Wanneer iemand wel op een wachtlijst verpleegtehuis?

Voor ervaringen, tips en advies over opname of het wonen in een verpleeghuis of verzorgingshuis

Wanneer iemand wel op een wachtlijst verpleegtehuis?

Berichtdoor Martijn » 13 Juni 2018

Ik lees al een behoorlijke tijd mee op dit forum. Daar zijn gevallen van Alzheimer bij die schrijnend zijn.

Nou is elke persoon die je dierbaar is, verschrikkelijk om de aftakeling mee te maken.

Ik ben als zoon Mantelzorger voor mijn ( inwonende ) 83 jarige moeder waarbij 3 1/2 jaar geleden de ziekte van Alzheimer geconstateerd is. Om het verhaal compleet te maken mijn vader heeft dezelfde ziekte ook gehad en na jaren aan de ziekte geleden te hebben in 2013 overleden in een verpleegtehuis.

Ik heb 5 jaar lang de toestanden in dit huis meegemaakt en dat was bedroevend, zg. zorgplannen maar ondertussen de hele dag in een luier liggen in bed, uitgedroogd , heup gebroken etc.
Drama, ik mag het niet zeggen maar daar stuur je je ergste vijand niet heen. Maar helaas was mijn vader thuis niet te handhaven.

Mijn moeder is echter een goedige meegaande vrouw die met hulp van thuiszorg en dagbehandeling nog redelijk functioneert , hoewel ik nu merk dat ze meer zorg nodig heeft.

Nu komt mijn dilemma, mijn directe familie ( 2 broers waarvan een veelvuldig in het buitenland woont maar de ander 6 km verderop en nooit langskomt ) willen mijn moeder op een slapende wachtlijst zetten , mocht ik eventueel uitvallen ( ik ben in feite haar enige steunpunt ).

Een broer is niet overtuigd, de andere wordt beïnvloed door zijn vrouw , die heeft een drukke baan en wil niet voor een crisis situatie komen te staan.

Ik ben wezen kijken in een ander verpleegtehuis waar mijn vader was, daar is mijn moeder in mijn ogen nog te goed voor. Feit is wel dat ik steeds meer moeite krijg haar te 'verzorgen' , alleen laten voor een korte tijd gaat nog maar ze heeft steeds meer zorg nodig.

Wat is wijsheid, de consequenties om van het WMO traject naar het WLZ traject te gaan is mij nog steeds niet duidelijk, ze komt dan op een lijst te staan, en zou dan een Modulair verzorgingspakket thuis krijgen en een bijdrage aan het CAK moeten doen.

Sinds de wetswijziging in 2015 is het er niet makkelijker op geworden, ondertussen kijken mij broers weg of zijn te druk om mijn moeder daadwerkelijk te helpen, een vrouw van het CIZ heeft met zeer suggestieve langdradige vragen mijn moeder 3 * Ja laten zeggen voor de BOPZ, maar zij heeft diverse keren aangegeven aan mij dat ze in haar eigen huis wil blijven ( de vraag van de vrouw van het CIZ , mocht Uw zoon de zorg niet meer kunnen doen wilt U dan naar een tehuis zei ze ook o.k. ), ik kan het niet over mijn hart krijgen om een handtekening onder de aanvraag te zetten, zijzelf kan haar handtekening niet meer zetten.

Wat is wijsheid in deze, ik moet er zelf ook niet aan onderdoor gaan, maar de band tussen mij en mijn moeder is bijzonder sterk.
Laatst gewijzigd door Martijn op 13 Juni 2018, 1 keer totaal gewijzigd.
Martijn
 
Berichten:
21
Geboortejaar:
1963
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 13 Juni 2018

Dag Martijn,
Besef dat als er eenmaal uit een goed onderzoek een diagnose dementie komt, dat weet je, er is geen weg meer terug .
Je wilt je moeder niet laten opnemen, ik ken dit, maar nogmaals het moment is onomkeerbaar in aantocht.
Wij zijn inmiddels 58 jaar getrouwd en zoals men het wel noemt, een ouderwets hecht huwelijk. Ik ken mijn vrouw inmiddels bijna 65 jaar. Met veel wederzijdse liefde. Dat is mazzel.
Ik viel indertijd als een blok voor mijn vrouw en dat is tot op de dag van vandaag nog altijd zo.
Maar........... er komt een moment dat je de beslissing moet nemen. Want is het niet meer mogelijk je moeder thuis op een goed/slecht moment te blijven verzorgen en kan het ook zijn dat jouw fysieke/geestelijke kracht instort.
Ik heb altijd geroepen, mensen laat het niet zo ver komen, maar ik deed het voor mijn vrouw wel.
Inmiddels woont mijn vrouw al weer 4.5 jaar in een, niet altijd ideaal verpleeghuis, maar je hebt geen keuze.
Verhuizen is geen optie, zie elders mijn advies dien aangaande . Maak er het beste van.

