Machteloos

Voor ervaringen, tips en advies over opname of het wonen in een verpleeghuis of verzorgingshuis

Machteloos

Berichtdoor Rosa » 13 Juni 2018

Vier jaar geleden is bij haar Alzheimer vastgesteld. Ze heeft afgelopen jaren zelfstandig gewoond met hulp van de thuiszorg. De laatste jaren waren er in toenemende mate ‘incidenten’ (sleutels kwijt, tas kwijt, politie bellen vanwege vermeende diefstal, valpartij) waardoor ik me steeds erg ongerust maakte. Vanwege de reisafstand van ca. 1 uur kon ik niet steeds naar haar toe om haar te helpen. Sinds april woont ze in een kleinschalige instelling bij mij in de buurt. Dit was haar eigen wens, omdat ze inzag dat alleen thuis wonen niet meer ging. De eerste week ging het heel goed. Ze was heel blij en te reden, totdat dat ineens veranderde. De laatste weken is ze heel ontevreden, dwars en wantrouwend naar het personeel toe. Ze belt me steeds op dat ze weg wil, ze beschuldigt het personeel als er iets weg is (wat dan steeds weer boven water komt), ze verwijt mij dat ze niet bij de verhuizing betrokken is, ze vindt het personeel incapabel wat betreft haar medische behandeling (ze is diabetes). Kortom, niets is meer goed. Ik zelf zie dat het personeel met groot geduld met haar omgaat en zeker ook kundig is. Ik heb geen reden om aan hen te twijfelen. Maar intussen vreet het aan me. Ik voel me machteloos, weet niet hoe te reageren op al haar aantijgingen. Niet tegenspreken en afleiden, krijg is steeds te horen. Maar dat helpt 1 minuut en dan begint alles weer van voor af aan. Ze belt regelmatig, en ik kan het nauwelijks opbrengen om dan aan te nemen. Tegelijkertijd heb ik enorm compassie met haar. Het voelt zo machteloos om haar daar zo ongelukkig te zien. Ze wil weg, maar ik kan haar niet duidelijk maken dat ze nergens beter zit dan in deze mooie zorginstelling. Intussen merk ik zelf dat ik tegen grenzen aan loop. De tranen zitten hoog en ik kan me op mijn werk niet goed concentreren. En dit is nog maar het begin!
Rosa
 
Berichten:
2
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 13 Juni 2018

Dag Rosa,
Het eerste jaar van de opname van mijn vrouw heeft ze met enige regelmaat gezegd dat ze naar huis wilde.
Ikzelf heb dat jaar nodig gehad om weer uit het dal te kruipen. Ik kon door maanden van nachtelijke onrust niet meer staan en liep met een stok.
Als de dementie is vastgesteld weet je dat er op een gegeven moment een opname moet volgen.
Er is dan geen weg meer terug. Die beslissing moet je een plek geven.
Mijn vrouw zit inmiddels al ruim 4.5 jaar in een verpleeghuis en ze heeft e.e.a. uiteindelijk geaccepteerd.
Terwijl door een herindeling van de afdelingen toch een interne verhuizing heeft plaats gehad.
Na de verhuizing bleek dit zo'n impact op haar te hebben dat ik door de geriater werd uitgenodigd voor een gesprek omdat alles er op wees dat zij door de verhuizing de moed had opgegeven om nog door te leven.
Ze weigerde iedere voeding en vaak ook drinken.
Door een liefdevolle aanpak van het personeel werd zij door deze fase heen gesleept en inmiddels heeft zij zich geheel bij de huidige situatie neergelegd.
Sterker nog, deze week kwam zij strak naast mij op de bank zitten en knuffelde een beetje. En zei dat ze zo gelukkig was. Daarna viel zij in slaap.
Ik heb ruim een uur met haar in mijn armen gezeten totdat zij weer wakker was. Toen was het moment weer voorbij.
Voor deze momenten doe je het toch, nietwaar.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor Rosa » 14 Juni 2018

Dank je wel voor je reactie. Ik hoop dat voor mijn moeder ook een fase aanbreekt dat ze het kan accepteren. En dat ze nog een goede tijd kan beleven. Nu is zo boos en opstandig. Dat is heel akelig om te zien en ik kan er niet zo goed mee omgaan. Ik weet niet goed hoe ik moet reageren. Voor mijn gevoel gaat ze over mijn grenzen heen, maar ik weet ook dat ik haar dat niet kwalijk kan nemen.
Zou het zinvol zijn om een geriater te consulteren?
Rosa
 
Berichten:
2
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 14 Juni 2018

Dag Rosa,
Het is ook voor jou een proces.
Er is echter geen weg terug.
Ik zou je willen adviseren om een gesprek met de dienst doende geriater aan te vragen.
Ook gesprekken met haar EVVer zijn belangrijk en besef er is geen weg terug en daar kun jij niets aan doen en het is zeker niet je schuld.
Je zult e.e.a. een plaats moeten geven. Ik heb in de beginperiode ook regelmatig lopen janken.
Nu ga ik inmiddels al weer 16 jaar met de Alzheimer van mijn vrouw om. En......het slijt. En zij verdwijnt.
Pas op, dat is ook mijn fout geweest , vergeet niet, er bestaat nog zoveel meer dan alleen maar Alzheimer.
Mijn vrouw zit inmiddels al bijna 5 jaar in een verpleeghuis. Ik bezoek haar iedere dag.
Maar.......de eerste jaren 5/6 uren per dag. Na 2 jaar stortte ik weer in. Toen ging ik alleen nog 's morgens en de laatste tijd nog maar 1.5 uur 's morgens.
Het kan maar zo gebeuren dat als ik kom ze zit te slapen of ze loopt opeens bij mij weg en gaat op een andere afdeling zitten slapen. Ik ben tussentijds dichter bij haar gaan wonen hè.
Probeer als je bij haar bent NOOIT meer vragen te stellen. Wees gezellig en geef haar aandacht. Neem foto;s mee.
Als zij crucsiale vragen stelt, LEIDT HAAR AF.
Ik heb ook nog succes met haar hand vast te houden. Maar dat doe ik bij de andere patiënten ook en het werkt.
Je wordt herkend op den duur. Want veel aandacht krijgen de meeste patiënten niet.
En maak niet dezelfde fout die ik heb gemaakt: Er is voor jou ook in het leven meer dan alleen Alzheimer.
Een oude vriendin heeft mij met de neus op de feiten gedrukt. Voor mij bestond de laatste 16 jaren alleen Alzheimer.
Tegenwoordig geef ik weer wat aandacht aan mijn kinderen en kleinkinderen. En verdomd het werkt.
Sterkte.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man




cron