Pagina 1 van 1

Toch nog een taboe?

BerichtGeplaatst: 13 Juli 2020
door Haydee
Dit verhaal herkennen hopelijk velen. Mijn oma (geboren 1903) is 96 jaar geworden, ze woonde vanaf haar 80ste al in een (toen nog) bejaardentehuis. Haar hele leven was ze, sinds dat ze weduwe was geworden, al op zichzelf wonend op heel veel verschillende adressen, vaak in de buurt van haar zes kinderen. Om de vijf jaar was er al weer een verhuizing. Mijn moeder (haar oudste dochter van 1931) is nu 89 jaar en ook al weduwe vanaf 1989, maar ze woont al vanaf 1986 in hetzelfde huis (mijn vader heeft van zijn nieuwbouwhuis nog net 3 jaar kunnen genieten).

Tot een jaar of 4 geleden dacht ik altijd dat mijn oma nooit dement was geworden op het laatst, totdat ik van mijn nichtje hoorde, ja oma was dement in haar laatste jaren, mijn moeder ontkende dat hevig. Dat was ze absoluut niet, haar moeder was niet dement.

En nu is ze het zelf , soms geeft ze het toe en dan zegt ze, dat hoort bij mijn leeftijd. Maar zij woont nog steeds zelfstandig. Nu ja, zelfstandig eigenlijk niet meer, want mijn broer en ik doen bijna alles, als we geen boodschappen halen, haar administratie niet doen, geen tuinman hebben geregeld, haar niet naar de kapper, het ziekenhuis of waar dan ook heen rijden kan ze niks. Dus ze is al helemaal niet meer zelfstandig. Maar ze woont nog wel in haar eigen huisje en vertrouwde omgeving en dat willen we zo lang mogelijk volhouden voor haar.

Omdat ze steeds depressiever leek te worden en huilbuien kreeg dat ze zo moe was en het leven niet meer zag zitten heb ik haar met een smoesje naar de huisarts gesleept die haar gelijk door verwees naar de geriater. Ik had gehoopt dat ze vitamine-tekort had ofso, maar nee.

"Mevrouw, U heeft Alzheimer." Advies: Ogenblikkelijk 3 keer per dag thuiszorg.

Ik geloof dat het bij mij harder binnen kwam dan bij mijn moeder, die trok echt een gezicht van, het zal wel, geloof er niks van en het ene oor in het andere uit. Moest er zelf ook wel om lachen.

We zijn nu 4 weken verder en elke dag vraagt ze wanneer die hulpjes voor het laatst komen. Maar ze laat ze wel binnen gelukkig.

Re: Toch nog een taboe?

BerichtGeplaatst: 13 Juli 2020
door Ellis
Beste Haydee,
Goed dat je jouw verhaal deelt. Je geeft zelf al aan dat je wist dat je moeder dement is en dit soms ook zelf aangeeft.
De diagnose Alzheimer is niet niks. Ondanks dat je het zelf al weet, komt het hard aan nu er echt een diagnose gesteld worden. Nu kan je er niet meer omheen en word je met je neus op de feiten gedrukt. Dat is spannend, heftig en moeilijk. Maar jouw moeder blijft jouw moeder. Ook met de diagnose. Ik snap dat het moeilijk is, maar geeft het voor jou gevoel ook niet ergens houvast? Als je straks meer veranderingen gaat merken, kun je het wellicht plaatsen.

Misschien heb je nog meer aan deze artikelen:
- https://www.dementie.nl/impact-gezin/wa ... ntie-heeft
- https://www.dementie.nl/omgaan-met-het- ... -het-leven
- https://www.dementie.nl/impact-gezin

Je beschrijft dat jouw moeder de hulp in ieder geval binnen laat. Dat is fijn! Hebben jullie ook al een goede casemanager?

Groeten, Ellis

Re: Toch nog een taboe?

