Opknappen dankzij verpleeghuis?

Voor ervaringen, tips en advies over opname of het wonen in een verpleeghuis of verzorgingshuis

Opknappen dankzij verpleeghuis?

Berichtdoor Klavertje vier » 27 Juni 2018

Voor een lezing ben ik op zoek naar ervaringen van mensen die hebben gezien dat hun naaste is opgeknapt na opname in het verpleeghuis. Zelf maakte ik dat mee met mijn moeder. Ze woonde alleen, zelfstandig en wilde absoluut niet worden opgenomen in een verpleeghuis. Dat hebben we gerespecteerd, maar we zagen hoe ze vervuilde, vereenzaamde en wegkwijnde.
Nadat ze haar heup brak werd ze voor revalidatie opgenomen in een verpleeghuis. De eerste weken waren zwaar, ze had een delier na de operatie. Maar daarna verbeterde haar situatie. Wij denken dat ze in het verpleeghuis meer prikkels kreeg, een beter dagritme had, en beter te eten en drinken kreeg.
Zijn er meer mensen met deze ervaring?
Klavertje vier
 
Berichten:
69
Geboortejaar:
1960
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
In het verleden betrokken

Berichtdoor Theo » 27 Juni 2018

Mijn vrouw werd in een zorgcentrum op een gesloten afdeling opgenomen, omdat ze thuis bijna constant haar (overleden) vader wilde bellen om haar op te halen.
Ze wílde terug naar haar geboortedorp. Ook deed ze geen huishoudelijk werk meer. Ook puzzelen deed ze niet meer. Ze droeg elke dag dezelfde kleren en wilde niet meer douchen.
Ze liet mij geen moment alleen of met rust. Heel lastig en hoewel ik zielsveel van haar houdt, werd de situatie onhoudbaar, want te belastend voor mij.
Dus is ze nu opgenomen op de gesloten afdeling van een zorgcentrum.
Ik vond dat ze daar juist veel te weinig prikkels kreeg. De verzorging was goed, maar ze zat teveel tussen andere dementerenden. Mijn vrouw kan nog redelijk communiceren, zij het uiteraard op een bepaald niveau.
Ik heb dit aangekaart bij de leidinggevende en die heeft mijn opmerkingen terdege ter harte genomen. Mijn vrouw gaat nu 2 dagen in de week naar de dagbesteding en ik neem haar vaker mee voor een wandeling.
Ook van mij word terecht verwacht dat ik ook voor de nodige prikkels zorg. Dat doe ik graag.
Mijn grootste probleem is nu nog steeds het afscheid nemen, want ze wil vaak mee naar huis. En dan is het verschrikkelijk moeilijk om, meestal met een smoes weg te gaan.
Dat doet me nog vaak verdriet. Ik bel dan vaak op om te vragen hoe het met haar gaat. En ik mag dat doen op elk tijdstip.
Kortom, als je vindt dat je partner te weinig prikkels krijgt in een zorgcentrum, doe er wat aan.
Theo
 
Berichten:
9
Geboortejaar:
1947
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor Klavertje vier » 28 Juni 2018

Beste Theo,
Wat goed dat het verpleeghuis in actie kwam nadat je het probleem besprak. Het zal niet makkelijk zijn dat ze daar is, het afscheid is telkens moeilijk. Hopelijk troost het je dat je weet dat opname onvermijdelijk was.

Je eindigt je bericht met 'Kortom, als je vindt dat je partner te weinig prikkels krijgt in een zorgcentrum, doe er wat aan.'. Die opmerking begrijp ik niet. Is het aan mij gericht? Dan begrijpen we elkaar verkeerd.
a. het gaat niet om mijn partner maar om mijn alleenwonende moeder
b. ik vond dat ze thuis te weinig prikkels kreeg, en ik was als overbelaste mantelzorger niet in staat om dat te verhelpen
c. ik merkte dat ze na de opname in het zorgcentrum geestelijk opknapte. Ik denk dat dat komt doordat ze méér prikkels kreeg dankzij het zorgcentrum. En een beter ritme, en beter eten/drinken. Geen kritiek op het zorgcentrum dus.

Mijn vraag is nogmaals: zijn er meer mensen die merken dat hun naasten OPKNAPT in het verpleeghuis?

