Een denkzolder wordt rommelzolder (8 coupletten)

Plaats hier je gedichten

Een denkzolder wordt rommelzolder (8 coupletten)

Berichtdoor henk_o » 07 Juni 2019

1)
wandelend door gedachtenstromen
doken malende gedachten op
piekerende hersenen
die een opdracht hadden:
zoek het
niet in het psychische
niet in het artistieke
niet in het verhevene

er kriebelde daarna ergens iets
uitmondend in "depressief..."
maar... meende ik het dan
wel gezien te hebben?
hier
op deze aardkloot?

2)
zelfs na het schakelen naar
"een tandje lager",
een kalm leventje?
verschenen er vragen:
val ik niet te veel op?
word ik niet aangezien
voor een vroeg-dementerende?

koos ik nou:
lezen over onderzoek naar dementie,
trainingen om bij te blijven....
en in het "echte" leven mee kunnen doen

of

steeds minder denkend de natuur zo mooi gaan vinden
tja
zo'n wolkenveld dat aan komt drijven
en de prachtig blauwe lucht uit het zicht brengt
tja
hypnotiserende, nee hallucinerende waarnemingen

... er schuift vanzelf iets tussen
de "fysieke werkelijkheid"
en dat brokje waarneming met een interpretatie...

3)
maar vandaag past een erg voorovergebogen houding
leunend met de kin op beide handen
afdwalend
naar die geheugenkliniek waar een onderzoek is gedaan
en tja
meneer Alzheimer kon dus binnen komen
en wat ie aanricht op die denkzolder?
weinig idee van...

een geluk is wel een aantal melodietjes bij de hand,
die dan tot klinken komen,
om een zich opdringende vlaag van verdriet deels te kunnen keren

wat meneer Alzheimer
aan gaat richten
op mijn "denkzolder",
de neocortex,
heel lang duurt deze gedachtegang niet.

En een beetje van binnen lachend:
"... iedere verdere aantasting van die hersenen
houdt in dat er minder oriëntatie is
en minder communicatie...
meer eenzaamheid.."

- tja
de atmosfeer zal al snel omslaan tussen nu en dan,
tussen hier en nu,
tussen gebabbel en stilte...

4)
maar de dagelijkse gang
langs dat bankje van de gedachte-ommekeer
"rust - vertrouwen - waarnemen"
dat smijt steeds weer die denkzolder zo dicht als dat maar kan...
beide voeten op de grond

rust... vertrouwen... waarnemen...
ook als het heldere verstand wat verzand gaat raken...
of nee, juist dan!
zuiver waarnemen
dat volstaat
en leidt naar vertrouwen en rust

tja, dan zie je het voor je
leven in het nu
aandacht voor het nu
natuurlijk zijn

die opbergplaats
daar onder je schedel
ondergesneeuwd laten liggen...

5)
dingen die kapot gaan
niet zomaar in je lijf
maar onder je hersenpan...
hoe lang dat lijf dan nog leven blijft
is simpelweg een loterij
een gemeen loeder is ie wel
die meneer Alzheimer

de mengelmoes van rust
genot
berusting
loslaten
tijdloosheid
één zijn met alles

een rondstappende reiger
in die vijver bij dat bankje
lijkt ook heel veel vertrouwen uit te stralen

vertrouwen... niet het gevolg van die eerste stap
eerder een voornemen
een betovering
gewoonweg meegenomen
zijn uitwerking net zo lang
als er rust is

iedere verstoring brengt onrust mee
of dat nou gedachten zijn
of momenten dat een vriendelijk
- maar ook minder vriendelijk wat even goed kan of mag -
gezicht
een blik werpt
een woordje wisselt

rust... vertrouwen... waarneming...
dit trapje-van-drie heeft iets weg van
meditatie, zelf-hypnotisatie, inzichtsoefening
maar eenvoudiger
dus krachtiger?

rust, vertrouwen, waarneming
leunt op
een eerder trapje-van-drie...
op Tai Chi Chuan gebaseerd
vertrouwen, adem, beweging...

mijn hersens zijn een leeg-lopend magazijn
een langzaam aan vastlopende machine

6)
over het leggen
van een bodem
onder een vertrouwensvolle manier
om de weg naar mijn dood te gaan

dat alles samenvatten
als je gegrinnik onder je hersenpan hoort
dhr. A. vermaakt zich wel...

wat leer ik hier van?
weinig

dat ik gaandeweg
die opbergzolder niet meer binnen kom

maar went dat?
nee
natuurlijk niet

dat ik er weet van heb
het kan laten rusten
ach ja
nou ja

7)
onbevangen
een natuurlijke houding
tegenover "de wereld"
tegenover "de mensen"
terwijl Alzheimer zijn werk doet

de meest intense beleving
van mijn "worm-natuur"
een vorm van verlichting?
zo kan ik het niet noemen
dat zou me niets helpen

wel zeg ik nog

mensen omarmen met je blik
hun blik geeft me liefde als antwoord

onder mijn schedeldak...
een rommelzolder...
daar speel ik

8)
vertrouwen
adem
beweging
hier staan geen werkwoorden
maar dingen die er zijn
vanzelf
onafgebroken

omarmen
en
niets verwachten
en dat tijdens een gedachteloze ommegang
waar die ommekeer keer op keer
weer verlichting brengt
rust... vertrouwen... waarnemen...
-------------------------------------------------------------
Henk Otten
Eindhoven 2010-2019
(nu - juni 2019) luisterend naar
"The Mirror of Claudio Monteverdi"
Huelgas Ensemble o.l.v.Paul van Nevel)
zie verder ook: https://dementie.nl/verhalen/gedichten/ ... onnestraal
maar ik zie paralellen met https://muzikum.eu/nl/123-166-4835/raym ... tekst.html
Laatst gewijzigd door henk_o op 20 Oktober 2019, 6 keer totaal gewijzigd.
henk_o
 
Berichten:
7

Berichtdoor josha » 08 Juni 2019

Dag Henk

Prachtig verwoordt en zo raak, gevoelig weer gegeven...schitterend beide gedichten.
Het raakte mij diep.

Josha
josha
 
Berichten:
455
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor henk_o » 08 Juni 2019

josha schreef:
> Dag Henk
>
> Prachtig verwoordt en zo raak, gevoelig weer gegeven...schitterend beide
> gedichten.
> Het raakte mij diep.
>
> Josha

Dag Josha,

Dank voor het compliment. Dat steunt mij dan op zijn beurt weer om met mijn eigen Alzheimer om te gaan en ook om te blijven proberen iets over mijn eigen "oplossingen" in taal om te zetten.

Henk Otten
henk_o
 
Berichten:
7




cron