Moeder bang in verpleeghuis

Voor ervaringen, tips en advies over opname of het wonen in een verpleeghuis of verzorgingshuis

Moeder bang in verpleeghuis

Berichtdoor Jolanda6428 » 18 Februari 2018

Ik zal mijzelf even voorstellen: ik ben Jolanda en mijn moeder van 78 woont sinds kort in een verpleeghuis. Mijn moeder is verward en vaak bang, bang dat de verpleegkundigen haar zullen vermoorden. Ook veel onrust, bang dat ik boos op haar ben. Maar dat ben ik helemaal niet. De achteruitgang van mijn moeder is heel snel gegaan, ze heeft al zoveel meegemaakt in haar leven, depressies.

Ik vind het lastig om goed met mijn moeder om te gaan als ze zo onrustig is. Ze wil altijd met een van de kinderen mee. Maar hoe dat moet dat kan mijn moeder niet goed meer bedenken. Maar wel dat zij weg wil. Ik ben alleen bang dat in een ander huis mijn moeder ook weg wil.
Ik herinner mij namelijk een crisisplek waar zij twee weken verbleef en toen vroeg zij ook steeds waarom ze moest blijven. Een van mijn broers riep ook steeds dat het wel een gevangenis leek. Dat schoot ook niet op.
Nu ligt de frustratie ook op de loer want waar doe ik goed aan?
Tips zijn van harte welkom.

Groet,
Jolanda
Jolanda6428
 
Berichten:
2
Geboortejaar:
1964
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 19 Februari 2018

Goede morgen Jolanda,

Het veranderen van verpleeghuis het is geen optie.
Toen mijn vrouw opgenomen werd in een verpleeghuis was dat niet omdat zij het probleem op dat moment was, maar ik zakte door het ijs.
Ik had mijn vrouw ruim 9 jaar thuis begeleid.
Op het forum adviseerde ik iedereen om ook op jezelf te letten .Maar verdomd ik had geen oog voor mijzelf.
Het heeft een jaar geduurd voordat ik weer op de been was en mijn vrouw had geaccepteerd dat ze niet met mij mee naar huis kon.
Ik heb haar de eerste twee jaar 2 maal dagelijks bezocht. Toen constateerde ik dat de grens voor mij ten tweede male was bereikt en toen heb ik mijn bezoeken ingekort tot een maal per dag. En het gaat uitstekend (gegeven de omstandigheden).
Vorig jaar verhuisde na een verbouwing mijn vrouw naar een afdeling ernaast.
Deze verhuizing was bijna haar nekslag.
Ze weigerde te eten of te drinken en was compleet de weg kwijt. De verpleeghuisarts besprak zelfs haar eindetraject met mij.
Heel langzamerhand hebben de verzorgenden haar weer aan het eten en drinken gekregen.
Dus.....................neem de tijd. En denk ook aan je zelf want als jij er door heen zit raakt ze ook jouw bezoeken kwijt.
Sterkte.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1982
Geslacht:
Man

Berichtdoor onderzoeker30 (vrijwilliger) » 20 Februari 2018

Dag Jolanda,
Wat naar, voor jou en je moeder. Dat gevoel wat je omschrijft is heel herkenbaar bij iedereen die zijn naaste pas naar een tehuis heeft moeten brengen. Je moeder moet wennen, maar jullie als familie ook.
Ik ben het met Leo eens dat het geen zin heeft om je moeder te verhuizen (of je moet echt niet tevreden zijn over de plek waar ze nu zit). Gemiddeld duurt het zo'n 6 weken dat iemand een beetje went aan de situatie in een verpleeghuis, het is wel belangrijk dat de verzorging je moeder ook actief betrekt bij het dagelijkse leven daar. Dat ze haar een gevoel van veiligheid geven, een vast plekje aan tafel bijvoorbeeld kan ook helpen. Iedere cliënt krijgt een EVV-er toegewezen, een Eerst Verantwoordelijke Verzorgende, dat is jouw contactpersoon/aanspreekpunt voor je moeder. Maak daar goed gebruik van, vraag of ze je regelmatig op de hoogte houdt hoe het met haar gaat en deel je zorgen met haar. Het kan helpen om in het begin een paar keer met je moeder naar haar kamer en dan weer naar de woonkamer te wandelen om haar wegwijs te maken. Want die nieuwe omgeving kent ze niet en dat maakt haar angstig. Omdat ze veel vergeet is ze ook angstig, door herhaling en op rustige kalme toon met haar te praten zal zij zich veiliger gaan voelen. Desondanks blijft bij veel bewoners de wens om 'weg' te willen zich voordoen. Het is ook een stukje onrust, toch zul je langzaam gewenning zien.
Inderdaad is het niet handig van je broer om openlijk zijn onvrede te laten merken met het tehuis, niet voor jou (jij doet je best) maar al helemaal niet voor je moeder. Wel begrijpelijk, want voor familie is de nieuwe situatie heel confronterend.
Vraag hem dit niet meer te uiten waar je moeder bij is, hij helpt haar daar niet mee.
Verdiep je goed in het ziektebeeld, dan krijg je zelf ook meer acceptatie met de gedragingen van je moeder. Schuldgevoel blijft aan je knagen als mantelzorger, omdat je nu eenmaal voor een ander moet beslissen en je niet altijd zeker weet waar je goed aan doet. Het is telkens weer uitproberen wat het beste werkt, voor jouw moeder. Samen met de verzorging kun je haar zo een stukje veiligheid bieden. Kijk ook eens op de site dementie.nl, met de zoekfunctie kun je veel antwoorden vinden op vragen.

