zich in mijn situatie verplaatst. Bij mij was de irritatie en boosheid weer wat gestegen hetgeen voorkomen had kunnen worden.
Toen de appeltaart in de oven stond en de stagiare en ik de boel opgeruimd hadden liep ik naar de begeleidster om te laten zien welke andere activiteit de stagiare en ik bedacht hadden naar aanleiding van het onderzoek naar behoeftevoorziening.
Weet u het nog ? Ik had aangegeven dat de aangeboden activiteiten niet voldeden aan mijn behoeftevoorziening en dus had ik twee andere activiteiten (waarvan de appeltaart de eerste activiteit was) genoemd zodat wel aan de behoeftevoorziening werd voldaan.
De tweede activiteit was het organiseren van een groepsactiviteit waarbij we het spel `SET !` van Ravensburger gingen gebruiken om die activiteit vorm te geven.
Ik kan me voorstellen dat u nu denkt; wat is dat voor een spel ? Het is een spel om je geheugen te trainen en dus ideaal om dit te gebruiken voor een groepsactiviteit binnen de dagopvang. Tenslotte wordt er daar elke dag een activiteit gedaan die te maken heeft met geheugentraining.
Perfect toch ?
Dus ik loop enthousiast naar de begeleidster toe en leg uit hoe we de kaartjes namaken in A4 formaat en er dan een memorie spel van maken die we met de groep mensen kunnen doen en dan kunnen die ook gelijk beoordelen wat er wel of niet goed aan was. En daarmee zou dan ook de 2e activiteit in het kader van het stage onderzoek behoeftevoorziening zijn afgerond.
Wat een leuk idee zult u nu misschien wel denken. Ja, dacht ik ook totdat ik de reactie kreeg: Ja, het is wel een leuk idee hoor, maar het spreekt de mensen denk ik niet aan want het is leuker als er een verhaaltje bij verteld kan worden en dat kan hier niet. Dus het lijkt mij beter om bijvoorbeeld een ander onderwerp te nemen zoals molens of zo.
Als reactie daarop vroeg ik of het nou om een geheugentraining ging of om het vertellen van een verhaaltje. Het antwoord was dat het wel om een geheugentraining ging MAAR WEL DAT JE ER IETS OVER KON VERTELLEN (dat is voor mij hetzelfde als een verhaaltje, toch ??)
Ik was met stomheid geslagen want volgens mij begreep ze niet dat dit voor mij onmogelijk was om uit te voeren vanwege mijn ziekte.
Dus vroeg ik aan de begeleidster; weet je wel dat je nu iets van me vraagt wat voor mij niet uit te voeren is ? Ik loop al vast met het uitzoeken van een onderwerp, vervolgens zou ik niet weten hoe ik dat verder zou moeten regelen en organiseren. Dus het is hetzelfde als dat je tegen me zegt; Ed wil je even een muur voor mij van een stuklaag voorzien, hier heb je het materiaal, succes.
En weet u wat het antwoord was ?; je kan de stagiaire toch een onderwerp laten uitzoeken en daarna komen jullie er samen wel uit.

Maar als ik perse die activiteit met het spel SET ! wilde doen moest ik het gewoon doen. Alleen zou het zo zonde zijn als ik het voor niets had gedaan, dus kreeg ik toch het advies om …………(hoe de regel verder gaat kunt u nu zelf wel invullen, toch ?)
Kunt u zich voorstellen dat na de affaire met de appeltaart die ik ´s morgens moest bakken en nu de reactie op mijn 2e activiteit ik er helemaal klaar mee was ? Of zou u nu nog steeds glimlachend zeggen; dat is geen probleem hoor, dan doen we dat gewoon !

