Pagina 1 van 1

Alzheimer moeder, en slechte relatie met ouders

BerichtGeplaatst: 12 Juni 2018
door Modeldochter
Ha allemaal,

Wat een bijzonder forum dit, en wat mooi dat jullie elkaar zo ondersteunen hier. Ik ben zelf een vrouw van 30. Bij mijn moeder van 58 is ongeveer een jaar geleden beginnende Alzheimer geconstateerd. Dat is natuurlijk verdrietig genoeg, maar zelf worstel ik op het moment vooral heel erg met de rol die ik hierin wil(en kan) spelen.

Al zo lang ik me kan herinneren hebben mijn ouders met golfbewegingen veel ruzie met elkaar, dit kon vaak behoorlijk hoog oplopen, met veel gescheld, geschreeuw en genegeer achteraf. Toen ik zelf in de puberteit raakte kreeg ik ook veel ruzie met met name mijn vader, niet zozeer over regels of iets van dien aard, maar omdat ik vond dat hij onaardig tegen mij of mijn zusje deed, of omdat hij verifieerbaar loog en manipuleerde. Daarnaast dronken zowel mijn vader als mijn moeder erg veel. Er was weinig interesse voor mij en mijn zusje, mijn moeder wist bijvoorbeeld niet welk profiel ik deed op school of in welke klas ik zat. Uiteindelijk ben ik met zeventien jaar het huis uitgegaan. Daarna heb ik tijden geprobeerd het contact op een laag pitje te houden. Alhoewel ik ook zeker warme momenten met mijn ouders heb gehad liep een bezoek aan hun negen van de tien keer uit op een drama.

Inmiddels heb ik zelf mijn leven redelijk op de rit, ik woon samen, doe een leuke opleiding en heb geleerd om goed voor mezelf te zorgen. Het was me ook eindelijk gelukt me enigszins te ontworstelen aan mijn ouders en hun negativiteit, maar met de diagnose 'Alzheimer' lijkt de situatie ineens weer terug bij af.

Mijn moeder gaat behoorlijk snel achteruit. Ze is incoherent, en kan zich weinig tot niets meer herinneren van dingen die een uur geleden zijn gebeurd. Ze heeft wel onthouden wat de diagnose is, en ze is daar heel verdrietig over. Op het moment belt ze me bijna dagelijks met hele lange verhalen over hoe moeilijk het is om te accepteren. Op andere momenten oreert ze juist over het wel meevalt. Mijn vader belt ook regelmatig op, zegt het ene moment dat het allemaal wel meevalt, en is op andere momenten juist erg dramatisch. Op concrete voorstellen om hem te helpen reageert niet, terwijl hij wel voortdurend op mijn schuldgevoel inspeelt als ik al even niet langs ben geweest(mijn ouders wonen 200km verderop, ik heb een fulltime baan en ik studeer daarnaast, het zit er niet twee keer per week in.)

Ik wil heel graag een goede dochter zijn, voor mijn moeder zorgen, lief voor haar zijn aan de telefoon en mijn vader ondersteunen, maar ik merk eigenlijk dat dat me helemaal niet lukt. Er zit zoveel oud zeer. Waar mijn moeder vroeger 'gewoon' niet geinteresseerd in me was, is ze nu vergeten wat ik doe. Dat is iets anders, maar het voelt aan de telefoon hetzelfde. Ik word zo verdrietig van de gesprekken, en van het idee dat het nooit meer beter wordt dan dit. Kon ik mijn vaders 'leugens' vroeger nog toetsen aan mijn moeder, nu heeft hij de troefkaart in handen, want mama is niet meer toerekeningsvatbaar.

Het spijt me, het is best een lang verhaal geworden. Concrete vraag denk ik; is er een manier om een beetje in het reine te komen met hoe mijn ouders het hebben aangepakt in de opvoeding, waardoor ik er een beetje kan zijn voor mijn moeder in deze moeilijke periode. Ik wil haar echt helepen, ook in concrete zin, maar niet op zo'n manier dat ik er zelf stapelgek van word. Alle tips, ideeen, lotgenotenervaringen meer dan welkom! Doorgaans ben ik niet zo dramatisch hoor, ik weet gewoon echt niet wat ik hiermee aan moet.

Re: Alzheimer moeder, en slechte relatie met ouders

BerichtGeplaatst: 13 Juni 2018
door onderzoeker30 (vrijwilliger)
Dag Modeldochter,