Momenteel verkeert mijn vrouw in een rustige fase. Het proces gaat tenslotte gewoon door.
Probeer te ervaren hoe je vrouw in het proces staat, gezien door haar ogen en niet de jouwe.
Heel veel sterkte.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1996
Geslacht:
Man

Berichtdoor Martijn » 13 Juni 2018

Beste Leo,

Ik heb de berichten gelezen hoe jij met de situatie met je vrouw om bent gegaan en nog steeds gaat.

Dit betreft niet mijn vrouw maar mijn moeder, waarmee ik reeds 11 jaar samenwoon toen zij met mijn vader retour kwamen uit het buitenland.

Mijn vader was toen zo slecht met de ziekte van Alzheimer dat hij binnen een jaar opgenomen is in een tehuis.

De situatie met mijn moeder, na het verlies van haar man, werd 2 jaar later ook bij haar Alzheimer geconstateerd.
Gezien de ervaringen met mijn vader wil ik mijn moeder het liefst in haar eigen omgeving houden indien mogelijk. Thuiszorg doet al 4 keer week een 'was' moment, voor de rest kleed ze zich aan , eet fatsoenlijk en gaat zelf naar het toilet , ik merk alleen dat de belasting op mij groter wordt ( het begint geestelijk zwaar te worden, ik heb ondertussen al een psycholoog bezocht).

Ik zit nog in de ontkenningsfase voor opname, huishoudelijk hulp is er een keer per week, dagbehandeling 2 dagen. Het idee van de familie is om haar op een slapende wachtlijst te zetten voor een verpleeghuis in de buurt. Mocht ik de zorg niet meer aan kunnen bieden is er opvang in de buurt is.

Alleen kan ik het niet verkroppen dat ik de handtekening moet zetten op de CIZ aanvraag voor plaatsing op de lijst, dit terwijl de rest van de familie fluitend de andere kant op kijkt.
Martijn
 
Berichten:
21
Geboortejaar:
1963
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 13 Juni 2018

Dag Martijn,
probeer je gevoelens over het weg kijken door de overige familieleden te negeren.
De een kan namelijk dergelijke situaties beter aan dan de ander. Het weg kijken is volgens mij de makkelijkste weg.
Ik heb mijn vrouw bijna 10 jaar thuis gehad, overigens ieders situatie is anders en in mijn situatie ben ik op een slecht moment ingestort, het was dus niet direct de situatie van mijn vrouw .Een inderhaast erbij geroepen Geriater stelde mij voor het bloc. En .......ze had gelijk.
Wat betreft de ontkenningsfase, er komt een moment dat het duidelijk voor je is. Handel echter niet te laat.
Want zoals in mijn situatie, ik geniet nog regelmatig van het zijn van mijn vrouw en zoals de afgelopen week, dat ze tegen mij aan ging zitten en mij een beetje knuffelde en zei dat ze zo gelukkig was, ik had dit al vele jaren niet meer meegemaakt. Ze viel overigens na deze intimiteit in slaap en ik heb haar meer dan een uur in mijn armen gehad.
Daarna was alles afgelopen en ik kon naar huis.
Ik wil je ook nog adviseren, raak haar handen aan en knuffel ze. Ik merk dat dit ook goed werkt bij andere cliënten, ze herkennen je en ze reageren op je.
Heel veel sterkte .
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1996
Geslacht:
Man

Berichtdoor Martijn » 13 Juni 2018

Dank voor de wijze woorden Leo, maar ieder moet voor zichzelf en zijn geweten de afweging maken.

Ik ga toch proberen mijn broers bij het besluit te betrekken.

Het lijkt wel dat hoe verder de ziekte verloopt bij mijn moeder des te meer ze er afstand van nemen.

Probleem is dat ik door omstandigheden ( geen baan) , automatisch in de rol van mantelzorger gerold ben ( ik heb dit tenslotte ook voor mijn vader gedaan). Ik krijg hier ook wel voldoening van maar het heeft mijn leven de afgelopen jaren behoorlijk beinvloed.

Mensen die nog nooit Mantelzorg gegeven hebben weten niet hoe zwaar dit is.
Martijn
 
Berichten:
21
Geboortejaar:
1963
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 13 Juni 2018

Dat jouw broers misbruik maken van jouw situatie, en daar kan jij akkoord mee gaan?
Kom op man dat moeten wij niet accepteren.
Ga een gesprek met ze aan, maar kom ook op voor jouw rechten.
Dat is ff makkelijk.
Het zijn ook hun ouders.
Sterkte mijn jongen.

Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1996
Geslacht:
Man

Berichtdoor Martijn » 14 Juni 2018

De kogel is door de kerk, met pijn in mijn hart heb ik mijn moeder op een wachtlijst gezet voor opname.

