Het liefst zou ik haar nog vanavond ophalen tegen beter wete

Voor ervaringen, tips en advies over opname of het wonen in een verpleeghuis of verzorgingshuis

Het liefst zou ik haar nog vanavond ophalen tegen beter wete

Berichtdoor Peter Boom » 14 Februari 2017

NB: dit zijn verplaatste berichten die oorspronkelijk hier stonden: http://forum.alzheimer-nederland.nl/vie ... 166&t=2895

Vandaag weer naar mijn vrouw geweest. Is vorige week tijdelijk opgenomen. Het ging thuis niet meer vooral in de nacht met hallucinaties en waanbeelden. Staat wel 20 keer per nacht op. Trap op en af.
18 februari zijn we 46 jaar getrouwd. Vandaag valenstijnsdag heeft ze totaal geen weet van. Iedere keer wanneer ik kom heeft ze de kasten leeg gemaakt en wil naar huis. Ik ga iedere dag met meer moeite naar haar toe. Ik word zo vreselijk emotioneel haar te moeten vertellen dat ze eerst moet aansterken. Zelf beseffend dat ze waarschijnlijk niet meer naar huis kan. Is verder afstandelijk. Vraagt zelfs waarom ze een kus krijgt. Vandaag een tehuis gebeld om te gaan kijken voor een definitieve opname. Het liefst zou ik haar nog vanavond ophalen tegen beter weten in. Ik voel me een egoist op deze momenten. Zelf heb ik er denk ik nog veel meer moeite mee dan zij. Ik kan het niet uit mijn gedachten zetten dat ze daar zit zonder het gevoel te hebben kan ik het echt zelf niet meer aan.
ze heeft wisselende momenten en dan denk ik weer het zal best gaan.
Ik zou best even met haar naar buiten willen maar ben bang dat ze dan niet meer terug wil. Ik heb het gevoel dat ik haar heb opgesloten. Thuis zit ik nu alleen enerzijds opgelucht anderzijds treurig dat het nu zo is. April 2015 zaten we nog op de oceaan in een speeboot voor de kust van Sumatra. Het is allemaal zo vreselijk snel gegaan tot nu toe. Het bovenstaande is wellicht wat onsamenhangend maar op dit moment voel ik me ook zo. Ik moest hetveven kwijt. Enige suggesties hoevdit verder aan te pakken?
Peter Boom
 
Berichten:
11
Geboortejaar:
1948
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
In het verleden betrokken