BerichtGeplaatst: 13 Juli 2020
door Haydee
Dank je, Ellis, voor je reactie. De geriater regelde voor ons gelijk ook een casemanager. Kennelijk was er een wachtlijst en aanstaande vrijdag pas een eerste gesprek met haar. Mijn broer is daarbij ook aanwezig. Dat vond ik erg belangrijk, omdat hij nog in een ontkennende fase zit (het gaat allemaal nog best wel goed met moeder volgens hem). Het huisarts- en ziekenhuisbezoek deed alleen ik met mijn moeder. En hij hoorde later mijn verslag, nu kan hij het ook rechtsreeks horen van een deskundige.
Naar mijn idee zit mijn moeder al in fase 3 (vergeet dat ze al gegeten heeft bijv) en ik hoop dat ze met misschien meer intensievere thuishulp het nog een tijdje thuis kan volhouden.

Van verdere onderzoeken in het ziekenhuis zien we af (het schijnt dat haar bloedarmoede aan het beenmerg ligt) en gelukkig hebben we afgelopen februari een volmacht geregeld bij een notaris.

Re: Toch nog een taboe?

BerichtGeplaatst: 17 Juli 2020
door Ellis
Goedemiddag Haydee,
Wat ontzettend fijn dat de geriater gelijk een casemanager heeft geregeld.
Goed dat je het eerste gesprek samen met jouw broer doet. De acceptatie van de diagnose is voor de een moeilijker dan voor de ander. Een casemanager kan ook dat rustig en begrijpelijk uitleggen.

Hoe is het gesprek gegaan?

Groeten, Ellis

Re: Toch nog een taboe?

BerichtGeplaatst: 17 Juli 2020
door Haydee
Hoi Ellis, dank voor je belangstelling. De casemanager heeft vanmiddag een uur lang met mijn moeder en ons gesproken. Heel begripvol naar mijn moeder toe, die daardoor rustig werd. Mijn moeder vond het toevallig, dat haar kinderen er ook net waren, jaja, mam, we hebben haar niet tegengesproken. Door alle informatie die ik hier heb gelezen en ook de links die jij adviseerde was ik al aardig op de hoogte. Voorlopig hebben we de regie en de casemanager is er om te sparren, ze komt over drie weken weer eens kijken hoe het gaat.

Veel nieuws hoorde ik dus niet, wel het geval over het verlies van het lange termijngeheugen waarin de patient (qua leeftijd) blijft hangen. Mijn moeder heeft nog scherpe herinneringen tot haar huwelijk.

Ik heb erg veel aan deze site en dit forum, hulde voor jullie!

Re: Toch nog een taboe?

BerichtGeplaatst: 18 Juli 2020
door Ellis
Hoi Haydee,
Wat een fijne update. Dank je wel voor het compliment.
Hoe heeft jouw broer het gesprek ervaren?

Groeten, Ellis

Re: Toch nog een taboe?

BerichtGeplaatst: 20 Juli 2020
door Haydee
Hoi Ellis, mijn broer is tot vandaag bij mijn moeder gebleven en dat is best tegengevallen. Op een gegeven moment dacht hij dat mijn moeder misschien een hersentumor had (ze is afgelopen dagen een keer gevallen in zijn bijzijn) en of dat zonder MRI kon worden bewezen. Ik had het gevoel dat ik hem nog een keer moest overtuigen van de diagnose Alzheimer en heb hem geadviseerd om eens mee te gaan naar de oefentherapie van zijn moeder.

Ik denk dat hij nu wel overtuigd is, maar ook voor hem is het een rouwproces, ik zit er al verder in. Het is roeien met de riemen die er nog zijn.

Re: Toch nog een taboe?

BerichtGeplaatst: 24 Juli 2020
door Ellis
Dank je wel voor jouw update Haydee. Hoewel je allebei te maken hebt met de diagnose bij jouw moeder, gaat iedereen er op zijn eigen manier mee om. Het kan goed zijn dat jouw broer veel meer tijd nodig heeft om aan de situatie te wennen en de diagnose te verwerken / accepteren. Blijf er vooral open over naar elkaar toe.

Goed dat je hem af en toe advies geeft om ergens mee naar toe te gaan. Op deze manier leert hij meer over de diagnose en kan hij ook wat wennen aan de diagnose. Natuurlijk is het altijd roeien met de riemen die je hebt en is het aan hem wat hij beslist in wat hij wel/niet wil doen.