dementie en een euthanasie verklaring

Voor ervaringen, tips en advies over opname of het wonen in een verpleeghuis of verzorgingshuis

dementie en een euthanasie verklaring

Berichtdoor ch » 11 Augustus 2018

Mijn 94 jarige moeder woont in een verpleeghuis, zij is nu zo dement dat zij zichzelf en mij,(als enige dochter )niet meer herkend, zij praat met haar knuffels en weet niet meer wie de man op het schilderij is wat altijd naast haar staat (haar echtgenoot).
Zij is volledig hulpbehoevend en doet niets meer op eigen initiatief.
Gelukkig wordt zij zeer liefdevol verzorgd(wat het proces dragelijk maakt ) en kan ze zich zelf zijn , maar zij heeft ,tot dat ze verder in haar dementie kwam, altijd aangegeven dat zij dit leven in een verpleeghuis niet wil, ze heeft ook een euthanasie verklaring (die is al erg oud) waarin ze beschrijft dat ze beslist niet wil opgenomen wil worden op een gesloten afdeling.
Altijd, toen ik nog jonger was , en mijn moeder goed bij de pinken was , heeft ze mij laten beloven.....stop mij nooit in een verpleeghuis....laat mij nooit zo hulpbehoevend worden en zeker niet dement worden.

Ze leeft in haar eigen wereldje en kan niet meer aangeven wat zij wil ,ja wel, ze geeft wel aan als ze iets echt niet wil hebben , dan wordt ze heel erg boos en kan eens flink uithalen.
Ook kan ze nog wel genieten van een arm om haar heen, een grapje of een wandeling door de omgeving, of zegt ze ineens :geef mij een kus ,en soms ,heel soms herkent zij mij nog heel even ,maar dat is meestal weer snel verdwenen.
Soms heel soms ,straalt ze uit dat ze gelukkig is, zeker sinds ze over geplaatst is van uit de reguliere zorg naar een particulier huis.
De zorg is daar geweldig en krijgt alle aandacht en zorg die ze nodig heeft.

Maar mijn belofte dan..... daar worstel ik mee , ik werk zelf in de zorg , ook met dementerenden. ik ben trots op mijn werk, maar als ik dan een bewoner heb die stervende is en dat proces duurt dagen en ik weet dat deze bewoner aangegeven heeft dat hij/zij dit beslist niet heeft gewild en ook een euthanasie verklaring (ooit) heeft ingevuld, dan vraag ik mij af, wat heeft een euthanasie verklaring voor een zin, ook ik heb er een, maar wat is de waarde hiervan.
Als men eenmaal dement is wordt er naar een euthanasie verklaring niet meer gekeken omdat die persoon op dat moment niet (overtuigend ) kan zeggen dat dit leven voor haar/hem niet te leven is.

Wat als mij moeder straks stervende is , en ik weet dat ze uitdrukkelijk heeft aangegeven niet te willen lijden , wat dan ??
Tuurlijk wil ik het allerbeste voor mijn moeder en dan krijgt ze nu ook, waar ze nu woont , maar hoe kan ik haar het allerbeste geven in het proces van sterven.
Hoe kan ik er voor zorgen dat dat proces niet dagen duurt en ze in vrede kan sterven.
ch
 
Berichten:
32
Geboortejaar:
1957
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor josha » 11 Augustus 2018

Hallo ch

Dit is het dillemma waar ik ook jaren mee heb geworsteld en nu pas er uit ben omdat het onmogelijk voor mij is als dochter om die beslissing te nemen voor haar. En natuurlijk wordt het je onmogelijk gemaakt door de heren/ dames verpleeghuisartsen omdat ze de regels anders interpreteren dan duidelijk in de wet staat. Artsen voeren hierdoor geen euthanasie uit bij wilsonbekwame dementen, terwijl de wet dit wel toe staat.

De wet is hier heel duidelijk in .Onze toenmalige minister van Volksgezondheid Els Borst heeft in "haar"euthanasiewet" juist artikel 2.2 van deze wet opgenomen zo dat.. een schriftelijke wilsverklaring een mondeling verzoek kan vervangen als de patiènt deze niet meer kan uiten. Dus vooral bij dementie.
Artsen lappen dit gewoon aan hun laars, mede omdat ze niet verplicht zijn deze uit te voeren

In een brochure van de KNMG staat dat een arts geen euthanasie mag plegen[ alleen het woord PLEGEN al alsof het om een misdrijf gaat, terwijl het een daad van liefde behoort te zijn] als hij niet meer kan communiceren met een patiènt, zelfs niet wanneer die zijn doodswens eerder nadrukkelijk heeft vastgelegd in een schriftelijke wils verklaring ."Eigenlijk kan het niet dat een beroepsgroep een eigen interpretatie van de wet kiest,die strijdig is met wat de wetgever bedoeld heeft "aldus Borst.