https://dementie.nl/impact-opname-verpl ... t-dementie

Ook kun je brochures over dementie gratis downloaden of bestellen bij Alzheimer nederland:
https://www.alzheimer-nederland.nl/informatie-brochure
https://secure.alzheimer-nederland.nl/b ... gL5KPD_BwE

Sterkte Jolanda, hartelijke groet,
onderzoeker30 (vrijwilliger)
 
Berichten:
1013

Berichtdoor Jolanda6428 » 18 April 2018

Bedankt voor de uitgebreide reacties. Het overplaatsen spookt soms nog wel door mijn hoofd maar ik moet zeggen nu na 3 maanden krijg ik het gevoel dat het wat beter gaat. Kleine stapjes maar toch. Soms ga ik somber bij mijn moeder weg maar soms ook niet. Ik probeer naar buiten te gaan al is het maar een heel klein stukje de tuin in.
Ik bedacht dat het voor mijn moeder ook eng is want wij zitten in het complot en wat bedenken jullie nu weer voor mij? Waar breng je me naartoe?
Het deed mij goed de reacties te lezen. Geeft moed!
Met vriendelijke groet, Jolanda
Jolanda6428
 
Berichten:
2
Geboortejaar:
1964
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Jennen » 13 Mei 2018

Hallo Jolanda,

Mijn man is nu van 1 maart in verzorgingshuis, ook hij is vaak bang, dat zegt hij ook tegen mij.

Hij is 79 jaar en heeft Lewy body dementie, ik denk dat dit zo ongeveer de ergste vorm van dementie is, want er zit ook nog parkinson bij,
bij deze ziekte zijn er heel heldere momenten, als hij iets vervelends tegen mij gezegd heeft dan verontschuldigd hij zich de dag later er voor,
dat weet hij dan nog.

Ik ging hem elke dag opzoeken en woensdag en zondag haal ik vanaf s'morgens tot 16,30uur naar huis, nu heb ik de dinsdag dat ik thuisblijf en dus iets voor mij zelf kan doen, ga dan b.v. met mijn zus shoppen of we blijven rustig thuis wat kletsen is ook eens fijn, ff geen verplichtingen
was ik wel aan toe.

Het is altijd zo'n lieve man geweest en nu is hij toch zo veranderd, hij ziet ook overal dingen die er niet zijn, dat zijn die vervelende hallucinaties en wanen wat bij die ziekte horen, s'avonds is dat het ergste, dat is sundowning, hoort er ook bij, en dan is hij ook bang, het is altijd de plafond wat naar beneden komt, en hij ziet overal draden en kabels en afluister apparatuur.

Kan er soms moeilijk mee omgaan, hoe doen andere dat met hun man of vrouw met deze rot ziekte.

Heb er ook veel moeite mee gehad toen hij naar het verzorgingshuis ging, had het gevoel dat ik hem weg gestopt had, maar het ging thuis niet meer omdat hij s'nachts altijd aan het spoken was en mij de halve nacht wakker hield.

Hoop dat er iemand is met dezelfde ervaringen als hierop zal reageren, omdat ik graag wil weten hoe ik hier beter mee kan omgaan.

Groeten Ilse
Jennen
 
Berichten:
6
Geboortejaar:
1940
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie