Moeite om te praten met anderen over mijn vader met dementie

Berichten voor jongeren die een ouder met dementie op jonge leeftijd hebben

Moeite om te praten met anderen over mijn vader met dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 07 Mei 2016

(Redactie: Hieronder een gekopieerd bericht van Veerle: )

Hallo,
In 2010 merkten we dat er iets niet helemaal goed was met mijn pa en een paar jaar later werd alzheimer bij hem geconstateerd. Ik wilde er niet echt met mijn vrienden over praten en had in het begin ook een soort gevoel van schaamte voor hem. Tegenwoordig praat ik er iets meer over, maar mijn vrienden begrijpen niet hoe het is om een demente vader te hebben. Ik woon op kamers, maar ik kom heel veel thuis om tijd met mijn vader te spenderen en mijn moeder te steunen/ op te vrolijken. Mijn moeder heeft het erg moeilijk met de situatie en reageert dit soms af op mijn vader. Mijn broer heeft het er ook moeilijk mee maar gaat het uit de weg en komt heel weinig thuis. Ik zou graag in contact komen met anderen jongeren die dit meemaken.
Groet,
Veerle (22 jaar)

Het oorspronkelijke bericht staat hier: http://forum.alzheimer-nederland.nl/vie ... 122#p14122


Reactie Leo:

Dag Veerle,
Met alle respect voor jullie, maar ik, die niet behoor tot de groep waar je je oproep naar richt, wil opkomen voor je vader.
1. je wilde er niet met je vrienden over spreken en had er een zekere gene over. BELACHELIJK..
Kom op zeg het is jouw vader en afgezien van zijn verlies aan korte termijn geheugen geen idioot.
2.zij begrijpen de situatie niet rond zijn ziekte. Ze maken hem niet dagelijks mee.
Wij bij Alzheimer Nederland maken ons sterk om deze ZIEKTE meer onder de aandacht te brengen.
3.je moeder heeft het erg moeilijk met de situatie rond je vader en reageert het soms op hem af,
Leg haar uit, dat deze ziekte onomkeerbaar is en steun haar in het aanvaarden van deze conclusie.
4.je broer heeft het moeilijk met de situatie en ontloopt de confrontatie.
Als je het niet accepteert is het er niet.
Als je deze situatie op een rij ziet, dan moet het toch duidelijk zijn, dat er wel e.e.a. fout is.
Lieverd (excuse le mot) start vandaag nog jullie aanpak van deze ramp die jullie is overkomen.
Je vader is PATIËNT. Hij is de underdog. Kan zich zelf niet meer verdedigen. Steun hem onvoorwaardelijk!
Verander jullie aanpak.Sta vierkant achter hem.
Je vader heeft deze ziekte niet over zichzelf afgeroepen.
Hij heeft jullie steun zo nodig.
Ga met je moeder en je broer om de tafel zitten en bespreek een plan van aanpak. HIJ IS DE PATIËNT!
Behandel hem als een normaal mens, die wat moeite heeft met zijn geheugen.
Ga niet meer in discussie met hem, want zijn waarheden zijn absoluut de enige waarheid.
Corrigeer hem niet met zijn missers.
Stel hem geen vragen meer, waardoor hij geconfronteerd wordt met zijn feilen.
Geniet nog zoveel mogelijk van jullie samen zijn.
Het is een eenrichting verkeer en eindigt maar op een manier.
Heel veel sterkte.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor loek » 07 Mei 2016

Dag Veerle,
Ik zou je (jullie) willen aanraden er eens wat over te lezen, zodat je wat meer van de ziekte gaat begrijpen.
En nog belangrijker, hoe jullie er (als familie) beter mee kunnen omgaan.
Je vader heeft deze ziekte gekregen, daar kan hij niets aan doen; het is hem simpelweg overkomen.
Nu moeten jullie als familie, samen met hem , daar het beste van maken.
Ga er over lezen (je moeder ook), en praat er samen over. Stop het vooral niet weg.
Dat je vrienden het niet begrijpen komt vooral door onwetendheid, ook wel weer logisch als je
nog zo jong bent.
Fijn dat je er zo vaak naar toe gaat, ga daar vooral mee door. Wees een steun en toeverlaat voor je vader en moeder,
en blijf vooral praten met elkaar ! Daarnaast Veerle, je nooit schamen voor je vaders ziekte.
Loek.
loek
 
Berichten:
348
Geboortejaar:
1960
Geslacht:
Vrouw

Berichtdoor josha » 07 Mei 2016

Dag Veerle
Ik denk dat je houding/ gedrag voort komt uit het niet weten hoe om te gaan met de verandering binnen het gezin. Tja veranderingen horen nu eenmaal bij het leven en om daar goed mee om te gaan, kost tijd. Maar maakt je ook weer een stukje volwassener en zie het als een uitdaging om van te leren. Je leert zo ook een hoop over jezelf en dementie is erg confronterend.
Zowel voor je vader als de mensen er om heen.
Je hebt al goede tips ontvangen van Leo en Loek.Ik hoop dat je er mee leert om te gaan, ook omdat je je vader misschien op een andere manier gaat leren kennen, nu de grenzen wat weg vallen bij hem en hij meer van zichzelf durft laten zien. Dus meer openheid zou ik je ook adviseren, je vader is daar al mee begonnen...... spring maar op de trein, die dementie heet.
Hij kan je ook naar wonderschone situaties brengen, als jij het maar toe laat.
Heel veel sterkte!
Lieve groet
Josha
josha
 