Jammer dat het allemaal zo gelopen is en je dit al zo jong moet meemaken. De afstand die je iedere keer moet afleggen om naar je ouders te gaan maakt het er niet makkelijker op. Alzheimer, zal in je moeders geval sneller gaan, dat heb jezelf al gemerkt. Al beweren beide ouders, op verschillende momenten dat het wel meevalt, bij Alzheimer heb je goede en slechte dagen.
Mijn voorstel is eigenlijk dat je er een casemanager bij betrekt of aan je vader voorstelt. Zorg ook dat jezelf contact met de casemanager maakt, of anders je zus, zodat je op de hoogte gehouden wordt. Alzheimer is een heel ingrijpende ziekte, het raakt iedereen diep die erbij betrokken is. Of je betrokken wilt zijn, is een eigen keuze, maar je kunt die keuze maar één keer maken. Bij Alzheimer gaat het op den duur alleen nog maar om liefdevol contact, van mens tot mens. Nu zal dat nog moeilijk lijken, maar 'vergeet' de voorvallen uit het verleden, kijk hoe het nu gaat en waar je kunt helpen. Op die manier kun je het leren afsluiten, anders krijg je er zelf later zo'n last van. De tijd nu is namelijk kostbaar, je moeder zal steeds meer vergeten en erg angstig zijn. Ik hoop dat je goede steun hebt aan je zus en er samen over kunt praten. Wie weet lukt het praten op een gegeven moment makkelijker met je vader, want dit zet ook zijn leven op z'n kop.
Heel veel sterkte, hopelijk lucht het op dat je hier je verhaal hebt kunnen doen. Linksboven op het forum zie je de link van de site dementie.nl, daar kun je heel veel informatie vinden. Het helpt als je meer over de ziekte weet en hoe het verloop zal zijn, dan ga je zaken herkennen en kun je er beter mee omgaan. Vraag de gratis brochures aan via onderstaande link.

Brochures: https://www.alzheimer-nederland.nl/info ... 1464136480
Casemanager: https://dementie.nl/zoek-alles?search_a ... asemanager
Dementie op jonge leeftijd: https://dementie.nl/dementie-op-jonge-leeftijd
Experts op dementie.nl: https://dementie.nl/hulp-en-advies/experts

Hartelijke groet,

Re: Alzheimer moeder, en slechte relatie met ouders

BerichtGeplaatst: 14 Juni 2018
door josha
Dag Modeldochter

In wat een moeilijk dilemma zit jij en wat begrijp ik je goed... Mijn eerste reactie was dan ook , toen ik je bericht las, wat een egoistische ouders.... nu klampen ze zich aan je vast, terwijl je vroeger nauwelijks aandacht kreeg van ze. Ik kan me heel goed voorstellen dat het nu "niet weten"van je moeder door de alzheimer jou doet denken aan haar vroegere desinteresse in jou.

Misschien helpt het jou iets om te bedenken dat ze niet genoeg samen in huis hadden om jou/ jullie de juiste warmte en geborgenheid te geven. Je schrijft dat er veel ruzie was en er veel werd gedronken..... allemaal symptomen dat ze niet erg gelukkig waren samen en alle energie daarin ging zitten. Natuurlijk nooit goed te praten maar kijk naar wat er IS.

Kinderen blijven meestal loyaal aan hun ouders en willen er voor ze zijn, precies zoals jij ook jouw gevoel beschrijft. In hoeverre je dat wilt en kunt kan jij alleen bepalen. Daar ben jij zelf baas over.
Het is een hele uitdaging om hier goed je grenzen in te bewaken want jij moet er absoluut niet weer aan onder door gaan. Je hebt je leven nu weer goed op de rails dus je kunt het! Je bent niet meer het kind dat afhankelijk was van vroeger. Laat dat nu maar zien.

Ik had ook niet zo`n geweldige band met mijn moeder maar door haar dementie werd ze zo puur en echt en liefdevol omdat haar "schild" neer ging... toen pas leerde ik haar kennen. Wat heel belangrijk voor me was, was om mijn liefde voor haar zo te voelen en tot uitdrukking te kunnen brengen.. knuffelen deed ze nooit aan vroeger maar nu kon ze geen kant op als ik haar een kus gaf[ beetje gemeen misschien van mij] "doe niet zo raar, alle mensen zien het"zei ze dan.. Nou en? Ik wil jou een kus geven, wat kan ons de mensen schelen. zei ik dan... Ze is nu over 2 weekjes 99! jaar en woont al meer dan 17 jaar in het verpleeghuis. Sinds September ligt ze de hele dag op bed en is in haar laatste fase.,

Maar wat ben ik blij dat ik nog alles met haar heb gedaan wat ik graag wou,, dat we nog samen hebben gedanst , gewoon zomaar midden in de huiskamer in de woongroep.. gewoon gek doen en lol maken.. Deze herinneringen koester ik en de vervelende dingen van vroeger[ lang zo erg niet als wat jij hebt mee gemaakt hoor] hebben mij alleen maar sterker gemaakt en ik ben trots op me zelf dat ik mijn liefde voor haar heb durven/ kunnen tonen.
Wat hebben we nog een mooie tijd gehad, toen ze dement werd, wat kon ik nog veel inhalen en zij ook met mij. En nu is het goed en volbracht. We kunnen elkaar nu los laten...Ik hoop elke dag dat er een telefoontje komt dat ze is over gegaan... want wat is het een vreselijke rotziekte!

Dus lieve modeldochter[ is onmogelijk hoor] doe wat je in je hart voelt, ieder mens reageert weer anders alleen jij kunt voor jezelf bepalen wat jij wilt. je bent sterker dan je denkt.

Heel veel sterkte en wijsheid!

Lieve groet
Josha