Verdrietig

Voor ervaringen, tips en advies over opname of het wonen in een verpleeghuis of verzorgingshuis

Verdrietig

Berichtdoor Yvobs » 05 Oktober 2019

Mijn vader van 82 wordt volgende week gedwongen opgenomen in een verpleeghuis. Na het overlijden van mijn moeder 3 jaar geleden is hij flink achteruit gegaan. Diagnose Alzheimer/vasculaire dementie werd gesteld. Mijn vader kent geen rust en is de hele dag onderweg in hetzelfde cirkeltje. Ook in de nacht en vroege ochtend is hij gesignaleerd buiten. Hij fietst zonder zich bewust te zijn van het verkeer. Nu de beslissing is genomen kan ik niet anders dan huilen. Ik voel me zo schuldig naar mijn vader... Zijn vrijheid wordt weggenomen en hij wordt voorlopig geplaatst in een instelling op dik een uur afstand omdat er in de regio geen plek is. Mijn verstand zegt het is voor zijn veiligheid maar mijn gevoel zegt zoveel anders. Hoe ga ik hiermee om :sleepy:
Yvobs
 
Berichten:
3

Berichtdoor josha » 05 Oktober 2019

Dag Yvobs

Ja dit is echt heel verschrikkelijk en doet zoveel pijn...je gaat door zoveel emotie`s, je wilt het niet maar het MOET. Heel normaal dat je zoveel huilt en verdriet hebt want het is ook afschuwelijk.
Door dat schuldgevoel gaan we allemaal , denk ik, als we onze dierbare naar het verpleeghuis moeten brengen. Het is dan een wirwar van gedachten.. had ik het niet nog langer vol kunnen houden... ik neem hem zijn vrijheid af... hij zit nu opgesloten tussen vreemde mensen...

Maar je weet ook dat het niet anders kan, het is te gevaarlijk geworden voor je vader om thuis te blijven, hij is steeds zoekende, zoveel onrust en je kunt het hem niet uitleggen dat dit het beste is wat je kunt doen IN ZIJN EIGEN BELANG .Mensen met dementie hebben zelden een goed ziekte-inzicht
Dat maakt ook dat jij de beslissing ineens moet nemen voor je vader, dat is vaak even wennen, nu worden de rollen omgedraaid. Ik had daar ook grote moeite mee bij mijn moeder maar iemand die wilsonbekwaam is kan niet meer de goede beslissingen nemen voor zichzelf.
Dat ga jij nu doen.
Ik hoop dat er gauw een tehuis dichter bij jou in de buurt komt en je er makkelijker even heen kunt gaan.

Je vraagt hoe moet ik hier me omgaan..... luister naar je hart, je rolt er vanzelf in want je hebt ook geen keus En het gekke is dat je het aan kunt, ook denk je nu van niet.. het heeft tijd nodig om aan deze andere situatie te wennen, ook voor je vader.
Meestal begint er rust te komen als je de situatie gaat accepteren Zo van "oke, het is wat er is en ik maak er het beste van"

Heel veel sterkte en wijsheid de komende tijd!

Lieve groet
Josha
josha
 
Berichten:
455
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor Yvobs » 05 Oktober 2019

Dank je wel voor je woorden... Je beschrijft precies wat ik voel. Het lastige is dat hij bepaalde dingen ook nog gewoon wel weet. Hoop zo dat ook hij wat rust zal vinden en zijn eenzaamheid wat afneemt.
Yvobs
 
Berichten:
3

Berichtdoor josha » 05 Oktober 2019

Dag Yvobs

Het zal zeker in het begin moeilijk zijn maar je weet dat er geen vast patroon is bij dementie. Niemand kan voorspellen hoe je vader gaat reageren.
Je schrijft dat hij nu zo eenzaam is dus het kan zo maar dat hij het erg fijn en gezellig gaat vinden. Weer mensen om zich heen en hopelijk goede verzorging.... Let daar goed op dat er genoeg activiteiten te doen zijn voor hem.. als hij dat wil. Natuurlijk krijg je wel dat hij op een gegeven moment het wel genoeg vindt en weer naar huis wil ... dat zijn de moeilijkste momenten, vind ik. Ook daar leer je mee om te gaan.
Veel hangt er vanaf hoe het personeel is, zijn ze deskundig genoeg om met mensen met dementie om te gaan? . Je krijgt een EVVer [ eerste verantwoordelijke verzorger] toegewezen die jou ook met raad bij kan staan.

Als je voor het eerst in deze verpleeghuiswereld komt, komen er zeer veel dingen op je af... Het eerste wat ik dacht toen ik mijn moeder daar zo zag zitten tussen al die vreemde mensen met dementie dacht ik "hier hoort ze nog lang niet, zo slecht is ze nog niet"... Omdat ze zo lang zich flink had gehouden , sociaal, wist ik niet hoe ziek ze was toen ze haar masker kon laten vallen in het verpleeghuis.
Toen zag ik na een paar weken dat ze wel heel ziek was. Je ziet op een afdeling ook allerlei gradatie`s van dementie.. dus ook het eindstadium en dat is vreselijk om te zien. Confronterend ook.
Toch was het erg mooi om te zien dat de bewoner die nog vrij "goed"was, de andere bewoner ging helpen die verder was in het proces van deze ziekte..

Je gaat het vanzelf wel zien, het zal ook een bepaalde opluchting geven dat je weet dat hij goed verzorgt wordt en mensen om zich heen heeft..
Lieve groet
Josha
josha
 
Berichten:
455
Geboortejaar:
1946
Geslacht:
Vrouw
Raakvlak met dementie:
(Schoon)ouder heeft dementie

Berichtdoor wia » 05 Oktober 2019

Dag Yvobs

Josha heeft alles al zo mooi verwoord en daar sluit ik me bij aan.
Wilde je alleen laten weten dat er meer zijn die met je meeleven je wilen ondersteunen en in het zelfde schuitje zitten.
Vorig jaar heeft mijn lief ook een aantal weken op 30 km afstand verbleven . En dat was extra zwaar. Nu alweer 8 mnd dicht in de buurt. Is fijn . Wens jullie sterkte en blijf van de kleine dingen genieten.
Lieve groet Wia
wia
 
Berichten:
35
Geslacht:
Vrouw

Berichtdoor Yvobs » 06 Oktober 2019

Dank je wel Wia, ook jij veel sterkte met alles. Fijn te weten dat mensen mee leven/voelen
Yvobs
 
Berichten:
3




cron