Mijn moeder is nu ook in het laatste stadium van dementie, is 99 jaar en ligt in bed te wachten op haar dood, lijkt het wel. Niet om aan te zien en zo vreselijk pijnlijk voor MIJ...... Zijzelf is volledig in harmonie ondergaat alles gelaten, is nooit meer boos , ook zie ik geen verdriet maar ook geen blijdschap.. alles is vlak geworden, ze gebruikt geen medicijnen en is lichamelijk zo gezond als wat. Ze kan zichzelf niet eens meer omdraaien in bed , is volledig afhankelijk van de omgeving en verzorgers.
Ook mijn moeder heeft een euthanasieverklaring en ik ben de gemachtigde om dat uit te voeren....... maar binnen het verpleeghuis is er ook geen arts te vinden die dit gaat doen. En ik heb er nu vrede mee. Mijn moeder is rustig en zal in haar demente wereld gelukkig zijn.[ dat hoop ik dan maar] Ik moet respecteren dat ze zelf beslist [onbewust] wanneer het tijd is om deze demente wereld voor haar te verlaten....zo denk ik er nu over na jaren geworsteld te hebben hier mee.

Misschien zou ik anders reageren als ze de hele dag zou liggen te schreeuwen om hulp zoals er 2 bewoners op de afdeling zijn... blèren de hele dag alles bij elkaar en zijn doodongelukkig. Ongelooflijk dat familie hier niets aan doet, deze bewoners hebben duidelijk hulp en een andere benadering nodig . Er zijn verdorie instellingen met deskundige hulp die deze mensen gaan observeren en kunnen uitzoeken waar dit vreselijke gedrag weg komt.. ook nog eens GRATIS. Kan me hier erg boos over maken dat er niet de juiste hulp voor deze bewoners gezocht wordt.

Mensen[ ook mensen met dementie] hoeven zeker geen pijn te lijden. Ga hierover in gesprek met de arts. Mij is beloofd dat zodra ze stervende is en pijn heeft of onrustig, ze overgaan op paliatieve sedatie... het bewustzijn wordt dan verlaagd met medicijnen zodat ze rustig slapen en niets meer voelen. de dosis zal steeds verhoogd worden tot uiteindelijk de dood er op volgt. Maar als jij in de zorg werkt zal je dit proces zeker kennen. Het lijkt op euthanasie maar wordt alleen toegepast als duidelijk is dat de bewoner binnen een bepaalde tijd komt te sterven.
Ik begrijp uit je bericht dat je hier bang voor bent, dat het dagen/ weken gaat duren.... ja dat kan maar geeft jou de gelegenheid eindelijk voorgoed afscheid te nemen, dingen voor te bereiden.
Maar het kan ook zo maar zijn dat ze in haar slaap overlijdt, iets wat we onze moeders zo gunnen... niet meer wakker worden.. heel rustig... zo kan het ook gaan. Niemand weet het van te voren.. Lijdt een mens niet het meest aan dat wat hij vreest? En wat misschien nooit komt?

Ik handel wel als het nodig blijkt te zijn en zal zeker niet accepteren dat ze lijdt op haar sterfbed. Ik denk dat paliatieve sedatie dan goed van pas komt.... een iets tragere vorm van euthanasie... wat de verpleeghuisartsen beslist zullen tegen spreken...

Ik heb geaccepteerd dat dit het is wat er is. Mijn moeder had VOOR ze in het verpleeghuis kwam de zaken zelf moeten regelen[ daar bedoel ik mee ZELF EUTHANASIE MOETEN PLEGEN] of met mij er duidelijk over spreken wat we gaan doen. Nu ben ik blij dat het zo is gelopen en we nog heel veel fijne jaren samen hebben gehad, waardevolle jaren, juist door haar dementie.

Ik hoop dat je wat aan mijn ervaringen hebt maar het blijft voor ieder zo iets persoonlijks, daar kan niemand de beslissing voor jou nemen. luister naar je hart en dan is het goed wat je ook doet en beslist. Al denk ik dat je moeder uiteindelijk beslist net zoals de mijne...maar wij dochters willen de regie in handen houden tot het laatste wat onze moeders met dementie betreft.