Berichten:
455
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Veerle » 07 Mei 2016

leo (vrijwilliger) schreef:
> Dag Veerle,
> Met alle respect voor jullie, maar ik, die niet behoor tot de groep waar je
> je oproep naar richt, wil opkomen voor je vader.
> 1. je wilde er niet met je vrienden over spreken en had er een zekere gene
> over. BELACHELIJK..
> Kom op zeg het is jouw vader en afgezien van zijn verlies aan korte termijn
> geheugen geen idioot.
> 2.zij begrijpen de situatie niet rond zijn ziekte. Ze maken hem niet
> dagelijks mee.
> Wij bij Alzheimer Nederland maken ons sterk om deze ZIEKTE meer onder de
> aandacht te brengen.
> 3.je moeder heeft het erg moeilijk met de situatie rond je vader en
> reageert het soms op hem af,
> Leg haar uit, dat deze ziekte onomkeerbaar is en steun haar in het
> aanvaarden van deze conclusie.
> 4.je broer heeft het moeilijk met de situatie en ontloopt de confrontatie.
> Als je het niet accepteert is het er niet.
> Als je deze situatie op een rij ziet, dan moet het toch duidelijk zijn, dat
> er wel e.e.a. fout is.
> Lieverd (excuse le mot) start vandaag nog jullie aanpak van deze ramp die
> jullie is overkomen.
> Je vader is PATIËNT. Hij is de underdog. Kan zich zelf niet meer
> verdedigen. Steun hem onvoorwaardelijk!
> Verander jullie aanpak.Sta vierkant achter hem.
> Je vader heeft deze ziekte niet over zichzelf afgeroepen.
> Hij heeft jullie steun zo nodig.
> Ga met je moeder en je broer om de tafel zitten en bespreek een plan van
> aanpak. HIJ IS DE PATIËNT!
> Behandel hem als een normaal mens, die wat moeite heeft met zijn geheugen.
> Ga niet meer in discussie met hem, want zijn waarheden zijn absoluut de
> enige waarheid.
> Corrigeer hem niet met zijn missers.
> Stel hem geen vragen meer, waardoor hij geconfronteerd wordt met zijn
> feilen.
> Geniet nog zoveel mogelijk van jullie samen zijn.
> Het is een eenrichting verkeer en eindigt maar op een manier.
> Heel veel sterkte.
> Leo
Beste Leo, ik was 16 toen mijn vader Alzheimer kreeg maar de diagnose kwam pas veel later. Tuurlijk schaam ik me er nu voor dat ik er toen niet goed mee kon dealen en dat ik me toen een beetje voor hem schaamde. Ik hou ontiegelijk veel van mijn vader en ik zal altijd tegen hem op blijven kijken. Ik ben blij dat hij zelf heel goed met deze ziekte om kan gaan. We leven van dag tot dag en proberen zoveel mogelijk te genieten. Ik begrijp dat mijn moeder het zwaar heeft en probeer haar te steunen, maar ik wijs haar er ook op dat het geen zin heeft om boos te zijn. Dit weet ze ook en ze kan ook steeds iets beter met de ziekte omgaan. Recent is ook bij haar moeder/ mijn oma Alzheimer geconstateerd en ze heeft een fulltime baan. Dit levert allemaal stress op. We moeten nog veel leren, maar onze familieband is iig onderhand heel sterk geworden. Bedankt voor jullie advies! Groetjes, veerle
Veerle
 
Berichten:
2
Geboortejaar:
1994
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 08 Mei 2016

Dag Veerle,
Alzheimer kan een lang proces zijn. Langzamerhand moeten jullie de regie overnemen.
Bij mijn vrouw werd het 11.5 jaar geleden vastgesteld, in de VU in Amsterdam.
Wij woonden toen in Frankrijk en zijn daar nog heel gelukkig geweest.
Inmiddels wonen wij nu al weer 6 jaar in Nederland, waar mijn vrouw twee dagen in de week naar de dagopvang ging.
Langzamerhand moest ik de regie overnemen toen haar situatie verslechterde, zij kreeg o.a. dag/nachtritmestoornissen ik heb haar nu inmiddels een kleine 2.5 jaar geleden moeten laten opnemen.
Begrijp mij goed, niet haar situatie eiste deze opname, nee, ik stortte in. Maar ze had al wel de indicatie ZZP 5
Het heeft bijna een jaar geduurd voordat ik weer was hersteld. Ik vertel dit verhaal om jullie er op voor te bereiden wat er allemaal
op jullie pad kan komen. Regel dus vroegtijdig hulp en dagopvang en houd je moeder in de gaten.
Mijn vrouw heeft na enige tijd haar plekje gevonden in het verpleeghuis, ik heb haar ruim 2 jaar 2x daags kunnen bezoeken ,
totdat ik 2 maanden geleden weer instortte.
Ik bezoek haar nu alleen nog iedere ochtend, mijn vrouw heeft er geen weet van dat zij in een verpleeghuis zit, herkent mij nog feilloos en zegt bijna dagelijks dat ze zo gelukkig is. Ze heeft ook geen idee, dat ik haar iets minder bezoek.
Tsja, ik heb voor deze vorm gekozen , want het negatieve proces gaat onverminderd door.
Sterkte.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man




cron