In ieder geval begreep ik er helemaal niets meer van, was boos en liep naar de stagiaire toe en zei cinisch; heb je even tijd want onze 2e activiteit is volgens de begeleidster niet goed omdat we er geen verhaaltje bij kunnen vertellen en dan spreekt het de mensen niet aan.
Maar ik weet het al; we gaan het hebben over dieren en dan nemen we bijvoorbeeld een hond (want iedereen hier heeft wel eens een hond gezien) en dan kan je zeggen dat het vier poten een kop en een staart heeft en groot of klein kan zijn en licht of donker.
En we gaan het hebben over een vogel (want iedereen hier heeft wel eens een vogel zien vliegen’)en dan kan je zeggen dat je grote vogels hebt en kleine vogels en gespikkelde vogels enz, enz
We gaan het hebben over een koe (want …………………………u begrijpt het al) en dan kan je zeggen dat je koeien hebt met zwarte vlekken en dat ze melk geven enz, enz
We gaan het hebben over een schaap (want ………..……….u begrijpt het nog steeds?)
Wat is het triest als je na zeven jaar nog niet weet dat je mij een onmogelijke opdracht geeft omdat ik niet zou weten waar ik moet beginnen en hoe ik het moet afronden (overzicht).
Vervolgens heeft de begeleidster niet de klok wel horen luiden maar weet niet waar de klepel hangt; want het was een activiteit die ik zelf moest doen met als achtervang de stagiaire in het kader van het onderzoek behoeftevoorziening. En het spel SET ! Was voor mij ideaal omdat het een soort handleiding voor mij was. Ik wist hoe het spel werkte en kon het kaartje zo namaken op A4/formaat.
Fantastisch dacht ik !!!!
Maar de 2e activiteit is nooit meer van de grond gekomen (de stagiare en ik waren er klaar mee) en de grote IKEA tas die ik ´s morgens had neergezet pakte ik aan het einde van de dag weer van dezelfde plek om mee naar huis te nemen. Ik was des duivels en totaal uit het lood geslagen.
Mijn woede had inmiddels alarmfase oranje bereikt en u weet dat dit geen goed teken is. Maar hoe alarmfase oranje in rood veranderde en in welke gemoedstoestand ik thuis kwam bewaar ik voor de volgende keer.



BerichtGeplaatst: 22 April 2014
door Leo (vrijwilliger)
Dag Eddy,

Het zal een verrassing voor je zijn denk ik, maar ik snap volkomen wat je bedoeld.
In het dagelijks leven moet een mens vaak switchen.
De menselijke geest is meestal wel flexibel genoeg om dat te doen.
Maar....... jij als individue, die een probleem heeft met concentratie en/of geheugen

mist deze flexabiliteit ten ene male.
Dat is lastig.

Je kunt en mag niet verwachten dat een stagiaire, die misschien eenmaal per week met de specifieke patiënt EDDY te maken krijgt, volledig ingespeeld is in jouw situatie.
Ik wil het niet bagatelliseren hoor, maar het is wel een feit.

Ik zou je willen adviseren om in een dergelijke situatie even tot 10 te tellen, alvorens je ontploft.
Misschien is het resultaat dat je je er bij neerlegt en denkt, oke, ik sta open voor de nieuwe situatie. Het zal jouw gemoedstoestand ten goede komen.

Het is in de huidige tijd van bezuinigingen nu eenmaal niet anders dat men in de gezondheidszorg moet roeien met de riemen die men heeft. |En ja, dan is het wat makkelijker als er geen spanningen ontstaan, die we misschien kunnen omzeilen.

Knap hoor zoals jij je situatie weergeeft.
IK kijk uit naar je volgend ( 3e bericht ).

Groet,
leo

BerichtGeplaatst: 22 April 2014
door Vergeetmijnietje
Eddy, knap hoe je hier op het forum omschrijft wat bij jou frustraties oplevert. Ik hoop dat er heel veel zorgverleners op dit forum kijken. Er wordt wel veel over belevingsgerichte zorg gesproken, maar hoe vaak verplaatst iemand zich nou echt in het wel en wee van de ander?
Hoe een dag voor jou er uit zal zien, helemaal van te voren vastgelegd zodat het jouw structuur geeft...en dan veranderen er aan het begin van de ochtend al een klein aantal zaken wat voor jou al wel grote gevolgen heeft...en zo gaat het de hele dag maar door. We spreken dan van "gedragsproblemen"
Ik ben het eens met de gedachten van Anneke van der Plaats (sociaal geriater) zij zegt dat mensen met dementie reageren op hun omgeving. Hun zieke hersenen hebben moeite met aanpassen, maar de omgeving kan hier wel op anticiperen. Dit zal veel geduld en flexibiliteit van de omgeving vragen, maar als je voor de zorg kiest zul je hier toch aan moeten werken.