Lieve groet
Josha

.
josha
 
Berichten:
444
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Leo (vrijwilliger) » 11 Augustus 2018

Dag Josha en anderen,

Ik heb in het verleden al eens model gestaan in de discussie over dementie. Ook voor t.v en radio.
Wij, mijn vrouw en ik hebben vele vele jaren geleden al getekend voor Euthanasie, dit omdat wij het ondraaglijke lijden van mijn moeder van nabij meemaakten en de behandelende huisarts als een Kl.......... reageerde op onze smeekbeden.
Mijn moeder , niet dementerend, heeft die arts toen verboden om nog een vinger naar haar uit te steken, waarop deze artiest reageerde, U stuurt mij weg?, dan krijgt U ook geen arts meer.! Hij was voorzitter van de plaatselijke artsenclub.
Een goede vriend ook huisarts, vertelde mij ik kan mij niet permitteren als startende huisarts om te helpen, maar hierbij het adres van een financieel onafhankelijke arts!
En zo geschiedde. Achteraf heeft ook haar oude huisarts achter de schermen nog steun verleend.
Ik heb mijn vrouw ca.9/10 jaren na de diagnose gewoon thuis gehad, totdat ik instortte, waarop acute opname volgde.
Het heeft een jaar geduurd voordat ik weer een beetje alles te boven was, de gewenning voor mijn vrouw
liep daar enigszins parallel mee.
Inmiddels zit mijn vrouw bijna 5 jaar in een verpleeghuis. Zij heeft de ijzeren conditie van haar moeder (die is 102 geworden)
Al deze jaren heb ik haar dagelijks bezocht en maak ik het hele proces van neergang mee.
Bij de wisselende verpleeghuisartsen die ik ontmoet heb, heb ik iedere keer weer de vraag gesteld, hoe zij tegenover
Euthanasie stonden en in alle gevallen kreeg ik als antwoord: In de situatie van Uw vrouw nee, zij is niet wils bekwaam meer.
Maar wij passen dan Paleatieve zorg toe en dat gaat in overleg met mij.
Ik heb tot op de dag van vandaag nog steeds het gevoel dat mijn vrouw gelukkig is. En ik geniet nog iedere dag dat zij er is.
Ik wil maar zeggen, houd de situatie bespreekbaar.
Komt het ondraaglijke lijden, dan heb ik de zekerheid dat de Paleatieve behandeling een oplossing is.
Leo
Leo (vrijwilliger)
 
Berichten:
1999
Geslacht:
Man

Berichtdoor ch » 11 Augustus 2018

Hallo Joshua en Leo,

Beide bedankt voor jullie reactie, ja inderdaad heb ik dat proces vele malen al meegemaakt, abstinerend beleid en palliatieve sedatie heet dat, geen levensreddende handelingen meer uitvoeren ,geen levensreddende medicatie, alleen het comfortabel houden van de bewoner,zonder pijn en andere nare dingen.
Er zijn en laten voelen dat je er bent,handen vast houden ,liefdevolle verzorging geven,alles in het kader om iemand rustig te laten sterven.zo comfortabel mogelijk.
En inderdaad ,mijn moeder is sinds zij overgeplaatst is naar een particulier huis ontzettend opgeknapt en is , zo als het er nu uit ziet ,gelukkig met haar leventje, krijgt liefdevolle en verantwoorde zorg ,zorg op haar gericht, ze kan zich zelf blijven, uitslapen als ze dat aangeeft , even door de tuin wandelen als zij dat wil, eten en drinken op de wijze die zij aangeeft.
daar ben ik dankbaar voor.
Afscheid heb ik allang genomen,zij is niet meer de moeder die ik ken,al geniet ik vaak van haar glimlach en van het ene momentje dat ze mij herkend.
Alles is geregeld,de crematie ,die toch gaat komen, op haar verzoek geregeld, 1 telefoontje,als het moment daar is en alles wordt in gang gezet.
Die zorg hebben we gelukkig niet meer.
Maar ik had haar dit proces zo graag willen besparen. en haar de zekerheid willen geven dat haar euthanasie verklaring haar zou behoeden voor de aftakeling door dementie.
Gelukkig is ze de fase van verzet allang voorbij, ze heeft het inmiddels niet meer door dat ze dementerend is ,god zei dank.
Ik hoop dat,als het zover is zij in alle rust mag sterven, zonder pijn en angst.
bedankt voor jullie reactie,het doet mij goed dit te kunnen delen. sterkte toegewenst
Groetjes Christina
ch
 
Berichten:
32
Geboortejaar:
1957
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie




cron