Slapend weliswaar maar toch, een stap verder in het proces van afscheid. De zorg wil ik toch noch even thuis volhouden via het Modulair Pakket Thuis, maar ik zit ondertussen aan de anti depressieve middelen wegens al de stress die op mijn schouder is gekomen als Mantelzorger en moet er zelf niet aan onderdoor gaan.
Martijn
 
Berichten:
21
Geboortejaar:
1963
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor onderzoeker30 (vrijwilliger) » 01 Juli 2018

Dag Martijn,

Heel erg moeilijk allemaal Martijn, maar zonder directe hulp van familie red je het op een gegeven moment niet meer. Je bent eigenlijk al over jouw grenzen heengegaan. Loslaten en een ander de zorg toevertrouwen is het moeilijkste wat er is bij dementie.
Geweldig wat je tot nu toe allemaal voor je moeder gedaan hebt, heel liefdevol. Ik hoop dat ze terecht kan in een fijn tehuis dichtbij. Af en toe wel achteraan bellen, al sta je op een wachtlijst.

Ken je deze informatie al: https://www.alzheimer-nederland.nl/nieu ... rpleeghuis

Hartelijke groet en veel sterkte.
onderzoeker30 (vrijwilliger)
 
Berichten:
1042

Berichtdoor @Ingrid » 06 Juli 2018

Sinds enkele jaren heeft mijn man Alzheimer. Naast de vergeetachtigheid kan hij op sommige momenten behoorlijk uit zijn vel springen. Hij verwacht dat ik alles in huis regel, zoals administratie, belastingen, afspraken met de garage, diverse telefoontjes en klussen in en om het huis. Want, zo zegt hij, dat kan ik niet meer.
Het wordt dwingend opgelegd. Geen overleg en mijn agenda wordt door hem ingevuld.

Zijn 2 volwassen dochters zijn mee geweest naar een rondleiding op de zorgboerderij en waren hier heel positief over. Tijdens een gesprek met onze casemanager heb ik aangegeven waarmee ik geholpen kon worden. Bijvoorbeeld hun vader een middagje in het weekend meenemen. De oudste dochter heeft inderdaad haar vader voor een lunch meegenomen naar de stad. Bij thuiskomst bleek mijn man hiervan erg genoten te hebben waarop zijn dochter aangaf dat ze dit niet iedere week ging doen. Wat viel dat tegen. Het is bij die ene keer gebleven. Tevens heb ik gevraagd of zij mij konden helpen in de tuin. Nou, dat was geen probleem. Nu tig maanden verder komen ze mij niet helpen maar gezellig op de koffie waar ik ook nog in de bediening ben. Ik weet dat ze ook druk zijn met hun gezin en banen en daarom verwacht ik verder geen hulp van hen. Ik laat het verder maar rusten.

Op dit moment kamp ik met gezondheidsproblemen. Er is een hernia geconstateerd en een operatie is heel riskant. Regelmatig bezoek ik een psycholoog en met hem kan ik goed overweg. Hij geeft mij de nodige tips en biedt een luisterend oor. Vaak gebruik ik slaaptabletten om fatsoenlijk de nacht door te komen.

Nu heeft mijn man in een tijdsbestek van een maand ongeveer drie maal aangegeven, dat hij het geen probleem zou vinden om naar een verpleeghuis te gaan. En dat is voor mij een dilemma. Op zich gaat het goed bij de dagbesteding en vindt hij het gezellig daar, maar thuis doet hij niks en zit te kijken wanneer ik naast mijn part-time baan de huishoudelijke klussen doe.
Zou hij beter op zijn plek in het verpleeghuis zijn of is het daarvoor nog te vroeg?

Wie kan mij hierin adviseren?

Ingrid
@Ingrid
 
Berichten:
2
Geboortejaar:
1958
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 06 Juli 2018

Dat wil ik wel proberen Ingrid,
Dementie is een ziekte die maar een richting heeft.
Alle hulp komt op dit moment op jou neer er wordt niet met je mee gedacht door je dochters.
De enige die dat wel doet, voor zover hij dat nog kan is je man.
Het is een verschrikkelijk dilemma, maar hoe je het wendt of keert EENS komt het moment dat je deze beslissing zult moeten maken.
Misschien kun je op dit moment de beslissing voor de opname nog niet nemen emotioneel, maar besef dat het gewoon een kwestie is van uitstel.

Als jij het wil ga dan in gesprek met je dochters, leg hen uit dat het moment van opname versnelt zal worden als zij je alleen laten aanmodderen. Als zij mee willen participeren bij de hulp dan kun je het moment van opname nog enigszins uitstellen. Maar uiteindelijk stort jij in en dan wordt het een crisisopnamen, waarbij je maar moet afwachten waar je man geplaatst kan worden.
Veel sterkte .
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1996
Geslacht:
Man




cron