BerichtGeplaatst: 17 Juni 2014
door Eddy
Beste lezer,

Allereerst mijn excuses voor het feit dat de alarmfase oranje zo lang heeft geduurd. Want die had natuurlijk allang op rood moeten staan voor u als lezer. Een aantal van u zie ik al denken: Is dat zo ? Waar gaat dit over ?
Ja, want ik was die man die op een Woensdag gezellig van huis ging op weg naar de dagopvang met zijn grote IKEA tas met bouwspullen en die daar ook een appeltaart zou bakken.
Weet u het weer ? De grote tas met bouwspullen voor een structurele activiteit werd ‘s morgens neergezet en ‘s middags voor van dezelfde plek getild om mee naar huis te nemen. De appeltaart (een eenmalige activiteit) is wel gebakken want dat vond de begeleiding belangrijker. Hierdoor raakte ik het overzicht totaal kwijt en belandde in de alarmfase oranje. Ik zie u al denken: ja, nou weet ik het weer. Maar nu wil ik weten hoe je op alarmfase rood kwam !!
Dat zal ik u nu gaan vertellen: ik ben een jongeman die spontaan is en mensen die ik al langer ken dus ook spontaan begroet door ze even een knuffel te geven (zeg maar even omarmen). Dat zit in mijn karakter en in mijn jeugd was dat heel gewoon als ik vrienden ontmoette. Zelfs als mijn trouwe bouwmaten komen begroeten we elkaar op dezelfde spontane manier.
U zult begrijpen dat er ook genoeg mensen zijn die ik gewoon de hand schud (wat voor mij ook goed is) maar dat zijn dan in de regel geen goede kennissen of vrienden.
En wat ik u hierboven verteld heb was de aanleiding dat ik thuiskwam en in alarmfase rood was beland. U zult u misschien denken: hoezo dan ??
Mijn dag was natuurlijk al in de soep gedraaid doordat ik niet begrepen werd en er een vrijwilliger voor niets was gekomen omdat onze bouwactiviteit wat al jaren structureel is plaats had moeten maken voor het bakken van een appeltaart wat een eenmalige activiteit was.
De activiteit met de stagiaire die ik zou gaan doen moest anders ingevuld worden en daardoor niet meer uitvoerbaar.
En nu komt het !! Het was kwart voor vier ‘s middags (de tijd dat we onze jassen aantrekken en naar boven gaan) en terwijl we zo naar de bus toeliepen fluisterde een volwassenen begeleidster die mij al zeven jaar kent in mijn oor: “Ed, vanaf nu moeten we niet meer zoenen alleen een korte hug of een hand”
Dit was de druppel die de knop op alarmfase rood zette ! En dat had te maken met het woord zoenen wat uit zijn verband werd gebracht !

Ik zal het u uitleggen: de mensen daar weten niet hoe mijn spontane manier van begroeten is en wat ik al in mijn jeugdjaren deed als ik vrienden ontmoette. U zult ook familie of hele goede vrienden, kennissen op een spontane manier begroeten door ze even te omarmen en een zoen te geven.
Dat is een activiteit die te maken heeft met hoe je iemand begroet en is niet bedoeld als activiteit om nu u familielid of vriend, kennis proberen te versieren.
Die tijd heeft u net zoals ik gehad toen u nog rond de twintig was en nog vrijgezel was die een meisje/jongen zocht om een relatie te beginnen. Of om misschien lekker mee te flirten, want die waren er ook.
Ik ben een supergelukkige man van 53 jaar met een geweldige vrouw en twee geweldige dochters en schoonzonen !!!! Dus ik heb al 33 jaar geen behoefte meer om te flikflooien, dames te versieren !!!

