Elke keer weer "een jasje uit".

Voor ervaringen, tips en advies over opname of het wonen in een verpleeghuis of verzorgingshuis

Elke keer weer "een jasje uit".

Berichtdoor loek » 19 Januari 2019

Mijn moeder (92 / alzheimer/ VP tehuis) is in oktober 's nachts gevallen. Niets gebroken, maar lopen gaat ze niet meer doen helaas. De fysio doet enorm haar best, en zo ook mijn moeder, maar ze heeft gewoon geen kracht meer. Ook de vermoeidheid speelt haar parten (maar die had ze "voor de val" ook al). Nu hebben ze een schema gemaakt, 's ochtends in bed/ 's middags uit bed (in rolstoel) tot na het avondeten. Gaat eigenlijk best goed. Mijn moeder is een heel tevreden, rustig , lief en dankbaar persoon. Altijd opgewekt....ongelofelijk ! Enfin, vanmiddag wat spullen uit haar kamer gehaald om meer ruimte te maken voor de
tillift en haar nieuwe (grote...maar enorm comfortabele) rolstoel. De fauteuil met voetenbank eruit, tafeltje weg, tv eruit...
enfin het staat weer lekker opgeruimd, en het geeft ruimte in de kamer.
En toen ineens overviel het me...."Je groeit als het ware naar het einde toe"...de spullen worden steeds minder....Haar eigen
fauteuil met voetenbank, waar ze zo heerlijk al die jaren op heeft gezeten....het gaat niet meer, en het zal ook nooit meer gaan.
Ze is nu compleet afhankelijk en zit in haar rolstoel in de huiskamer. Vaak te slapen, net zoals de andere bewoners. Maar ook
nog steeds te zwaaien als ik binnenkom, ....en altijd bij het weggaan "pas goed op meid, want je bent op de fiets he ?"
Pffff.....na bijna 5 jaar gaat het soms wel "doorwegen", het verdriet, de emotie, het verlies (al voor het echte einde), het besef ,
de aftakeling, haar pure aard en de wederzijdse liefde. Wat is het soms moeilijk, en soms ook niet.
Loek.
loek
 
Berichten:
348
Geboortejaar:
1960
Geslacht:
Vrouw

Berichtdoor josha » 19 Januari 2019

Lieve Loek

Het is precies zoals jij beschrijft... elke keer weer wat inleveren, steeds opnieuw een andere aftakelende fase in.. het is zo pijnlijk om te zien en je staat machteloos tegen deze afgrijselijke rotziekte.
Vooral als het proces zo langzaam gaat als bij mijn moeder en ook de jouwe zo te lezen. Daarom is het zo belangrijk om nog de dingen te doen zolang het kan met ze.... ineens is dat voorbij doordat de ziekte weer genadeloos toeslaat. en je dierbare [ en jou] weer beperkingen oplegt En dan blijft alleen het stil bij haar zitten over....

Gelukkig reageert jouw moeder nog, kan nog praten en zwaaien naar je...zie die lichtpuntjes terwijl je hart breekt... ze zijn zo moedig onze moeders... slaan zich er zonder gejammer en ontevreden zijn er door heen... Dat komt mede door hun ziekte, ze "beleven"de wereld anders dan wij en dat is dan het "goede"er aan.... wij lijden veel meer om ze zo te moeten zien....

Mede door jouw inbreng en inzet, je eindeloze liefde voor haar is je moeder rustig en tevreden.. daar gaat het om.... Alhoewel het begeleiden naar het einde zo verdomd zwaar is voor ons als dochters. Wij willen de wereld waarin ze moeten leven zo comfortabel mogelijk voor ze maken. Ik doe dat ook voor mijn moedertje maar zoveel hoef ik niet meer te doen, alleen lief voor haar zijn, een goede sfeer scheppen met muziek en zachte woorden, zacht licht, af en toe neemt ze een fruithapje of maak ik haar lippen nat Ze praat al jaren niet meer, ligt sinds september 2017 in bed in de huiskamer en ik maak het wat intiemer door haar mee te nemen met bed en al,naar haar eigen kamertje, kam haar haren en verzorg haar gezicht, zeg daarbij de woorden die ik al jaren hierbij tegen haar zeg "mam nu lijk je 10 jaar jonger " er is weinig mimiek nog in haar gezicht te lezen maar heel af en toe zie ik dan een glimlach...en maakt mijn hart een sprongetje..

Het is allemaal zo dubbel, zoals je zelf al aan geeft Loek... wat is het soms moeilijk en soms ook niet... Er is nog zoveel liefde te geven, dat zal je moeder tot het laatst voelen en dat is ook het enige wat telt en overblijft....Dat laten vooral mensen met dementie heel duidelijk zien.. al het materièle valt weg, hoeft niet meer.. het gaat om de pure liefdevolle aanwezigheid van mensen die van hun houden.

Loek heel veel sterkte bij dit moeilijke proces.. je kunt het, je doet het al deze jaren super goed.... het geeft een enorme verdieping aan ons leven als dochter maar soms wordt het even teveel...
Zorg ook goed voor jezelf om het vol te houden hè

Lieve groet
Josha
josha
 
Berichten:
429
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor loek » 19 Januari 2019

Josha, dankjewel voor je lieve reactie. Ik denk regelmatig aan jou en je moedertje !
We gaan door .........tot de allerlaatste snik.
Loek.
loek
 
Berichten:
348
Geboortejaar:
1960
Geslacht:
Vrouw

Berichtdoor Martijn » 20 Januari 2019

Mooi geschreven dit, maar niet alleen dochters proberen hun best te doen, ook zonen. Hoewel ik binnen mijn familie met twee oudere broers blijkbaar de enige ben met gevoel in zijn donder.

Nu vanmiddag weer komen ze beiden langs vanmiddag om thee te drinken, geen woord wisselen ze met hun moeder, die gelukkig nog met mij in haar vertrouwde omgeving woont.

Het lijkt of hun moeder niet meer bestaat, alleen maar praten over vakanties die ze gaan doen en andere materialistische zaken.

Bah, wat zijn die tegengevallen. Ik probeer met mijn moeder door te gaan tot het niet langer verantwoord is om haar thuis te verzorgen.

Stilletjes hoop ik dat ze in haar slaap rustig wegglijd zonder al die ellende te hoeven meemaken in een tehuis, ik kan daar wel iets over zeggen aangezien mijn vader ook met de ziekte van Alzheimer ruim 5 jaar daar in geleefd heeft, of leven het was eigenlijk meer een soort hel, wat een slechte verzorging.
Martijn
 
Berichten:
21
Geboortejaar:
1963
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie




cron