Hartelijke groet, klavertje vier.
Klavertje vier
 
Berichten:
69
Geboortejaar:
1960
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
In het verleden betrokken

Berichtdoor Theo » 14 Juli 2018

U begrijpt mij inderdaad verkeerd als u denkt dat mijn opmerkingen voor u persoonlijk zijn bedoeld.
De hamvraag is of ik vind dat mijn partner opknapt in het zorgcentrum.
Mijn ervaring is, en die is nogmaals puur persoonlijk, dat de verzorging goed is. De verzorgenden zijn grotendeels erg bij de bewoners betrokken.
Ik ervoer echter, in tegenstelling met uw ervaring, dat mijn vrouw te weinig prikkels kreeg.
Ook van een medebewoner kreeg ik hetzelfde te horen. Zij dacht dat de verzorgenden daar geen tijd voor hadden.
Als ik dan de conclusie trek dat je dit kenbaar moet maken aan het hoofd van de afdeling, is dat een algemene opmerking, alleen voor mensen die dezelfde ervaring hebben.
Die ervaring heeft u kennelijk niet. Dus geldt ook hier: bent u tevreden zeg het anderen, heeft u klachten, bespreek ze met de leidinggevende.
Ik merk zelf ook dat er verschillende behoeften zijn bij de bewoners. U bent blij met het feit dat uw moeder goed verzorgd wordt. Dat geeft u een stuk rust en dan is er geen reden tot klagen.
Ik weet uiteraard ook hoe zwaar de taak is, die je als mantelzorger hebt. Ik was zeker 3 jaar lang 24 uur per dag verzorgende van mijn vrouw. Dat is heftig! Dus ben ik blij dat ze nu goed wordt verzorgd. Ik had haar liever thuis, maar dat is geen reële optie meer.
Theo
 
Berichten:
9
Geboortejaar:
1947
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor Klavertje vier » 18 Juli 2018

Dag Theo,
dank je voor de reactie. Fijn dat je het misverstand kon ophelderen.
Je schrijft dat je 24/7 aan het mantelzorgen was, en dat was veel te zwaar. Dat kan ik me goed voorstellen! Jij zorgde voor álles, waarschijnlijk. Onder andere voor het stimuleren van je vrouw.
Het grote verschil was denk ik dat mijn moeder alleen woonde. Ze wilde niet naar dagopvang. Er kwam 1 of 2 keer per dag en kwartiertje iemand van de thuiszorg. Verder zat ze alleen op haar stoel of kroop in bed. Tenzij ik ervoor zorgde dat er iemand bij haar langs kwam, maar dat was niet makkelijk. Zelf kwam ik zo veel mogelijk, maar ik had ook mijn werk en gezin, en ik woon 30 kilometer verderop.
Het was dus wel héél stil, saai en prikkel-arm zo in haar eentje thuis. Toen ze was opgenomen had ze plots aanspraak, activiteiten begeleiding enzovoort. Bovendien had ik een verpleeghuis uitgezocht vlak bij mijn huis, waardoor ik veel vaker even kort kon binnen wippen. Bovendien hoefde ik als ik op bezoek kwam niet meteen van alles te doen (vuilnis weghalen, de was, boodschappen doen, zorgen voor een maaltijd, naar de kapper, dokter, etc), want dat kon allemaal via de instelling. Daardoor kon ik als ik op bezoek was gewoon weer gezellige dingen doen.
Al met al was de opname dus goed voor haar (en ook voor mij). Ze knapte geestelijk op en de relatie tussen ons verbeterde.
Het verpleeghuis hoeft dus niet altijd een schrikbeeld te zijn.
Hartelijke groet
Klavertje vier
 
Berichten:
69
Geboortejaar:
1960
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
In het verleden betrokken

Berichtdoor Theo » 20 Juli 2018

Dag Klavertje 4,

Met uw conclusie dat een verpleeghuis geen schrikbeeld hoeft te zijn, kan ik het helemaal eens zijn.
In uw geval is het de beste optie.
Uw moeder en uzelf knappen er beiden van op.
Mijn vrouw is nog geen 70 jaar en heeft Alzheimer. Dan is het heel moeilijk te accepteren dat ik, als haar levenspartner, "haar uit huis moest plaatsen", want zo voelde het, toen ik haar wegbracht naar het verpleeghuis.
Inmiddels begint ze langzaamaan de situatie te accepteren, al zijn er momenten dat ze persé met mij mee wil naar huis.
Dat maakt mijn situatie anders dan die van u.
Gelukkig zijn de verzorgenden, over het algemeen, professioneel en betrokken bij de bewoners. Dat stelt mij gerust. Vandaar dat ik het helemaal met u eens ben dat opname in een verpleeghuis geen schrikbeeld hoeft te zijn, al zal de één er meer moeite mee hebben dan de ander, zoals ik heb proberen duidelijk te maken.
Toch wordt in andere forums wel een schrikbeeld gecreëerd, door te suggereren dat de verzorging in een verpleeghuis vaak (ver) onder de maat is, maar die ervering heb ik niet met de verzorging van mijn vrouw.
Er zijn ook gewoon goede reguliere verpleeghuizen, zoals die waar mijn vrouw woont.
Geniet van het mooie weer!
Theo
 
Berichten:
9
Geboortejaar:
1947
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie




cron