Hoe kies ik voor mezelf?

Voor ervaringen, tips en advies over opname of het wonen in een verpleeghuis of verzorgingshuis

Hoe kies ik voor mezelf?

Berichtdoor YB » 02 Augustus 2019

Vorig jaar maart is mijn moeder (nu 83) gedwongen opgenomen, het ging niet langer meer thuis. Voor dit gebeurde ging het langzaamaan steeds slechter, ze snapte niet meer welke medicijnen ze wanneer moest nemen, was vaak bang, huilde veel. Ik zag het niet, of liever gezegd, ... zat er teveel in om de ernst ervan in te zien. Mijn leven draaide om mama. Elke dag haastte ik me na het werk naar huis om haar te bellen, als dat te lang duurde maakte ze zich zorgen. Elke ochtend een appje, zodat ik wist dat ze wakker was c/q OK was. Op donderdag ging ik bij haar eten en bleef dan tot ca 10 uur en natuurlijk even een appje als ik veilig thuis was. Op zaterdag ging ik boodschappen met haar doen en winkelen, dit was geleidelijk aan overgegaan in boodschappen voor haar doen en dan tot etenstijd theedrinken, op zondag was ik de hele dag bij haar, anders was ze zo alleen. Ik genoot van haar gezelschap en hey ... ik was toch vrijgezel dus kon die verantwoordelijkheid wel nemen, mijn broer en zus hebben beiden een gezin. Maar zonder dat ik het echt besefte legde het ook druk op me. Als ik een dagje uit wilde met vriendinnen, dan zag ik er tegenop dat te vertellen want dan was ze die hele dag alleen. Op het laatst was ze ook een paar keer gevallen en elke keer sjeesde ik de stad door naar haar toe. Hielp haar overeind, wachtte tot er een arts was komen kijken en hielp haar naar bed. Dit gebeurde vaak als ik eens iets leuks voor mezelf deed, knutselen ofzo, en uiteindelijk deed ik dat maar niet meer, ik legde verband (niet reëel snap ik nu). Ook dronk ik nooit meer een glaasje wijn bij het eten of in het weekend 's avonds een borreltje want stel dat ik ineens in de auto moest naar haar toe. Tuurlijk weet ik dat je best zonder alcohol kunt, maar het is meer de reden waarom.
Tot die ene dag, mama belde, totaal in paniek, wilde/kon haar bed niet meer uit, ik meteen naar haar toe (wat ben ik dankbaar voor mijn geduldige werkgever) ... vanaf dat moment ging het heel hard. Mijn broer en zus hebben ingegrepen, ik kon niet meer, zat zelf inmiddels in een zware depressie en zag geen uitweg.
Spoedopname ... gelukkig in de buurt, dat wel.
De dag daarna gebeurde er iets wat ik niet meer voor mogelijk had gehouden ... ik kwam een ontzettend leuke man tegen en het was al snel duidelijk dat ik nu toch ook echt aan de man was! Er ging een wereld voor me open. Mama had daar geen telefoon en haar mobiel snapte ze niet meer. Dus ik ging keurig 2x in de week een uurtje langs en op zondag wat langer. Daar buiten werkte ik weer aan mijn eigen leven ... MET een leuke man. Dagjes weg, uit eten, samen op vakantie ... uiteindelijk mezelf uit de depressie geknokt.
Na een paar maanden moest mama weg uit de noodopvang en werd ze geplaatst op een plek 3 kwartier rijden van mij. 3x in de week even langs gaat niet meer dus is het nu altijd op zondagochtend. Minder bezoektijd maar ze kon wel weer bellen. Eerst twee keer in de week, nu elke avond, het is maar 5 minuten maar ze vind het zo fijn mijn stem even te horen, en ik vind het fijn haar even te horen. Maar onlangs was ik 1 zondag niet geweest en ze was helemaal verdrietig want ik 'was al zo lang niet geweest' ... 1 zondag, verder nog bijna elke dag even gebeld. En ja 'de laatste tijd ben je zo vaak er eens niet', de vorige keer was met Pasen en de keer daarvoor rond Kerst. Maar ik voel me zo schuldig. Ik MOET en WIL mijn eigen leven nu opbouwen MET mijn lieve vriend. Straks gaan we 4 weken naar Amerika ... 4 zondagen niet naar mama en bellen zal ook moeilijk worden. Maar ik zie er nu al tegenop dat ik haar pijn doe door te gaan, dat ik haar verdrietig maak, terwijl dit voor mij een droomreis gaat worden. Ik ga, mijn broer en zus zeggen ook dat ik het moet doen, maar wat is het moeilijk, hoe zet ik dat schuldgevoel van me af. Ik houd zoveel van haar ...
YB
 
Berichten:
2

Berichtdoor Ton » 05 Augustus 2019

Beste YB
Ik zit in een iets andere situatie (partner met dementie) maar herken heel erg dat schuld gevoel. Een aantal maanden geleden heb ik na een lange tijd overdenken en met vrienden praten de beslissing genomen dat mijn leven op de 1e plek staat en dat dit niets af doet aan de zorg en liefde die ik heb voor de persoon met Alzheimer. Ze vergeten dat je wel gebeld hebt en dat je wel op bezoek bent geweest, maar ze vergeten ook dat je er niet was. Het doet niets met hun maar alleen wat met jou op het moment dat je het als kritiek ervaart. En je dus bezwaard gaat voelen. En alleen jij weet in je hart ook dat de keuze voor het leven niets af doet aan de liefde voor je moeder. Laat het los en voel je nergens schuldig over. Ik wens je veel geluk. Ton
Ton
 
Berichten:
8
Geboortejaar:
1968
Geslacht:
Man
Raakvlak met dementie:
Partner heeft dementie

Berichtdoor YB » 05 Augustus 2019

Bedankt voor je reactie Ton, ik zie dat je maar een paar jaar ouder bent dan ik, wat moet het moeilijk zijn om zo jong al je partner aan Alzheimer te zien lijden! Wat je zegt vind ik zo mooi:"ze vergeten dat je geweest bent en ze vergeten ook dat je niet geweest bent', zo had ik het nog niet bekeken. En inderdaad, het verandert niets aan de liefde die ik voel. Dank je wel en jij ook heel veel geluk (en sterkte)!
YB
 
Berichten:
2




cron