En hoe irritant is het dan als mensen die daar ook voor dagopvang komen en al de 65, zo niet 70, zijn gepasseerd roepen: moet dat geflikfooi nou !
En des re irritanter is het dan als een begeleidster die mij al 7 jaar kent en weet wat hierboven vet gedrukt staat meegaat in die onzin en vergeet dat dit haar al jaren op deze spontane manier begroet !!!!!!
Gezien de vele vetgedrukte letters zult u begrijpen dat ik woedend was en alarmfase rood was bereikt. Maar toen was ik nog niet thuis.
En de woede waarmee ik thuiskwam wil ik u besparen want die was niet netjes en is zeker niet voor herhaling vatbaar.
Eén ding wil ik u tenslotte nog meegeven: laat u niet leiden door wat mensen zeggen of denken maar geef uw partner de aandacht, warmte en liefde die hij/zij nodig heeft ongeacht wat de wereld om u heen daarvan vindt.
Zij gebruiken woorden of zeggen dingen uit onwetendheid, domheid, of omdat iemand dat nou eenmaal vindt.
U als partner weet alleen hoe uw man/vrouw in elkaar zit en hoe hij/zij in het leven staat en dus ook welke aandacht, begroeting , e.d. belangrijk is.
Richt u zich daarop en laat u niet leiden door de wereld om u heen.
Ik wens u heel veel sterkte met het proces waar uw partner zich in bevindt en ik schrijf mijn verhaaltjes dan ook op in de hoop dat ik u daarmee tot steun kan zijn. Niet meer en niet minder.
Tot de volgende keer dan maar ??


Re: Begrijpt u mij wel??

BerichtGeplaatst: 31 Juli 2014
door Eddy
Beste lezer,

Allereerst wil ik u bedanken voor u reactie en wat ben ik blij dat ik u kan helpen en soms helpt u mij. Geweldig die wisselwerking !! Zo ziet u maar dat een mens niet alleen met zijn handen iets voor mensen kan betekenen maar ook door middel van woorden. Maar dat wist u al en ook nu heb ik weer iets om over te schrijven.
Ik zie u al denken: toch niet weer over alarmcode ……?? Drie keer is wel genoeg geweest.