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 15 Februari 2017

Goede morgen Peter,
Ik heb het al vaak geschreven, de opname van mijn vrouw in het Verpleeghuis, is de zwaarste beslissing in mijn leven geweest. De dag erna maakte ik voor het eerst na ruim 60 jaar schadevrij rijden, schade op het parkeerterrein.
Ik had de zorg voor mijn vrouw na ruim 9 jaar moeten overgeven aan anderen , er was bij haar het laatste jaar een storing in het dag/nachtritme, ik sliep geen nacht meer.
Ik die anderen regelmatig adviseerde om ook jezelf in de gaten te houden, vergat mijzelf en stond op instorten.
Een inderhaast erbij gehaalde Geriater heeft mij toen de ogen geopend .
Ik ging 2 keer per dag naar haar toe, stemde na een half jaar pas toe in definitieve opname.
Het heeft een jaar geduurd voordat ik weer een beetje hersteld was.
Na 2 jaar reduceerde ik mijn bezoeken naar alleen nog 's morgens, ik bemerkte dat ik weer bijna door het lint ging.
Ik kon weer bijna niet meer met losse handen lopen. Liep te zwabberen naar mijn auto.
Iedere vorm van dementie is weer net iets anders en je zult er soepel mee om moeten gaan.
Als het moment van opname zich heeft aangemeld is er geen weg meer terug.
Doe je het wel, dan is dat niet verstandig want je verschuift het probleem alleen maar en jij stort weer in.
Mijn vrouw wilde ook steeds weer mee naar huis maar de dementie gaat ook door en langzamerhand verdween dat gevoel bij haar. Mijn vrouw zit inmiddels al weer ruim 3 jaar in het verpleeghuis en ik zie dit proces rondom haar heen regelmatig.
Mijn vraag is ook, kan je vrouw niet in dit verpleeghuis blijven, want weer een verhuizing, ik kan het je niet adviseren.
In onze situatie is er bij ons een interne verhuizing ruim een maand geleden geweest en mijn vrouw heeft daar, in combinatie met een virus een enorme klap mee gekregen.
Ze is haar vaste stekkie kwijt, loopt te dwalen, weigerde/weigert alles , eten, naar de kapper, medicijnen, slaapt veel ,echt een behoorlijke impact.
We zijn inmiddels weer wat verder maar haar verwardheid gaat ook gewoon door.
Ik wil je adviseren, vraag niet meer om een kus, wacht het moment af, dein mee op de situatie.
Er is tenminste zorg om haar heen. Probeer te beseffen dat de opname onvermijdelijk was.
Nu kun jij er nog voor haar zijn.
Wacht de situatie af zodat er een moment komt dat je wel een wandeling met haar kan maken. Naar huis, ik zou het niet meer doen. Bekijk foto's met haar, luister met haar naar muziek. Hebben ze daar geen tuinen ?
Je vrouw's beleving is heel anders dan de jouwe. Stel geen vragen meer, ze weet niet waar je het over hebt en het is
derhalve verwarrend voor haar.
Door de uiteindelijke beslissing om haar op te laten nemen heb je nu ook de situatie gecreëerd dat je haar nog vele jaren aandacht kunt geven!
Ik heb de eerste tijd ook wel op de bank zitten janken, maar het is een nieuwe fase in je leven.
Als het niet anders meer kan, dan maar zo.
Sterkte.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor Peter Boom » 15 Februari 2017

Bedankt Leo.
Nee ze kan daar niet blijven. Is een tijdelijke opname. Is trouwens een troosteloze omgeving op die afdeling. (SMEETSLAND, Rotterdam) Is er nu ruim een week maar zelfs ik wordt depressief van die ongezellige afdeling.Ben nu op zoek naar een definitief tehuis in de buurt. Ik ga elke dag een half uur naar haar toe maar kan haar niet troosten of uitleggen waarom ze daar zit. Ik zeg maar om aan te sterken.
Dus haar mee naar huis nemen een dagje is geen goed idee?
in ieder geval bedankt voor je reactie.
Peter Boom
 
Berichten:
11
Geboortejaar:
1948
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
In het verleden betrokken

Berichtdoor Peter Boom » 15 Februari 2017

Ik vergeet nog te vermelden dat zeg maar twee maanden voor het begin van de dementie ze ook nog de diagnose kreeg van De ziekte van kahler. In,iddels heeft zij 18 kuren gehad met chemopillen. De bloedwaarde lopen echter op. Het vwrvolg zou kunnen zijn chemo aan het infuus. Ook dat lijkt me geen goed idee. Kan ik haar wel meenemen naar de controle in maart in het ziekenhuis denk je?
Ik heb zelfs het gevoel dat ook de oncoloog vraagtekens zet bij zo'n kuur.
Daarnaast is zij ook nog jarig op 8 maart. Hoewel nu weer even vergeten bij haar.
Er zijn heel wat vraagtekens bij mij.
Sorry het is niet anders. Bedankt.
Peter Boom
 
Berichten:
11
Geboortejaar:
1948
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
In het verleden betrokken

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 15 Februari 2017

Peter Boom schreef:
> Ik vergeet nog te vermelden dat zeg maar twee maanden voor het begin van de
> dementie ze ook nog de diagnose kreeg van De ziekte van kahler. In,iddels
> heeft zij 18 kuren gehad met chemopillen. De bloedwaarde lopen echter op.
> Het vwrvolg zou kunnen zijn chemo aan het infuus. Ook dat lijkt me geen
> goed idee. Kan ik haar wel meenemen naar de controle in maart in het
> ziekenhuis denk je?
> Ik heb zelfs het gevoel dat ook de oncoloog vraagtekens zet bij zo'n kuur.
> Daarnaast is zij ook nog jarig op 8 maart. Hoewel nu weer even vergeten bij
> haar.
> Er zijn heel wat vraagtekens bij mij.
> Sorry het is niet anders. Bedankt.

Dat is wel helemaal dubbel op zeg.
Ik moest even googlen totdat ik las over deze vorm van kanker.
De vele vraagtekens snap ik ook wel bij jou. Het is zo dubbel hè zeggen we dan.
Ik zou een gesprek aangaan met de huisarts en je dilemma voorleggen.
Enerzijds wil je alles voor haar doen om haar situatie verbeteren, alleen op de achtergrond is ook die kanker, die ook slopend is en uiteindelijk ook maar een richting op gaat.
Je kunt haar ook naar huis halen, mits jij denkt dat jij haar de zorg kunt geven die zij nodig heeft en dat jij er niet aan onderdoor gaat. Dat laatste is ook heel belangrijk. Want dan heeft zij helemaal niemand meer en wordt het een gedwongen opname.
Mee naar het ziekenhuis? Tsja, het hangt er vanaf, wat zijn de prognoses, de chemo's zijn er alleen maar voor verlenging van het leven. Waarom dus nog naar het ziekenhuis. Inmiddels weet ik ook dat chemo's ook geen pretje zijn.
Nog even het verhuizen, je schrijft dat jij de situatie in het huidige huis dramatisch vind, maar je vrouw heeft dat helemaal niet in de gaten ik vind dat je dat heel goed tegen elkaar moet afwegen.
Ik zal je hierna privè mijn overwegingen sturen. IK heb n.l. ook vele keren dilemma's gehad.
Het wordt een lang verhaal.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor Peter Boom » 15 Februari 2017

Beste Leo,
Allereerst mijn bewondering en respect voor de inzet die je hebt gedaan bij het tehuis van je vrouw. Ik denk dat ik het niet op zou kunnen brengen.

Vandaag weer even langs geweest bij mijn vrouw. Lag weer op bed en zit weinig in de huiskamer. Ik heb nog steeds het gevoel dat Ik het heb gedaan. Opmerkingen als het is hier net een gevangenis, het is hier niet te eten, ik moet alles vragen., ik zit tussen allemaal imbecielen, krijg hier niet m'n slaappillen op tijd zoals thuis enz.. Ze vraagt de hele dag door vandaag om geld voor een taxi naar huis. Ik heb er zo langzamerhand geen antwoord meer op.
Je opmerking om haar naar huis te halen wanneer ik het nog aan kan doet me veel. Ik zou het nog liever vandaag dan morgen doen maar ik ben aan de andere kant realist genoeg dat dit niet lang vol te houden is. Alleen denk je iedere keer wellicht valt het mee. Tegen beter weten in.
Vorige week was eigenlijk een (crisis) opname. In de nacht was ze al enkele keren naar mijn kamer gekomen. (sinds enkele maanden slapen we gescheiden omdat ik hardop droom en zij niet kan slapen.) IK droom iedere keer hardop dat ik een relatie heb met Dorien een zesjarig buurmeisje wat er sinds enkele maanden woont. Vorige week kwam ze dus mijn kamer weer binnen en ze kwam me vertellen dat ze het nu weer gehoord had en dat ik weer de naam Dorien gezegd had. Wanneer ik nog een keer de naam zou zeggen zou ze het keukenmes pakken en haarzelf en mij doodsteken. Nou zal dat wel meevallen maar het was voor mij toch de druppel en heb midden in de nacht de casemanager gemaild over het voorval en spoed te zetten achter de tijdelijke opname.
Diezelfde dag heb ik haar eerst naar de dagopvang gebracht en halverwege de dag samen met mijn zoon haar naar het verpleeghuis gebracht.
Zoals hierboven reeds omschreven is zij daar nog steeds niet gewend. Wanneer ik er ben is er best nog wel met haar te praten aan de andere kant beseft ze niet dat ze ook een patient is. Zo op het eerste gezicht valt het met haar best mee als sommige anderen ziet in de huiskamer. M'n haart draait om bij dat aanzicht.
April 2015 zijn we nog een maand in Sumatra geweest en gingen in een speedboot de zee op naar een onbewoond eiland. 2e helft 2015 ging het echt snel achter uit. Dus in nog geen 15 maanden zeg maar van "normaal" naar behoorlijk gevorderde dementie.
Ziet ook voor ons huis dagelijks een zwarte meneer de hele avond heen en weer lopen.
Daarnaast is ook in maart 2015 de diagnose van de ziekte van Kahler (bloedkanker) gesteld waarvoor zij inmiddels een chemokuur met pillen heeft gekregen. (18 kuren). In maart 2016 heeft zij haar bovenbeen gebroken na een kleine val. Waarschijnlijk door de ziekte van Kahler die het bot erg bros maakt langzamerhand. Na die operatie is de Alzheimer razendsnel gegaan zoals je uit bovenstaande kunt opmaken. Heb nu ook zelf het idee dat ze niet meer weet dat ze bloedkanker heeft. Je merkt er ook niet veel van behalve dat het je op den duur sloopt door de aantasting van de botten. Op het ruggenmerg zaten al verschillende zwarte plekken.
Ik weet het het is allemaal heel onsamenhangend maar kan het er op dit moment niet beter onder worden brengen.
Volgende week een afspraak gemaakt bij een tehuis hier in de buurt en daarna een gesprek met de casemanager.
Blijven bij mij de vragen maar in het hoofd zitten.. Doe ik het goed?. Wel of niet een volgende chemokuur aan het infuus.? Naar huis halen? (denk geen optie). 8 maart is ze jarig hoe dit te doen (vieren)? Vanmiddag vroeg ze waarom ik haar verjaardagskaarten niet mee had gebracht. In de ochtend heb ik een afspraak bij haar eigen kapper. Wel of niet gaan? Hoe reageert ze als ik haar mee zou nemen. Is die Alzheimer nu zo erg of niet? Ik kan nog uren doorgaan maar ik val in herhalingen. Het gonst allemaal door mijn hoofd. De tijd zal het leren denk ik. Ik heb het weer even van me afgeschreven.
In ieder geval hartelijk dank voor de reactie(s)
Prettige avond allemaal.
Peter Boom
 
Berichten:
11
Geboortejaar:
1948
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
In het verleden betrokken

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 16 Februari 2017

Goede morgen Peter,

Ik ga tegenwoordig vaak vroeg naar bed, zo blijf ik op de been:).

Ik heb je de volgende kant van de Alzheimer nog niet meegegeven.
De beleving van haar aanwezigheid daar in het verpleeghuis kan volledig anders zijn, dan zoals jij het beleeft.
Probeer dus om enige afstand te nemen van hetgene zij beweert.
Het is haar gevecht tegen.......tsja wat precies denkt ze. haar beleving kan diametraal staan ten opzichte van jouw beleving.
Ik ben er van overtuigd dat jullie in de situatie verkeren van er is geen weg meer terug.
En dat gaat met grote emoties gepaard.
Voorlopig wens ik je veel rust en wijsheid toe, sterkte
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor Keetje » 19 Februari 2017

Goedemiddag Peter,

Jou verhaal zou het mijne kunnen zijn, ook ik kamp regelmatig met schuldgevoelens. Tweemaal daags zoek ik mijn partner op die sinds 5 maanden opgenomen is in een verpleegtehuis. Ook mijn partner had last van vele hallucinaties en verliet dan ook het bed om de waanbeelden te verjagen, je doet geen oog meer dicht, vandaar sinds september 2016 de opname nadat 2 jaar geleden alzheimer was geconstateerd. Maar ook heeft hij nog vele goede momenten, zoals dat hij alles nog weet tot in de details over zijn voetbal verleden. Dan slaat ook bij mij de twijfel weer toe en denk ik" was het wel nodig geweest" Er zijn ook wel leuke momenten hoor, hij kan ook vrolijk zijn, ( niet in het begin, dat was een groot drama) maar als hij bijvoorbeeld zegt" waarom heb jij mij in dit hok gestopt, wat heb ik misdaan!" dan loop ik huilend naar mijn auto!
Ik probeer wel iedere dag weer vrolijk op te staan en ga positief er weer in, heb nu ook wat meer tijd gekregen doordat ik sinds kort niet meer werk, dus dat is wel een pluspunt voor hem, anders had ik hem niet 2 maal daags kunnen bezoeken. Ik wil dit wel af gaan bouwen, maar als ik eens iets later ben, dan is dat alweer een probleem.
Ik wens jou veel sterkte Peter, ik weet wat je doormaak,
Groetjes van Kee
Keetje
 
