Pagina 1 van 1

Na mijn verzet tegen opname kunnen we ook lachen

BerichtGeplaatst: 12 April 2019
door Claro
De meest verschrikkelijke beslissing ..via bopz.

Mijn vader kreeg in augustus 2018 diagnose Alzheimer en vasculaire dementie.

Inmiddels kan hij niet meer zelfstandig wonen, en die beslissing hebben wij moeten aankaarten.

Als ik de lotto win dan koop ik een woning met bij woning voor pa met verzorging voor pa.
Dan zijn wij bij elkaar.
Kan ik dagelijks krantje met pa lezen
Kan ik dagelijks lachen om zijn grappen
Kan ik dagelijks met hem praten.

Re: Na mijn verzet tegen opname kunnen we ook lachen

BerichtGeplaatst: 11 Juni 2019
door syl
Nou geniet daar dan maar flink van, mijn lieve mama is daar binnen 8 maanden overleden dus...........ook eerst lachend
Weet je soms heb je natuurlijk geen keuze maar hou je dierbare zolang mogelijk zelfstandig met alle hulp die je kunt krijgen want zodra ze uit huis worden geplaatst is het...................mijn god het was voor mij als enig kind een nachtmerrie

10 jaar lang ben ik opgezogen, sinds de diagnose tot haar dood !!! 10 jaar lang haar iedere dag zien veranderen, haar karakter haar denk vermogen het is zoooo killing me

Ik ben enig kind, kon de zorg voor ma niet delen, ja ik heb 2 volwassen kids alleen begrijpen ze er vaak ook niet veel van, het is hun oma

Nu is ze overleden 25 maart 2019 en dan zeggen de mensen om je heen....de zorg is weg..nu rust !!! Nou vergeet het maar ik huil nog echt iedere dag ik zit vol stres welke ik af reageerde op een zoon die in mijn ogen mij in deze tijden heeft laten vallen als een baksteen en deze is nu het huis uit gevlucht naar zijn vader en daar woont hij nu

Ik ben dus nu eigenlijk 2 mensen kwijt dien erg belangrijk zijn in mijn leven .......na de dood van deze ziekte val je in een dicht stinkend GAT Ik ben zo ver dat ik ook dood wil......ik wil naar mijn moedertje

Re: Na mijn verzet tegen opname kunnen we ook lachen

BerichtGeplaatst: 12 Juni 2019
door onderzoeker30 (vrijwilliger)
Dag Syl,

Nog gecondoleerd met het verlies van je moeder. Mantelzorger zijn voor iemand met dementie heeft grote invloed op je leven, dat begrijpt niet iedereen. Heel begrijpelijk dat je je soms leeg en alleen voelt, daarnaast zit je nog middenin een rouwproces. Gun jezelf de tijd om tot rust te komen en dan komt het ook met je zoon wel weer goed. Hij is nog jong en is met heel andere dingen bezig in zijn leven. Heel veel sterkte en hartelijke groet.

https://dementie.nl/overlijden/tips-voo ... -je-naaste