Zoals u weet ging ik drie dagen naar een dagopvang bij mij in de buurt. Nu zult u denken: ga je er dan niet meer naar toe omdat je ……(dat kunt zelf wel invullen). Sinds kort zijn wij een ontmoetings-centrum geworden. Ja, ik ben het met u eens dat klinkt veel leuker: een centrum waar je elkaar ontmoet.
Geweldig !! Maar daar zit nu juist het probleem. Want voor u heeft het woord ontmoeten waarschijnlijk een andere inhoud dan voor mij. Ik zal het u proberen uit te leggen. Toen ik nog werkte bij het ministerie van WVC en Justitie ontmoette ik tientallen mensen per dag vanwege mijn functie en als ik thuis kwam ontmoette ik ook nog eens een heleboel mensen omat ik dan vrijwilligerswerk deed.
Dus aan sociaal contact had ik geen gebrek. Soms luchtte het me op al ik even geen mensen had ontmoet.
En ik zie u al denken: daar weet ik alles van want ik werk ook, doe vrijwilligerswerk, moet zorgen dat er eten en drinken in huis is, en de rest dat ik niet weet. Maar wat bedoel je nu precies te zeggen ??
Kijk, als u bij het lezen deze vraag in u zelf stelt zou ik zeker niet stoppen met het lezen van mijn verhaal.
Ik zal het u uitleggen: een ontmoeting met iemand heeft voor iemand die gezond is en werkt en daarnaast nog van alles doet een andere lading dan iemand, u partner bijvoorbeeld of ……, die niet meer aan het arbeidsproces kan deelnemen, door zijn/haar ziekte vrienden, kennissen is kwijtgeraakt.
Uw wereld is nog intens groot en die van uw zieke partner of iemand anders is geslonken tot een “druppel water”. En met name wanneer je niet meer zelfstandig ergens naar toe kan en je constant iemand moet vragen. Iemand die gezond is kan spontaan besluiten lekker even langs het strand te gaan zonder dat hij/zij ……..(u snapt wel wat ik bedoel).
Even verder denkend: iemand die gezond is kan elke dag net zoveel mensen ontmoeten als hij/zij zou willen zonder …….(ik ga niet weer in herhaling vallen, hoor). Ga naar een concert, musical,museum, e.d. en u valt doodmoe op de bank en denkt: voorlopig hoef ik even niemand te zien, wat een gekkenhuis was het daar !!!
U ontmoet zoveel mensen in uw werk, vrijwilligerswerk, tijdens feestjes, enzovoort, enzovoort !
Op een gegeven moment bent u zelfs blij dat u even niemand ontmoet ! Even niet verplicht praten met iemand omdat je die persoon moeilijk voorbij kan lopen zonder gedag te zeggen.
Al is het alleen maar goedemorgen, goedemiddag, goedenavond. “Ik hoor het u al zeggen: jij bent een lekker ding, dan kan ik wel aan de gang blijven. Het is goed met je”.
Nog bedankt voor het compliment overigens !
Maar nu de andere kant: die van uw partner, familielid of iemand anders die vanwege zijn ziekte arbeidsongeschikt is geraakt, familie of vrienden is kwijtgeraakt, altijd afhankelijk is van vervoer als hij/zij ergens naartoe moet. Die kan dus niet even spontaan ergens naartoe gaan zonder ………..
Die zal niet zeggen: voorlopig hoef ik even niemand te zien, wat een gekkenhuis was het daar !!!
Sterker nog: die is blij als hij mensen ontmoet en dan heb ik het over daadwerkelijk ontmoeten.
Niet zoals ik vaak meemaak bij binnenkomst: Goedemorgen, leuk je weer te zien en we praten straks wel even verder en als ik dan om vier uur naar huis ga moet het gesprek nog plaatsvinden. Is dat ontmoeten ?
Ik zal het u nog sterker vertellen: mijn gezondheid is momenteel van dien aard dat ik aan de rolstoel gekluisterd ben omdat ik niet kan staan of lopen. Vanwege een nekhernia, zo is onlangs vastgesteld, moet ik dus geduwd worden. Dus ook naar de toilet. Voelt u hem al aankomen ??
Ik werd netjes naar de toilet geduwd en als ik klaar was hoefde ik maar te roepen en dan kwam er iemand. Dus toen ik klaar was riep ik netjes of iemand mij van de toilet wilde helpen.
Nou, het resultaat was hetzelfde dan wanneer ik midden in de woestijn op zoek ben naar een beetje water !! Kijk, u hoeft niemand te roepen maar begrijpt u hoe vervelend (zachtjes uitgedrukt) het is als u op een toilet zit te wachten totdat …… Vervolgens ben je de hele dag in euforie omdat je vier weken op vakantie gaat en men vergeet je een prettige vakantie te wensen ! Hoezo betrokken ?
Nu zult u vast zeggen: Die begeleiders hebben ook wel erg veel aan hun hoofd dus dat kan gebeuren !
Dat ben ik helemaal met u eens, maar er is één groot verschil: u kunt mensen ontmoeten wanneer u wilt door er naartoe te gaan of ze te ontmoeten tijdens….(vult u zelf maar in).
Uw partner die chronisch ziek is kan buitenshuis alleen mensen buiten de deurdrempel ontmoeten door iemand te bellen. Of het nou een buurman/buurvrouw, een taxichauffeur, e.d. is. Dus als ik naar de dagbehandeling ga is voor mij en mijn lotgenoten dat kleine stukje aandacht zo belangrijk !!
Kijk, het gaat hier niet hoelang dat dan moet duren. Het gaat in dit geval niet om de kwantiteit maar om de kwaliteit.
Als ik 10 minuten, of vindt u dat teveel op 6 uur, een goed gesprek heb gehad is mij dat veel meer waard dan dat ze een hele dag achter mij aanlopen en maar lopen te kletsen over …….
Dan zou ik doodmoe op de bank vallen en denken: voorlopig hoef ik even niemand te zien, wat een gekkenhuis was het daar !!!
En wat betekent ontmoeten voor iemand die een afscheidspraatje houdt voor een stagiaire en niet kan/wil wachten op de persoon die een band had opgebouwd met die stagiaire doordat we goede en gezellige gesprekken hebben gehad, amen en sigaretje rookte, samen wat aan modelbouw deden, e.d.
Ga je dan niet voor eigen belang en dan mag u mij zeggen hoe ik het woord ontmoeten moet zien.
Temeer daar doorgegeven was dat ik op het terras met iemand even een praatje maakte (ik kan ook niet iemand zomaar voor bij lopen). Mij even halen was een kwestie van hooguit 5 minuten !!
U weet wat ik nu ga zeggen: 5 minuten op 6 uur is dat nou teveel om even te kunnen wachten ??