Berichten:
13
Geboortejaar:
1952
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor Peter Boom » 19 Februari 2017

Goedemiddag Kee,

Hartelijk dank voor je reactie. Wat is het toch een vreselijke rotziekte. Ik kan me er alles bij voorstellen. Ik vraag me af hoe sommige van jullie het zo lang vol kunnen houden. Mijn vrouw heeft het nu zeg maar een jaar en is nu pas twee weken opgenomen. Iedere dag op nieuw ga ik er met lood in mijn schoenen heen. Je vraagt je al bij voorbaat af hoe zal ze vandaag zijn. Vrijdag en gisteren was ze behoorlijk opgewekt en dan denk je zelfs weer bij jezelf zal ze nog naar huis kunnen? Tegen beter weten in. Vrijdag is ze naar de muziekmiddag geweest en dan klaart ze helemaal op. Gisteren viel het ook allemaal reuze mee met de kleinkinderen. Hoewel het derde kleinkind het eng vind om oma zo te zien. Gisteren op haar verzoek wat nieuwe kleren gekocht dus vandaag met een beetje hoop er weer naar toe. Helaas was het vandaag totaal mis. Ze krijgt de verkeerde medicatie. Schoenen op de gang want ze moesten een taxi bellen. Bed was vies (ze had wat gemorst) en Martha? was vannacht op bezoek geweest. Had hele nacht niet geslapen en op het bankje op de gang gezeten. Afijn je kent het waarschijnlijk wel, niets was goed. De anderen waren allemaal gierig enz..
Net wat je zegt wanneer je dan na een uurtje of zo weer naar huis gaat loop je half huilend naar de auto. Niet wetend wat je er aan kan doen en je vraagt je af hoe dit verder moet. Nu moet ik er nog bij zeggen dat het tehuis waar ze nu tijdelijk is op mijzelf ook geen positieve indruk maakt. Daarnaast vraag je je af of ze dat zelf wel door heeft.
Dinsdagmiddag gaan we naar een tehuis kijken in H.I. Ambacht wat dichter bij huis hoe het daar is. Je begint dan wel weer opnieuw maar je geweten doet ook wat. Ik wil ook niet dat ze daar blijft.
Nou ik heb het weer een beetje van mij afgeschreven. Het is fijn wanneer je toch wat feedback hebt maar dat zal ook bij jou het geval zijn. Zo langzamerhand weten alle mantelzorgers wel onder elkaar wat voor een ellende deze ziekte met zich meebrengt. Ergo er is geen weg terug.
Ook heel veel strekte toegewenst met je man en vooral jezelf.
Groetjes,
Peter
Peter Boom
 
Berichten:
11
Geboortejaar:
1948
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
In het verleden betrokken

Berichtdoor Keetje » 20 Februari 2017

Dag Peter,

Ja inderdaad hoe houd een mens dit vol! Als mijn partner in een goed humeur is dan kan ik het volhouden, maar als hij negatief gestemd is dan wordt ik daar ook helemaal niet goed van! Mijn partner wil niet in de huiskamer verblijven omdat daar bijna de gehele dag alleen maar vrouwen zitten waarvan sommige de hele dag om een zuster roepen. Ik kan mij dan ook weer goed voorstellen dat hij dat niet wil, ik zou het zelf ook niet willen, dat is de moeilijkheid, maar thuis had ik het ook niet lang meer volgehouden. Ik vind bij jou vrouw wel positief dat ze bereid is aan activiteiten mee te doen, en blij is met de kleinkinderen mijn partner doet dat soms ook wel mee aan diverse ontspanningen , maar dan wel samen met mij!
Nu ik heb ook weer wat van mij afgeschreven, dank voor het lezen, en ook veel sterkte met het vinden van een goed tehuis!
Groet van Kee
Keetje
 
Berichten:
13
Geboortejaar:
1952
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie




cron