Tenslotte wil ik dit aan u meegeven: voor mensen die in een heel klein kringetje zijn beland betekent ontmoeten: het krijgen van een beetje aandacht want hij/zij is afhankelijk van andere mensen om iemand te ontmoeten !!
Begrijpt u nu de samenhang tussen ontmoeten en even die aandacht voor een zieke medemens ??
Laat mij het weten als u het niet begrijpt want dan wil ik het u best nog een keer uitleggen.
No probleem (leuk hé, om even over de grens te praten ?) en tot de volgende keer.

Re: Begrijpt u mij wel??

BerichtGeplaatst: 02 Augustus 2014
door Leo (vrijwilliger)
Dag Eddy,
Natuurlijk herinner ik jou nog en jouw geweldige weergave van het proces wat je meemaakt.
Doordat mijn vrouw, nu inmiddels 7 maanden geleden is opgenomen in een verpleeghuis, was het mij niet direct opgevallen dat je even op het Forum afwezig was. Maar fijn om je weer te lezen.
En natuurlijk het is verschrikkelijk als je zo ontregeld wordt. Maar........

Je raakt natuurlijk verzeilt in een meer prive aanpak. En, dat merk ik hier in het verzorgingshuis ook, daar is haast niet meer aan te
voldoen.
Door allerlei bezuinigingen zijn er gewoon minder mensen aanwezig. Het wordt een zeer gespannen situatie.
De verzorgenden doen hun stinkende best en proberen allerlei hiaten zo goed als maar mogelijk is te dichten, maar te weinig is te weinig.
De verzorgenden houden hun mond, bang voor hun baantje.
De leiding en die moeten de pil vergoeden, verschuilen zich achter structuren en protocollen. Voorwaar een ondoorzichtige situatie.
En we zijn er nog niet.
Een voorbeeld: een cliënt zittend in een rolstoel, wil regelmatig naar het toilet een vrij natuurlijk proces lijkt mij.
Ik zette hem regelmatig voor het toilet en waarschuwde een verpleegkundige, maar omdat hij een liftje nodig heeft kan het even duren. Zijn drang is regelmatig aanwezig als de meiden hun koffiepauze hebben of als men gaat eten, maar toch.
Ook als men hem op het toilet heeft geinstalleerd neemt hij wel een half uurtje de tijd. Dus ook moeilijk te controleren. Maar toch.
Afgelopen week heeft hij na weer een half uurtje voor het toilet te hebben gestaan, het ongelukje gehad dat hij e.e.a. niet meer kon ophouden. Men heeft nu ingesteld dat hij op vaste ( !) tijden in het toilet wordt neergezet en dan moet het maar onder controle zijn.
Ik wil hier maar mee zeggen beste Eddy, directe persoonlijke aandacht voor de cliënt, is afhankelijk van de verzorgende en kun je zo langzamerhand niet meer verwachten in het huidige bestel. En nogmaals die meiden, dat ervaar ik, doen hun stinkende best, maar te weinig is te weinig.
Ik zie je berichten in de toekomst graag weer,
leo